23-06-10

Zwangerschapsontkenning.

13 jaar terug. Mijn jongste broer S. (toen 16 jaar) gaat met mijn moeder naar de kantine van het ziekenhuis. Onze vader is immers opgenomen in het ziekenhuis ten gevolge van terminale kanker en binnen de komende weken zal hij komen te overlijden. Onderweg naar de kantine zegt mijn jongste broer tegen mijn moeder dat hij iets zou moeten vertellen. Mijn moeder kijkt op haar eigen specifieke manier naar S. Ze heeft een heel goede intuitie, zeker op het gebied van mensen, en zegt op een vragende toon “J. (zijn vriendin) is toch niet zwanger zeker?” . Mijn broer knikt bevestigend. Zoals men wel eens zegt dat bij ieder overlijden een geboorte volgt was dit hier in omgekeerde zin bewaarheid. Nog dezelfde  week is J. bevallen en is onze vader overleden een week nà de geboorte.

Dat mijn broer het nog diende te vertellen, en dat niemand het had zien aankomen kan vreemd in de oren klinken. Nochtans logisch, want niemand kon het zien ook. Enkel de vrouw van de nieuwkuis, een paar huizen verder van ons huis, had eens gevraagd aan mijn moeder of J. niet zwanger was, omdat ze de indruk had dat J. een klein buikje had. “Maar nee!”, zei mijn moeder, niet wetende dat haar intuitie haar hier blijkbaar in de steek had gelaten. Ook ik, noch vrienden hadden het gezien. Mijn schoonzus was altijd al een eerder tenger iemand, en in onze ogen was ze dat altijd geweest. Tot de bevestiging er kwam. Ergens innerlijk wetende dat er inderdaad een mogelijkheid was dat ze zwanger was is ze haar gyneacoloog (achter de rug van haar ouders om) eens gaan opzoeken die haar vertelde dat ze hoogzwanger was. Ze mocht onmiddellijk haar valiezen pakken. Toen ik mijn broer naar haar (ouders’) huis voerde kon ik mijn ogen niet geloven: het tengere meisje van een week terug had nu de beeltenis van een hoogzwangere vrouw. Een heel vreemde ervaring! Als je de enige zou zijn die het zou zien, zou je nog twijfelen aan je eigen ogen, maar er waren teveel getuigen die de werkelijkheid bevestigden. Er is in ieder geval een knap ventje uitgekomen, naar mijn gevoel één van mijn beste (toekomstige) vrienden trouwens, alhoewel hij zijn momenteel puberale trekjes soms moeilijk in toom kan houden. ’t Zal wel aan zijn groeiende hormonen liggen vermoed ik. Anders gezegd: ze zijn nog steeds samen, mijn broertje en schoonzusje, niettegenstaande hun relationele ups en downs en hun jonge start. ( Is this love or not J?! )

 

De reden van haar zwangerschapsontkenning was best te begrijpen. Ten eerste waren zij en mijn broer slechts 16 jaar. Bij ons thuis leefden we nog steeds in een armoedige situatie dus qua comfort en toekomst leek er niet echt veel te bieden. Haar (welstellende) ouders konden erg dominerend en onbegripvol zijn indien er zich onaanvaardbare situaties voordeden, en vermits zij welstellend waren en wij thuis arm, waren mijn broer en hun dochter volgens hen dus totaal geen goede combinatie.. [Het viel mij trouwens op dat wij, mensen uit armoede, het leven veel méér omarmden dan mensen die het blijkbaar (financieel) goed hadden. Vreemd om te zeggen, maar ondanks al de tegenslag lijk je wel van het leven te houden. Dat moet ook, anders overleef je het immers niet.]

Maar hoe goed je ook je best doet: de waarheid kan men niet blijven ontkennen, gewoon omdat het de waarheid is! Het kan niet anders of dit komt vroeg of laat naar boven, wat ook hier geval was na negen maanden ‘stilzwijgen’.

 

Deze hele historie doet mij denken aan Violetta Van de Geuchte, die onlangs veroordeeld werd tot 20 jaar moord (zie ook: babymoordenares-Van-de-Geuchte ). In haar zaak beweerden de gerechtspychiaters immers dat zwangerschaps-ontkenning onbestaande was. Je kan best begrijpen dat ik, met de persoonlijke ervaring zoals ik hierboven beschreven heb, me serieuze vragen stel over de gedachtengang van de psychiaters zelf. Ik stel me gewoon de vraag of ze zich wel de moeite getroost hebben om na te gaan of zwangerschapsontkenning wel bestaat. Ook al mag het in dit specifiek geval een twijfelgeval zijn, wat de gerechtspychiaters zeggen kan erg bepalend zijn voor het verdere verloop van het proces. En eerlijk gezegd: mijn schoonzus was een tenger meisje, en er was totaal niets aan te zien als je haar dagdagelijks zag qua verandering van lichaam. Ik kan me dan best inbeelden dat het bij een meer corpulente vrouw zoals Violetta nog moeilijker waar te nemen is voor zichzelf op lichamelijk gebied. Ok, er zullen wel andere symptomen zijn die (kunnen) aanwijzen dat je zwanger bent, zoals uitblijvende maandstonden bijvoorbeeld. En ook mijn schoonzus zal dit wel ergens moeten geweten hebben. Maar blijkbaar heeft de geest en wat men wil denken in een bepaalde situatie, een veel grotere invloed op het menselijk lichaam dan men in de wetenschap wel eens durft toe te geven. Als dergelijke wetenschapsmensen niet openstaan voor dingen die op het eerste zicht onmogelijk zijn, vrees ik dat we aan een ‘eindpunt’ gekomen zijn qua wetenschappelijke en menselijke evolutie. Veel mensen die gestudeerd hebben en een vorm van macht krijgen bekijken de wereld in vakjes, en enkel wat ze geleerd hebben blijkt de waarheid te zijn. Psychiaters zelf zouden in de eerste plaats moeten weten dat het menselijk brein en lichaam nog verre van totaal ontrafeld is en dus moeten openstaan voor het vreemde van de geest. Zelfs een koe weet beter!

Niet dat Violetta Van de Geuchte volgens mij niet schuldig is, daar niet van... .

zwangerschapsontkenning1

zwangerschapsontkenning2