23-08-10

Mannen ‘Yacht’.

Tijdens ons week-end aan zee kreeg ik plots op mijn gsm een berichtje van een ex. “Hey, hoe gaat het met jou?” vraagt ze. De dag erna krijg ik opnieuw een berichtje “Elaba, geen antwoord? Groetjes”. Omdat ik geen gsm-freak ben, die zoals zovele mensen meer afhankelijk is van zijn gsm dan van de partner, heb ik die berichten pas twee dagen later kunnen lezen, vermits ik mijn gsm wel eens meerdere dagen afleg als ik bij mijn vriendin ben. Nog eens de dag erna krijg ik het volgende bericht van de gsm-operator: “Dit nummer belde u zonder een bericht na te laten” Vermits mijn gsm ook toen aflag heb ik uiteraard niet kunnen opnemen. Een minuut later kreeg ik dan het sms bericht: “’k Heb zin in zou, x”. Nog een dag later opnieuw een bericht: “’k Wil je nog eens zien, ik ben zwaar ziek geweest en wou je er niet bij betrekken. Nu sta ik helemaal open voor jou. Ik hou van jou!” En nog een dag later: “Ik ben mij aan het bevredigen en ik denk aan jou, liefste. X” Opnieuw een dag later: “ **** (mijn naam), ik zal eerlijk zijn. Mijn dochter wil je nog eens terug zien. Ze mist jou. “

Het is nu al een dag of vijf dat ik niets meer van haar gehoord heb, en hoop eigenlijk ook dat het zo blijft. Die vrouw had ik vier jaar terug leren kennen via een dating site. Het voelde allemaal goed aan. De dag nà onze date (ik ben daar immers blijven slapen) had ik zelfs een heel vreemde ervaring. Toen ik thuiskwam moest ik plots beginnen huilen. En het gehuil kwam echt vanuit mijn hart. Heel vreemd, temeer dat ik haar amper kende. Net alsof ik toen al wist dat het niet ging blijven duren en dat ik op voorhand verdriet erover had. Ik heb ze in ieder geval wel heel graag gezien. Maar zij had haar dingen nog te verwerken, en ik de mijne waardoor onze relatie uiteindelijk op een kinderachtige manier geëindigd is, zoals zovele relaties op een dergelijke manier eindigen. Soms te stom voor woorden.

De verwijten en (voor mij) onredelijkheid die ze toen echter naar mijn hoofd smeet, bezorgden mij teveel hartpijn om nog iets met haar te (her)beginnen. Het was een andere zijde die ze toonde van haar, die ik nog niet kende. Men zegt wel eens dat men in slechte tijden de gehele ware aard ziet van iemand, en voor mij kwam dit ook zo over.

 

Als je haar berichtjes goed analyseert kan je ook opmerken dat ze probeert in te spelen op mijn gevoelens via drie stappen:

a) eerst neutraal/vriendschappelijk door te vragen hoe het met me is.

b) dan via het materiële-sexuele . Omdat ik een man ben hoopt ze waarschijnlijk dat ik sta te springen om te wippen, maar zo primitief ben ik niet ingesteld. Ik heb immers nog graag een vorm van méérwaarde dan enkel de sex, ik ben immers geen dier. Bovendien zit ik in een relatie, wat zij vermoedelijk niet weet, maar vreemdgaan is tot op heden niet iets wat mijn ziel toebehoort.

c) Uiteindelijk probeert ze emotioneel te chanteren: liefde, ziek-zijn, en haar kinderen.

Mocht ik vrijgezel zijn, dan nog lijkt het me allemaal geen goede basis om iets te starten op dergelijke manier. Het zou reeds van in het begin een basis van onoprechtheid hebben door het manipuleren. Hoogstwaarschijnlijk is ze ernstig op zoek naar iemand omdat ze zich relationeel alleen voelt. Iets wat wel veel mensen (vnl. vrouwen) durven doen. Het is natuurlijk geen zonde van een relatie te willen, maar als men via dergelijke manier een relatie zoekt creëert men eigenlijk eerder een verstandelijke relatie: hoe de partner is doet er niet echt toe, men zal die wel veranderen met tijd (ook een eerder vrouwelijke denkwijze). Dergelijke relaties zijn zelden gesteund op liefde, waarbij ik me dan de vraag stel of er wel een vorm van duurzaamheid inzit.

