09-10-10

Huiselijk geweld.

Ik heb er weer eentje gevonden. Een liedje (zie video onderaan) die me tot huilen kon brengen om mijn (onbewust) verdriet te verwerken: muziektherapie noemt men dat. Het is in ieder geval een goed liedje, want het heeft me al minstens vijf maal ‘liggen’ gehad, en ik kan er alleen maar dankbaar voor zijn.

 

De reden dat het zo een grote invloed op me heeft zal wel zijn omdat het me doet terugdenken aan de huiselijke ruzies die mijn ouders hadden. Zonder dat ik het wist is dat lang bij mij blijven hangen, in die zin dat ik niet meer tegen (luidruchtige) discussies kon als die zich ergens voordeden. Ik liep er zelf ook van weg trouwens als er iemand mij uitdaagde tot discussie. Misschien ook omdat ik ergens ingezien heb dat discussie in het algemeen tot niets lijdt, tenzij tot onmin en geweld, als beide discussierende personen niet open staan om naar elkaar te luisteren en eigen fouten te durven toegeven. Misschien gewoon er eventjes bij stilstaan dat de tegenpartij misschien toch wel gelijk heeft. Zoals men zegt: de waarheid ligt altijd ergens in het midden. Negatief gedrag van de ene persoon wordt meestal veroorzaakt door het gedrag van de andere persoon, ook al lijkt die op het eerste zicht de positieve persoon te zijn. Uiteindelijk zijn we allemaal hetzelfde, engel en/of duivel, afhankelijk van de situatie waar we ons in bevinden en de persoonlijke stress van het moment.

 

De agressieve situatie zoals je in het liedje kan horen was op regelmatige tijdstippen eens zichtbaar/hoorbaar bij ons ‘thuis’, naast de ‘kalmere’ discussies dan in de loop van de week. Het onderwerp van mijn ouders was niet hetzelfde als in het liedje en mijn ouders probeerden elkaar niet te doden; alhoewel het wel eens gebeurde dat ze met een mes voor elkaar stonden. Ik moet ook zeggen dat mijn vader in wezen geen gewelddadige persoon was, maar soms wordt men zo teneinde (raad) gedreven, al dan niet uitgelokt door mijn drinkgrage moeder of het ‘systeem’, dat men op een gegeven moment ‘doorslaat’. Maar je went eraan als kind om dat te zien, enfin, dat denk je toch, maar mijn huilbuien als volwassene (ik ben nu 41) bewijzen het tegendeel.

 

Dus, mocht je toevallig een ouder zijn, vader of moeder, die ook graag eens gewelddadig doet in de buurt van je kind(eren), of gewelddadig laat doen op jou, besef dan wat je ze aandoet en dat je jezelf wijsmaakt dat je je kinderen graag ziet als je dergelijke daden voor hun neus uitvoert of laat uitvoeren, want je kwetst hun ermee…..veel meer dan je denkt.

 

Toen onze beide ouders overleden waren, hadden mijn broers en ik allemaal het gevoel dat we wezen waren, gewoon omdat we nooit echt het gevoel gehad hebben dat we ouders hadden. Hun onderlinge strijd vonden ze blijkbaar belangrijker dan het emotioneel welzijn van hun kinderen.

 

Hoedanook, hieronder het videoliedje (met tekst) van EMINEM met als titel KIM, het is een gewelddadig liedje, dus als je daar gevoelig aan bent misschien best niet naar luisteren, of als je in een depressieve mood bent misschien ook niet. Voor de rest: geniet ervan of huil ervan en een prettig weekend Onschuldig!



 

09-06-10

In de haren.

