16-07-10

De vrouwelijke ontkenning.

De vrouwen die dit lezen zullen het mss niet geloven, maar gisteren zat ik met een vriend te praten over vrouwen, en het ging niet over sex. Inderdaad, ook mannen willen weten hoe vrouwen in elkaar zitten, net zoals vrouwen willen weten hoe mannen in elkaar zitten. Het nadeel van de vrouwen is natuurlijk wel dat ze terzelfdertijd ook nog moeten ontdekken hoe ze zelf in elkaar zitten. Een man heeft niet zoveel te ontdekken: hij heeft een lul, handelt soms als een lul en ‘that is it!’ (zou michael jackson zeggen {#emotions_dlg.laughing}). Dit kan leuk zijn, maar het is veelal ook oppervlakkig. Gelukkig zijn er ook mannen die ‘vanbinnen’ groeien en weten dat er meer is dan wippen in het leven (alhoewel hij dat wippen altijd leuk zal vinden en dus snel kan ‘terugvallen’).

 

Bij een vrouw ligt het anders, want er valt zoveel moois en tevens moeilijks te ontdekken en te ontrafelen in haar, zowel voor de man als voor de vrouw zelf. Een vrouw weet soms zelf niet waarom ze iets wel of niet doet. Ze doet het gewoon, haar vrouwelijke intuïtie volgend: zin in chocolade, dan eet ze chocolade, zin in sex: doen! , mooie schoenen gezien….kopen die dingen, sexy rokje in de rekken, vlug rond het bekken. Ja, je vrouwelijkheid volgen kan best éénvoudig zijn, met uitsluiting van de denkertjes natuurlijk, maar dan worden het meestal eeuwige twijfelaars. De intuïtie staat immers voor de innerlijke wens, wat ze dus echt wil, terwijl het denken (de geest) een oogje in het zeil houdt om alles wel een beetje in goede banen te leiden.

 

Eén van die zaken die men kan ontdekken bij de vrouw is de vrouwelijke ontkenning. Mijn vriend vertelde immers dat zijn vorige vriendin in het begin van de relatie tegen hem verteld had dat ze nog nooit vreemd gegaan had. Later in de relatie gaf ze toe dat ze ook al vreemd gegaan was tijdens het huwelijk met haar (ex-)man.

Ook mijn vriendin vertelde een goed anderhalf jaar terug, in een ‘verliefde’ vlaag, dat ze twee maal vreemd gegaan was (op een studentenstage) tijdens haar relatie met haar nu ex-man. [Het leuke aan verliefdheid is veelal dat men dan zijn/haar hart openstelt en alles wil vertellen. Als je dan bij de pinken bent kan je veel te weten komen over hoe die verliefde persoon echt in elkaar zit]. Enkele dagen later probeerde ze zich te corrigeren door te vermelden dat het tijdens haar studententijd was en dat ze dronken was. Kan ik ergens wel begrijpen (alhoewel), alleen had ik het er wel moeilijker mee dat het plots maar één keer was in plaats van twee keer. Het zal je dus niet verwonderen dat dit wel argwaan bij me opwekt(e).

 

Eenzelfde fenomeen deed zich voor ivm het verhaal dat ik al eerder verteld heb (zie “De parenclub schat?”…).

 

Ik kan natuurlijk niet teveel veralgemenen, maar toch komt het bij mij over dat vrouwen aan zichzelf niet kunnen toegeven dat ze net zo kunnen zijn en handelen als mannen maw dat ze ook kunnen vreemdgaan. Waarom die ontkenning er is weet ik niet juist, maar het zou best kunnen dat de onderliggende reden is dat ze eigenlijk (onbewust) neerkijken op (het gedrag van) mannen (tengevolge van eeuwenlange onderdrukking?). Mocht dit zo zijn is het in ieder geval geen goede basis om een relatie te hebben….toch niet met een man {#emotions_dlg.undecided}.

 

Een andere vorm van ontkenning is de mislukking. Niet zelden hoor je dat een gescheiden vrouw al de foto’s waarop haar ex stond, de ex-man er keurig uitgesneden heeft, net alsof hij nooit bestaan heeft. Ook bij de gemeenschappelijke kinderen worden hun kinderen plots hààr kinderen en worden al de negatieve kenmerken van het kind doorverwezen naar de ex-man en al de goede aan haar. Dit kan ze ook niet anders, anders moet ze misschien wel toegeven dat haar ex-man ervan door is omdat ze zelf tekortkomingen had die haar man niet konden bekoren.

 

Met kledij hoor ik ook regelmatig het verhaal (van vrouwen zelf) dat ze zich toch liever forceren in een maatje kleiner, ook al staat het dan op springen, dan te aanvaarden welke maat ze werkelijk hebben. Nochtans is het juist door te erkennen dat je een maatje teveel hebt, dat je er iets kan aan doen.

 

Natuurlijk is de grote vraag: “ Indien de vrouw al die ‘ontkenningen’ toegeeft en wegwerkt, zal ze zich dan wel nog vrouw genoeg voelen? “

27-02-10

Vrouwelijk evenwicht.