 

Anderhalve maand terug heb ik van een andere ex ook een analoog berichtje gekregen: “Hey, ik was zo eventjes aan het denken, en vroeg me af hoe het met je was?”. Ik heb er evenmin op gereageerd. Zoals ik haar ken wou ze vermoedelijk elkaar nog eens vriendschappelijk terug om dan te eindigen met een sexscène. Had ik geen relatie gehad, had ik er waarschijnlijk wel op ingegaan bij deze ex.

Ik moet wel zeggen dat het mijn ego wat streelt als men je terug wilt zien of ‘hebben’. In mijn jeugdjaren was ik immers voor de meisjes niet goed genoeg wegens te ‘raar’ en te lelijk. Kan ik best begrijpen vanuit hun standpunt geweest, maar het kwetste toen natuurlijk wel, ook al toon je dat niet. Het gevoel van niet aanvaard te worden tijdens je puberjaren om wie je bent, terwijl je niemand pijn doet...het is verre van aangenaam, dat zelfs een vorm van mensenschuwheid veroorzaakt. Maar met de jaren veranderen de mensen, en zie ik er niet meer uit als een roeibootje, maar als een yacht :-).

23-06-10

Zwangerschapsontkenning.

13 jaar terug. Mijn jongste broer S. (toen 16 jaar) gaat met mijn moeder naar de kantine van het ziekenhuis. Onze vader is immers opgenomen in het ziekenhuis ten gevolge van terminale kanker en binnen de komende weken zal hij komen te overlijden. Onderweg naar de kantine zegt mijn jongste broer tegen mijn moeder dat hij iets zou moeten vertellen. Mijn moeder kijkt op haar eigen specifieke manier naar S. Ze heeft een heel goede intuitie, zeker op het gebied van mensen, en zegt op een vragende toon “J. (zijn vriendin) is toch niet zwanger zeker?” . Mijn broer knikt bevestigend. Zoals men wel eens zegt dat bij ieder overlijden een geboorte volgt was dit hier in omgekeerde zin bewaarheid. Nog dezelfde  week is J. bevallen en is onze vader overleden een week nà de geboorte.

Dat mijn broer het nog diende te vertellen, en dat niemand het had zien aankomen kan vreemd in de oren klinken. Nochtans logisch, want niemand kon het zien ook. Enkel de vrouw van de nieuwkuis, een paar huizen verder van ons huis, had eens gevraagd aan mijn moeder of J. niet zwanger was, omdat ze de indruk had dat J. een klein buikje had. “Maar nee!”, zei mijn moeder, niet wetende dat haar intuitie haar hier blijkbaar in de steek had gelaten. Ook ik, noch vrienden hadden het gezien. Mijn schoonzus was altijd al een eerder tenger iemand, en in onze ogen was ze dat altijd geweest. Tot de bevestiging er kwam. Ergens innerlijk wetende dat er inderdaad een mogelijkheid was dat ze zwanger was is ze haar gyneacoloog (achter de rug van haar ouders om) eens gaan opzoeken die haar vertelde dat ze hoogzwanger was. Ze mocht onmiddellijk haar valiezen pakken. Toen ik mijn broer naar haar (ouders’) huis voerde kon ik mijn ogen niet geloven: het tengere meisje van een week terug had nu de beeltenis van een hoogzwangere vrouw. Een heel vreemde ervaring! Als je de enige zou zijn die het zou zien, zou je nog twijfelen aan je eigen ogen, maar er waren teveel getuigen die de werkelijkheid bevestigden. Er is in ieder geval een knap ventje uitgekomen, naar mijn gevoel één van mijn beste (toekomstige) vrienden trouwens, alhoewel hij zijn momenteel puberale trekjes soms moeilijk in toom kan houden. ’t Zal wel aan zijn groeiende hormonen liggen vermoed ik. Anders gezegd: ze zijn nog steeds samen, mijn broertje en schoonzusje, niettegenstaande hun relationele ups en downs en hun jonge start. ( Is this love or not J?! )

 