Gisteren weer eventjes de traankraan open gezet. Op de ‘losmakende’ muziek van Wim Mertens. Tijdens die tranenval kreeg ik een beeld naar voor vanuit mijn jeugd. We sliepen toen met drie in een kamer, gelukkig in elk zijn eigen bed. Eén van mijn broers werkte toen als hulpkok via leercontract. Een leercontract bracht toen nog niet zoveel op zoals nu de gewoonte is. Als ik me niet vergis kreeg mijn broer (of beter gezegd mijn ouders, want hij moest het geld afgeven) toen 2500 bef per maand voor zijn dagelijks werk. Jawel, een goede 60 euro. Een vorm van straf zeker als je toen je best niet deed of kon doen op school? Het lijkt me meer op een vorm van dwangarbeid en dat was het eigenlijk ook voor de meesten.

Terug naar de slaapkamer nu. Na een harde werkdag kwam mijn broer ’s nachts thuis. Iedereen lag al te slapen. Eén van mijn nadelen was echter dat ik toennertijd regelmatig een bronchite had. Zal wel eerder psychosomatisch geweest zijn, want sinds ik van thuis weg ben, ben ik maar heel zelden ziek (alhoewel ik nu toevallig ook een bronchite heb, zou dit de link gemaakt hebben naar dit gedachtebeeld uit het verleden?). Bij een verstopte neus hoort het bijhorend snurkgeluid, net alsof je zit te snorkelen in je dromen. Voor iemand die reeds in slaap ligt, kan dit storend geluid misschien niet opgemerkt worden, maar voor iemand die nog moet inslapen kan dit best een marteling zijn. En voor mijn broer was dit blijkbaar een marteling, want nog halfdromende werd ik plots wakker omdat ik mijn hoofd heen en weer voelde gaan in verticale richting. Broerlief kon de stress niet meer aan en had er niet beter op gevonden van aan mijn haren te trekken. Pijn voelde ik niet omdat ik nog in slaaptoestand was, maar mijn slaap was wel verstoord. Ik was wel blij dat het niet mijn schaamharen waren waar hij aan trok, dat ging minder deugd gedaan hebben, maar ik denk niet dat ik die toen al had. Hoe het verder verlopen is weet ik niet meer, alleen dat uiteindelijk iedereen wel zijn nachtrust teruggevonden heeft. 

In stresstoestanden kunnen mensen wel eens overmatig reageren. Gezien de aanhoudende stresstoestanden thuis, kan ik dus best begrijpen dat hij overging op een dergelijke reactie. Stress brengt je immers terug naar je primitieve gevoelens waardoor je soms vergeet dat je iemand kwetst die je eigenlijk graag ziet. Maar mijn broer was dit wel volledig vergeten. Toen ik hem dit eens vertelde moest hij er hartelijk om lachen. Eigenlijk vond ik het niet zo leuk: toen niet, en ook nu niet. Blijkbaar zag hij nog steeds niet in dat het mij eigenlijk vanbinnen wel iets gedaan had, al weet ik zelf met moeite wat juist.

Wat ik nog erger vond echter, was het feit dat mijn vader blijkbaar alles gezien had vanuit de gang, via de deurspleet, want de slaapkamerdeur kon niet volledig dicht. Mijn vader verweet me ergens dat ik niet op de juiste manier gereageerd had, dat ik me had laten doen. Tja, als je met een nog slapende kop plots in de realiteit gebracht wordt ben je toch niet altijd zeker of je nog droomt of in een nachtmerrie terechtgekomen bent dacht ik toen. Als ik er achteraf dieper op doordacht drong het tot mij door dat mijn vader zelf eigenlijk ook niet het juiste voorbeeld gegeven had. Hij zag dat er iets verkeerd gebeurde en reageerde zelf niet. Waarschijnlijk één van de redenen dat ik mij tijdens mijn puberteit de eigenschap eigen gemaakt had van me te laten doen. Ik had mij stilletjes het gedragspatroon ontwikkeld dat anderen mochten doen wat ze met je wilden.

Gelukkig heb ik dit achteraf ingezien en besef ik sindsdien dat je het recht hebt om je grenzen te stellen en daar ook adequaat mag  op reageren. Spijtig genoeg zijn er andere mensen die daarin vast blijven zitten, ook al zijn ze volwassen. Het kan in extremis leiden tot moordende gevolgen. Denk maar aan de huidige moordzaak “Yoshimi” (zie ook: Corteel-Een-doodbraaf-mens), waarbij de dader het verwijt krijgt van zijn gevoelens teveel opgekropt te hebben waardoor het emotioneel ‘vat’ uiteindelijk te vol werd. Geef mij dan maar de emotionele aderlating via tranen vóór het vat vol is!