Door mijn bericht van gisteren doet het mij eraan doordenken dat je slechts zelden naakte mannen in een film cène ziet. Niet dat het voor mij een must is, maar het geeft wel een blijk hoe achterlijk (of moet ik zeggen mannelijk?, of is dat hetzelfde J? ) onze maatschappij eigenlijk is op gebied van onderlinge wisselwerking tussen mannen en vrouwen. Ik kan het best begrijpen dat evenementen zoals ‘Ladies night’ een succes zijn. Waarom zouden vrouwen ook niet mogen genieten van de deugden waar mannen van genieten. En toch moet het blijkbaar nog georganiseerd en ‘afgeschermd’ worden van de maatschappij. Als een man naar een striptease-bar gaat is het normaal, als een vrouw een man wil zien strippen in een bar wordt het al schuin bekeken door de man. Vermoedelijk is de man in het algemeen gewoon bang om zijn (machts)positie te verliezen tov de vrouw. Niet dat ik alle vrouwen aan de macht zou willen, want ik vermoed niet dat dit ook een succes zou zijn. Nee, geef mij maar het 50/50 gedoe, een eerlijk evenwicht tussen mannen en vrouwen. Maar het is al aan het beter, traag maar zeker, en dit hangt voornamelijk van de vrouw af in welke mate ze dit ook zelf wil, want zolang ze het maatschappelijk spelletje ‘ik ben een vrouw dus ik doe vrouwedingen, jij een man dus jij doet mannedingen’ meespeelt blijft het systeem gewoon ‘hangen’ en kan de situatie ook niet veranderen.

06-02-10

“Omdat ik een vrouw ben!”

Mijn vorig bericht van de telefoon doet me denken aan een relationele situatie die ik had zo een tien jaar terug. Ook toen had ik een LAT-relatie. En ook was de enige mogelijkheid om elkaar te horen als we elkaar niet zagen de telefoon. Tien jaar terug waren de abonnementen nog niet gunstig zoals nu, zowel qua internet als qua telefoon, maw lang bellen was een dure affaire, en vermits ik ook een huis af te betalen had met de daarbij horende verbouwingskosten probeerde ik dat toch zoveel mogelijk te beperken. Voornamelijk dan omdat ik altijd naar haar toeging en dus ook de verplaatsing voor mijn rekening moest nemen. Als tegenprestatie zorgde ze dan wel voor het eten, wat eerder beperkt was daar ze het financiëel ook niet zo goed had als alleenstaande moeder met een kind. Maar daar maakte ik uiteraard geen problemen over.

 

Tot daar, zoals in iedere relatie kwam er eens een discussie naar boven: in ons betreffend geval vond ze dat ze te weinig aandacht kreeg blijkbaar. Tijdens de discussie smeet ze naar mijn hoofd dat ik ‘nooit’ belde. Als weerwerk vroeg ik waarom zij nooit belt, dat ze ook zelf kan bellen als ze me wil horen. “Omdat ik een vrouw ben!”, riep ze me toe. Tja, daar had ik het wel effe moeilijk mee….niet om te bellen naar haar, maar ik zag de logica er niet van in, en nog steeds niet trouwens, dat ik altijd moest bellen omdat zij een vrouw is en ik een man. Misschien dat het haar dan wel een goed gevoel heeft, maar ik mag wel de inspanning doen, en misschien nog belangrijker, ik mag het (in die periode toch) ook betalen.

 

Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik met mijn huidige vriendin wel degene ben die altijd belt. Ik heb er nu ook geen problemen mee omdat het na 17uur niets meer kost. ’s Morgens zend ik ook bij het ontwaken steeds als eerste een sms. Het is heel zeldzaam dat zij dat doet, en als ze het doet moet ik wel zeggen dat dit een goed gevoel heeft aan mij. Maar ook hier blijkt dat vrouwelijk gegeven blijkbaar te werken: de vrouw wil dat de man aan haar denkt en dit toont, of moet ik nu doemdenken en zeggen: een vrouw wil gewoon dat een man voor haar kruipt? En als de man dat niet doet zegt de vrouw dan: “ Mannen luisteren niet!”.

 

Nee, ook al is dit het algemene rollenpatroon van de man-vrouw in deze maatschappij, als ik calimero zou heten zou ik zeggen “Het is niet eerlijk!”. calimero21

30-09-09

WEERWERK (en alleen zijn).

...de meeste vrouwen houden daarvan: een man die weerwerk biedt. Iemand die niet onmiddellijk akkoord is met wat de vrouw (zijn partner) zegt.

Nog altijd vraag ik me af waarom vrouwen dat willen. Waarom zou je als man moeten tegenspreken als je ermee akkoord bent?

 

Ik denk dat het voornamelijk is dat de vrouwen anders nog het gevoel hebben dat ze ‘alleen’ zijn indien de man altijd ja knikt; niet fysisch, maar emotioneel. Het zal voor de vrouw in het algemeen meestal een probleem zijn om alleen door het leven te gaan. Want bij haar draait een relatie niet alleen om sex, nee ze wil alles wat de relatie kan brengen. Meer en meer, tot de grenzen bereikt zijn, en uiteindelijk vraagt ze zich af wat voor vent ze eigenlijk heeft, ook al heeft die man altijd meegegaan zover hij kon.

 

Gelukkig zijn er ook nog andere vrouwen, die een relatie willen om de gezelligheid en plezier die een relatie kan bieden. Vrouwen die niet zoeken achter continue aandacht om zichzelf op een troon te plaatsen (naar haar vriendinnen of andere vrouwen toe). Met die vrouwen kan je als man een (h)echte relatie opbouwen….alleen: waar zijn ze?

06-07-09

De regels van de vrouw.

Eern vrouw mag om het even wanneer van gedacht veranderen. Ze heeft het recht om om het even wanneer boos of verontwaardigd te zijn. De man daarentegen moet in elke situatie kalm blijven, tenzij de vrouw wil dat hij boos of verontwaardigd is.

Een vrouw is klaar, wanneer zij klaar is. De man moet altijd klaar zijn.

(overgenomen van een scheurkalender)