De reden van haar zwangerschapsontkenning was best te begrijpen. Ten eerste waren zij en mijn broer slechts 16 jaar. Bij ons thuis leefden we nog steeds in een armoedige situatie dus qua comfort en toekomst leek er niet echt veel te bieden. Haar (welstellende) ouders konden erg dominerend en onbegripvol zijn indien er zich onaanvaardbare situaties voordeden, en vermits zij welstellend waren en wij thuis arm, waren mijn broer en hun dochter volgens hen dus totaal geen goede combinatie.. [Het viel mij trouwens op dat wij, mensen uit armoede, het leven veel méér omarmden dan mensen die het blijkbaar (financieel) goed hadden. Vreemd om te zeggen, maar ondanks al de tegenslag lijk je wel van het leven te houden. Dat moet ook, anders overleef je het immers niet.]

Maar hoe goed je ook je best doet: de waarheid kan men niet blijven ontkennen, gewoon omdat het de waarheid is! Het kan niet anders of dit komt vroeg of laat naar boven, wat ook hier geval was na negen maanden ‘stilzwijgen’.

 

Deze hele historie doet mij denken aan Violetta Van de Geuchte, die onlangs veroordeeld werd tot 20 jaar moord (zie ook: babymoordenares-Van-de-Geuchte ). In haar zaak beweerden de gerechtspychiaters immers dat zwangerschaps-ontkenning onbestaande was. Je kan best begrijpen dat ik, met de persoonlijke ervaring zoals ik hierboven beschreven heb, me serieuze vragen stel over de gedachtengang van de psychiaters zelf. Ik stel me gewoon de vraag of ze zich wel de moeite getroost hebben om na te gaan of zwangerschapsontkenning wel bestaat. Ook al mag het in dit specifiek geval een twijfelgeval zijn, wat de gerechtspychiaters zeggen kan erg bepalend zijn voor het verdere verloop van het proces. En eerlijk gezegd: mijn schoonzus was een tenger meisje, en er was totaal niets aan te zien als je haar dagdagelijks zag qua verandering van lichaam. Ik kan me dan best inbeelden dat het bij een meer corpulente vrouw zoals Violetta nog moeilijker waar te nemen is voor zichzelf op lichamelijk gebied. Ok, er zullen wel andere symptomen zijn die (kunnen) aanwijzen dat je zwanger bent, zoals uitblijvende maandstonden bijvoorbeeld. En ook mijn schoonzus zal dit wel ergens moeten geweten hebben. Maar blijkbaar heeft de geest en wat men wil denken in een bepaalde situatie, een veel grotere invloed op het menselijk lichaam dan men in de wetenschap wel eens durft toe te geven. Als dergelijke wetenschapsmensen niet openstaan voor dingen die op het eerste zicht onmogelijk zijn, vrees ik dat we aan een ‘eindpunt’ gekomen zijn qua wetenschappelijke en menselijke evolutie. Veel mensen die gestudeerd hebben en een vorm van macht krijgen bekijken de wereld in vakjes, en enkel wat ze geleerd hebben blijkt de waarheid te zijn. Psychiaters zelf zouden in de eerste plaats moeten weten dat het menselijk brein en lichaam nog verre van totaal ontrafeld is en dus moeten openstaan voor het vreemde van de geest. Zelfs een koe weet beter!

Niet dat Violetta Van de Geuchte volgens mij niet schuldig is, daar niet van... .

zwangerschapsontkenning1

zwangerschapsontkenning2

 

13-05-10

Een volwassen kind.

Een man op mijn werk, J genaamd, had eens een vriendin. Hij zei altijd dat hij haar graag zag tegen mij. Moest iemand anders ermee naar bed gaan zou hij bij wijze van spreken tot doden in staat zijn. Als dat geen ’liefde’ is!