28-05-10

Verborgen verdriet.

 

Gisteren had ik nog schilderwerk te doen in huis. Bij een werkje hoort een muziekje en ik word aangetrokken tot de CD van de film “Miami vice”. Best een goede CD die mijn oren zelfs af en toe deed flapperen. Muziek kan echter ook emoties opwekken, met de lichamelijke reacties die erbij horen. En terwijl ik luister naar de muziek, en toevallig kijk naar de trouwfoto van mijn ouders duwt water zich vanuit mijn hart omhoog om dan uit mijn ogen te vloeien als tranen. Jawel, ik had een plotse huilbui. Dat heb ik wel vaker als ik naar bepaalde muziek luister, of een gedicht schrijf. Bepaalde woorden of klanken ‘triggeren’ dan die tranerige reaktie. Schaam ik me ervoor dat ik als man huil? Bijlange niet. Iedereen huilt wel eens. Zelfs de grootste gangster zal huilen als hij verdriet heeft, al zal het misschien eerder voor zijn gestorven pitt-bull zijn. Natuurlijk is mijn mannelijk ego wel zo groot dat ik dat eerder verborgen zal doen, maw als ik alleen ben.

Die huilbuien doen wel deugd. Het voelt aan als een loslaten van verdriet uit het verleden. Het feit dat ik ‘toevallig’ naar de trouwfoto van mijn ouders keek zal wel de echte trigger geweest zijn. Ze zijn beiden reeds overleden en hebben mij in mijn kinderjaren onbewust (van beide zijden) eigenlijk veel verdriet bezorgd. Het feit dat ze het onbewust deden maakt echter veel goed, wat het opgekropte verdriet daarom niet minder maakt. Ik kan hen handelen begrijpen omdat er tengevolge van de miserabele situatie waar ze in zaten, geen tijd voor affectie was. Overleven was al wat telde. Althans dat dachten ze, waardoor ze er ook naar leefden en zelfs hun kinderen aanleerden van zo (verder) te leven. Nog steeds zit onder andere die spontane reaktie in mij van te kijken hoeveel iets kost, om zeker te zijn dat ik niet teveel zou uitgeven, vermoedelijk onbewust denkende dat ik anders niet zou overleven.

Hoe het ook zij, terwijl dat ik naar die foto keek had ik het besef ik dat ik ze nog altijd graag zie, ook al leven ze niet meer. Ik mis hen, samen met de mooie momenten die er hadden kunnen zijn en nooit meer zullen zijn. Ik zal wel niet de enige zijn met verborgen verdriet. Alhoewel het voor mij geen verborgen verdriet meer is, omdat ik heb moeten beseffen en vooral toegeven tgv die huilbuien dat er ook in mij verborgen verdriet zit. Ik ben er zeker van dat veel mensen met een dergelijk verdriet rondlopen maar dit weigeren te (h)erkennen, zodat het ook niet kan loskomen via waterlanders. Onbewust stuurt het dan hun gedrag en gevoel, zichzelf afvragend waarom ze zich niet goed in hun vel voelen en psychologische remmingen of psychosomatische reakties hebben terwijl ze in principe toch alles hebben wat ze willen.

In mijn geval komt het verdriet nu voornamelijk uit mijn jeugdjaren, of toch uit de periode tot aan mijn 26e jaar. Het is ongelooflijk wat een last een mens kan meedragen zonder dat hij/zij daar het besef van heeft. Wat erger is: éénmaal je er wel het besef van hebt, is het een lange weg te gaan om toch alles te verwerken zodat alles terug op zijn plaats komt vanbinnen. Het is dus eigenlijk opnieuw een vorm van dezelfde ‘lijdensweg’ die je dient te ondergaan want wat je toen niet kon verwerken (wegens geen tijd, want je moest ‘overleven’), moet je opnieuw verwerken. Al wat ik weet is dat het uiteindelijk wel de moeite waard is, want iedere keer voel ik me beter en beter worden. Het worden van wie ik echt ben en wil zijn, met een groeiend zelfvertrouwen. Ik zou dus zeggen, aan al de mensen die met verborgen verdriet zitten: “Huilen maar!” .