 

Zelf nam hij het echter wel niet te nauw met de huiselijke trouw. Hij ging regelmatig naar parenclubs en was daar naar eigen zeggen de koning. Ooit heeft hij daar zelfs eens een vrouw leren kennen. Het was voor die vrouw de eerste keer in een parenclub en ze was eigenlijk meegegaan op aandringen van haar man. Wat van die man een slimme zet leek, bleek achteraf een domme zet. Want de connectie tussen J en die vrouw zat wel goed waarna ze prompt begon te beseffen dat haar leven met haar man eigenlijk op niet veel meer trok en ze wijvelijk en wijselijk ervan wegging. Tja, die man moest maar ook niet zo denken met zijn lul, het brengt meestal méér nadelen dan voordelen. Tenzij op het moment zelf natuurlijk, maar daar staat men zelden bij stil anders geniet je er ook niet meer van.

 

Maar de vrouw was blijkbaar niet slimmer, want zoals mannen denken met hun testikels, denken vrouwen met hun hart. En alhoewel het intelligenter lijkt, is het even dom, want denken is nu éénmaal voorbestemd voor de hersenen. Die vrouw wist immers totaal niet dat J. nog een exemplaar thuis had zitten en had er ook nooit bij stilgestaan of die mogelijkheid wel aanwezig was. Bijgevolg groeide er tussen J. en die vrouw een mooie, voornamelijk sexuele, romance.

De maanden gingen voorbij waarbij de vrouw maar aan het lijntje werd gehouden waardoor ze zich (eindelijk) vragen begon te stellen. J ging immers altijd naar haar toe, maar hij nodigde haar nooit uit bij hem. En een vrouw die zich goed voelt bij een man hoopt, verwacht, droomt, manipuleert, … dat de ‘vrije’ situatie een bindende situatie wordt, een echte relatie samen dus. En veelal nog het liefst samenwonend. Dus was het tijd voor aktie!

 

Slim en sluw als vrouwen kunnen zijn in geval van nood had ze zijn adres op één of andere manier kunnen bekomen. Zonder zijn medeweten reed ze naar zijn huis toe (wat bijna de andere kant van belgie is) om dan de deur te zien opengaan via de handen van haar nietswetende concurrente: de partner van J.

J zelf was niet thuis en de vrouwen hebben blijkbaar een deftig gesprek gevoerd.

 

Op het werk kregen we een telefoon van hem dat hij een defect had aan de wagen. Later op de dag kwam hij dan met duidelijk betraande ogen toch toe op het werk. De vrouw van de parenclub had uiteraard tegen die andere vrouw verteld wat er allemaal gebeurd was, met uitzondering van de parenclub. Hij zat ingeklemd tussen twee vrouwen die hij wel zag zitten, maar hem niet meer zagen zitten. Met zijn vrouw heeft hij het wel kunnen goedpraten, want praten kan hij goed, zijn ‘buitenechtelijke’ vriendin echter was er totaal kapot van. Want ze zag hem echt zitten als partner voor het leven. J kon het niet nalaten van toch nog contact met haar op te nemen, maar zijn berichten of telefoontjes werden nooit beantwoord. Hij besloot op een dag naar haar huis toe te rijden en haar daar op te wachten. Na enkele uren wachten kwam ze eindelijk met een vriendin aan waarna hij uit de wagen sprong. Ze was helemaal gechoqueerd van hem te zien en begon te beven. Een gesprek werd door haar vriendin vermeden en hij mocht terug naar huis afdruipen. Ze zag er totaal onverzorgd en verwaarloosd uit, vertelde hij me achteraf.

 

Hij zei wel eens dat hij met schuldgevoelens zat tov haar, maar indien hij haar zou kunnen wippen zonder meer zou hij het ook niet laten.

 

Alhoewel ik niets persoonlijk tegen hem heb, en hem ook graag hoor vertellen, wat blijkbaar zijn sterkste kant is en dit ook gebruikt om (andermans) vrouwen in te palmen, vind ik het maar kleinzielig. Als ik hem vroeg of hij nog naar de parenclub ging, antwoordde hij:” Nog niet, ik moet het nog wat rustig aan doen om het vertrouwen van mijn vrouw terug te winnen.” Als ik hem vroeg waarom  hij geen vrijgezel bleef zei hij me dat hij die genegenheid niet kon missen om onder andere ’s nachts alleen te slapen.