 

24-05-10

Mag ik…?

Ik ben betrapt geweest! Door mezelf. Ik  betrap er me op dat ik regelmatig, om niet te zeggen heel regelmatig, de toestemming vraag aan mijn vriendin om dit of dat te mogen doen. Niet dat ik echt haar toestemming nodig heb, dat zou maar al te erg zijn, en als ik toch iets wil doen, dan doe ik het ook. Het feit dat ik het vraag is waarschijnlijk omdat ik haar niet wil kwetsen of tekort doen.

Nochtans vermoed ik dat het niet echt een gezonde situatie is om steeds een vorm van toestemming te vragen. Ook al is het uit een vorm van beleefdheid en ‘rekening houden met’. Alhoewel er op zich niets verkeerd aan lijkt kan het op de langere termijn haar wel een gevoel van macht geven, in die zin dat ze dan zou denken dat zij over alles mag beslissen wat ik doe. Onrechtstreeks doet ze dat ergens zelfs al, want ze manipuleert wel graag op haar eigen vrouwelijke manier. Nee, ik zal mezelf eventjes veranderen in een leraar nederlandse vervoegingen en “Mag ik…?” vervangen door “Ik zal… !”. Het klinkt veel overtuigender en geeft aan mezelf het gevoel dat ik er ook mag zijn voor mezelf. Dat ik ook recht heb om te doen wat ik wens zonder rekening te houden met een ander. Als ik rondom mij kijk doen de mensen ook niets anders: al wat telt is wat ze zelf graag hebben, zelden houdt men rekening met de ander. Nog het meest binnen de relatie. Het vormt uiteindelijk wel een egoïstische maatschappij en echt goed voor de toekomstige leefwereld van de mens en eigen kinderen zal het wel niet zijn. Aangezien egoïsme niet strookt met mijn innerlijke leefwereld zal ik mijn uitspraak toch iets verfijnen, van “Ik zal… !” naar “Ik zal….maar met mate!” .

Ik heb altijd al een verantwoordelijkheidsgevoel gehad. Reeds van jongsaf aan. Wat mijn ouders uiteraard gestimuleerd hebben want verantwoordelijke kinderen zijn nu éénmaal minder lastig dan rebelse kinderen. Bovendien is het makkelijker om een verantwoordelijk kind te sturen naar de wensen die de ouders wensen. Wat het kind zelf wil lijkt op den duur minder belangrijk waardoor het kind uiteindelijk zichzelf vergeet. Ik was/ben één van dergelijke kinderen. Mij veel opgeofferd voor een ander, om te helpen, om goed te doen. Maar als puntje bij paaltje komt blijf je wel altijd alleen achter. Het is blijkbaar ieder voor zich op deze wereld, alhoewel dat snel genuanceerd kan woorden door spreuken zoals “Je moet je hart volgen!”. Wat er men een ander zijn/haar hart gebeurt doet er minder toe dan, als je de spreuk toch letterlijk zo opvat.

Enfin, ik ben wel weer eventjes blij met deze zelfanalyse, want het doet mij vanbinnen groeien naar een volwassen persoon. Ik ben er altijd vanuit gegaan dat het nooit te laat is om wat dan ook te veranderen aan jezelf, zolang het je maar in de goede richting stuurt. Dat je er een goed gevoel aan overhoudt. En soms heb je tegenslagen nodig die je in die positieve richting dwingen. Enkel kwestie van er tijdig op in te spelen zodat men niet door de negativiteit meegesleurd wordt.

En nu ga ik gaan plassen….als ik mag Verstomd?!