 

Blijkbaar moet hij in zijn jeugd iets affectiefs mislopen hebben waardoor hij als volwassene nog steeds als een kind handelt op het gebied van ‘genegenheid’. Ik vrees dat er zo wel meerdere mannen zijn, vermits een jongen meestal snel moet leren van zijn plan te trekken en op eigen benen te staan. Net alsof jongens geen recht hebben op dezelfde affectie/protectie door de ouders zoals meisjes die (zouden moeten) krijgen.

02-02-10

“Sex-inviting eyes”.

Mijn vriendin en ik kijken naar peter live, niet dat het ons favoriet programma is, maar Robbie Williams treedt erin op en dus willen we wel eens de moeite doen van te kijken tot hij de revue gepasseerd is. Een goed artiest vind ik hem, mijn vriendin vindt dat trouwens ook. Hij heeft “sex-inviting eyes” zegt ze tegen mij.

 

“Sex – inviting eyes” , wat een mooie omschrijving! Ik zou het nooit beter kunnen zeggen hebben. Het doet mij tevens denken aan een ex-vriendin van mij die mij eens een situatie vertelde in verband met mooie ogen. Het was allemaal te doen op haar werk. Haar vriendin, op datzelfde werk, had eens vreemdgegaan met iemand op eveneens datzelfde werk, die ook aan hetzelfde bureau werkte (ja, ik weet het, het lijkt allemaal hetzelfde). De reden van het vreemdgaan was dat het niet goed meer ging in haar relatie met haar man. Enfin, de sex bleek in ieder geval niet goed geweest te zijn, dat was wel iets dat zeker was. Die ex-vriendin vertelde mij ook dat ze, nà een personeelsfeestje, ook eens sex had gehad met diezelfde kerel, die blijkbaar niet echt knap bleek te zijn. Ik vroeg haar waarom, omdat ze immers wist dat hij getrouwd was, niet knap was en zijn vrouw met regelmaat bedroog. “Hij heeft sexy ogen”, zei ze.

 

Of het echt ging om de sexy ogen betwijfel ik nog steeds. Volgens mij wou ze gewoon weten of hij echt zo slecht was in bed, en dat bleek volgens haar effectief zo te zijn. Vermoedelijk een kwestie om er dan samen met haar vriendin over te roddelen, want veel sexuele voldoening zal ze er wel niet aan gehad hebben, wat ze immers wist op voorhand.

24-01-10

Beste vriendinnen of bezitterigheid?

Het is reeds twee maal voorgekomen bij mij, dat ik een nieuwe relatie begon met een vrouw (uiteraard Tong uitsteken), en dat ik hun beste vriendin op mijn nek kreeg, maar dan wel in de figuurlijke betekenis.

 

De ene vriendin had het er erg moeilijk mee dat zij haar beste vriendin minder zag en bijgevolg ook minder uitstapjes samen kon doen. Haar wapen was om mij zo zwart mogelijk te maken tov haar vriendin. Ik kan dat best begrijpen, want als beste vriendinnen wil je immers het beste voor elkaar en wie kan er nu beter zijn dan de beste vriendin zelf, nietwaar? Dat haar beste vriendin eens op een andere manier gelukkig is, leek blijkbaar van minder belang te zijn.

 

Wat de tweede ‘beste’ vriendin betreft: tja, ik had blijkbaar de pech van erg op haar ex te lijken die haar blijkbaar erg gedomineerd had. En niettegenstaande de treffende gelijkenissen ben ik totaal niet dominant, soms tot mijn eigen spijt. Enfin, het was in ieder geval van hetzelfde; al wat er slecht kon zijn aan mij was slecht. Mijn toenmalige vriendin was daar totaal niet mee opgezet, want in plaats van samen mooie momenten te hebben met zijn drieën, was er enkel maar spanning aanwezig terwijl dit echt niet nodig was. Zo werd er soms ook een deel van haar plezier (die van mijn vriendin) verpest, wat je juist niet doet als beste vriendinnen vind ik.

 

Je mag elkaar natuurlijk wel beschermen als je intuïtief aanvoelt dat er iets scheef zit. Maar er is nog altijd een verschil tussen iets vermelden en iets opdringen als de waarheid zonder daar zeker van te zijn. En uiteindelijk blijft de keuze die éénieder maakt voor zichzelf toch een persoonlijke keuze en die zou men moeten respecteren…..beste vriendin of niet.