01-03-12

Een relatie is gebaseerd op bedrog.

 

 

 

Nog in de sauna zegt een vriend tegen mij dat Woody Allen eens gezegd heeft dat “Een relatie is gebaseerd op bedrog”. En Woody kan het weten, want hij is er immers vandoor gegaan met zijn eigen geadopteerde koreaanse stiefdochter, ten koste van zijn toenmalige vrouw Mia Farrow.

 

 

[Wil je meer weten over woody, ga dan naar deze link:  Woody Allen ]

 

 

Maar om terug te keren op zijn woorden en niet op zijn daden: er zit toch wel een kern van waarheid in. Hoeveel mensen beslissen niet na het bedrog, of ze nu het slachtoffer of de dader zijn doet er niet toe, om een einde te maken aan de relatie. Blijkbaar is voor velen het bedrog op zich een teken dat de relatie gefaald heeft. En eveneens om dat falen tegen te gaan doen er, ik-weet-niet-hoeveel, mensen hun best om toch maar niet bedrogen te worden. Dat ze zelf hun partner bedriegen kan men van eigen zijde meestal wel relativeren……uiteraard, maar dan nog zullen de vreemdgangers na enige tijd hun keuze maken om hun vaste relatie te beëindigen, gewoon omdat van de egoïstischere of dommere mensen de eurocent gewoon wat later valt en ze uiteindelijk ook beseffen dat het zo niet meer verder kan. Dat dom zijn moet je natuurlijk ook erg relativeren, want als ze dan de relatie beëindigen is het omdat ze eindelijk een partner denken gevonden te hebben die hen wel ‘begrijpt’ of omdat ze zich materieel en/of sexueel kunnen verbeteren. Als ik me niet vergis loopt 1/3 van de relaties immers spaak omdat de sexuele prestaties niet op elkaar afgestemd zijn. Niet toevallig dus dat sex en vreemdgaan samen gaan…. .

 

 

Hoe het ook zij, opnieuw start men dan een relatie, en opnieuw zal men zich (onbewust) afvragen of men zal bedrogen worden, en dit proberen te vermijden via controlegedrag, of zal men zelf bedriegen en tot het besluit komen dat die nieuwe relatie ook niets is. Het is slechts weinigen gegeven om een relatie te stoppen zonder dat er bedrog in het spel is (geweest). En het zijn nog minder mensen gegeven om een heel leven samen te zijn zonder dat er bedrog in het spel geweest is, ook al is dit bedrog misschien nooit geweten geweest.

 

 

In plaats van ‘met manieren’ uit elkaar te gaan, want men weet veelal al lang op voorhand dat de relatie niet goed zit, trapt men liever nog eens goed na door eerst vreemd te gaan. Allemaal door dat innerlijk groen monstertje van wrok en jaloezie, weet je wel!

17-01-12

Facebook.

 

Het was via facebook dat de dame in mijn vorig berichtje haar aanbidder had leren kennen. Facebook is heel handig, voornamelijk om vrienden en/of vriendinnen uit het verleden terug te leren kennen. En, toeval of niet, blijkt haar aanhouder wel niet haar eerste liefde te zijn! Blijkbaar doet dat internetmedium dus goed zijn werk.

 

Zelf zit ik niet op facebook. Ik zie er de logica niet van in. En eerlijk gezegd heb ik niet de indruk dat de meeste daarop zitten om eens hun mening te zeggen. Nee, die ‘mening’ lijkt me veeleer een drogreden om zichzelf te laten zien. Om van zichzelf een beeld te scheppen naar de buitenwereld toe hoe mooi ze (kunnen) zijn. En heel waarschijnlijk ook om die jeugdliefde van vroeger eens terug te vinden waar er nooit iets van geworden is of dat men niet (sexueel) heeft kunnen ontdekken. Maar ik sta er ook niet afkerig van, want ik heb ook mijn blog, en ik spui ook mijn mening uit, alleen doe ik het anoniem. Vind ik trouwens veel leuker, want ik ben ervan overtuigd dat er lezers zijn die wel graag eens het aangezicht achter dat schrijven zouden willen zien. Maar zolang ik in een relatie zit kan ik dit, volgens mijn normen, niet doen, en zelfs zonder relatie zou ik mij nog niet tonen. Toch niet op huidig blog. Ik moet echter wel toegeven dat ik mij, mocht ik geen relatie meer hebben, misschien wel op facebook zou begeven om vrienden terug te vinden, maar voornamelijk om vriendinnen ‘toevallig’ tegen te komen die ik wel graag eens beter had leren kennen. En ik bedoel dit niet alleen in de sexuele context.

16-01-12

“Geld moet rollen!”.

 

Onlangs een nieuw  ‘verhaal’ gehoord. Het was de man al opgevallen dat zijn vrouw het de laatste tijd drukker had dan anders. Als ze op een dag thuiskomt zegt hij om te lachen: “Kom je weer van je aanhouder?”. Waarop zij doodserieus antwoordt: “Ja!”. Haar woorden wel wel niet om te lachen bedoeld. De man stond perplex. Vanaf dan hebben ze beginnen praten. Niet over hoe ze de relatie staande zouden kunnen houden, maar over hoe ze alles zouden verdelen qua materiaal, geld en kinderen.

 

Zij wou alleen het spaargeld, het huis mocht hij hebben. Een overeenkomst dat hem financieel meer voordeel opleverde dan zij. Ook voor de kinderen was het snel geregeld: een week bij jou en een week bij mij. Dat laatste had ze misschien wat te simplistisch ingezien, want kinderen zijn geen dingen en hebben het veelal niet zo gemakkelijk om zich aan te passen aan de situatie, met als gevolg dat de kinderen zich op hun kamer ‘opsluiten’ indien ze bij de moeder en haar nieuwe man zijn. Ze zijn zelfs wat bang van de man, vermits het een ruige type is.

 

De reden dat ze weg wou was omdat ze wilde leven. Ze had niet het gevoel dat ze met haar oorspronkelijke man zich goed kon uitleven, vermits hij de gewoonte had om nogal op zijn geld te zitten. “Geld moet rollen!”, moet ze gedacht hebben, en vermits het niet voldoende rolde, besefte ze onbewust dat de liefde wel eens verder te zoeken is dan ze eerst dacht. Voor zoverre je liefde en geld aan elkaar kunt koppelen natuurlijk. Maar voor sommige mensen is geld gewoon liefde. Hoe meer geld je op tafel legt, hoe meer ze denken dat je hen graag ziet, en hoe meer ze doen alsof ze de geldbezorger graag zien. En zien ze geen geld meer, dan zijn ze weg, veelal met tafel en al! Dus mensen, wil je een goede relatie besef dan dat het geld moet rollen, maar zorg er ook voor dat je je intussen niet laat rollen!


 

8559.gif


17-10-11

Een vrouwelijke oplossing.

 

(Als je op onderstaande tekening klikt kun je het verhaal in een nieuw venster openen en met de zoomfunctie uitvergroten via de knop 'pagina' en 'in-uitzoomen' te kiezen)

3302776311.jpg

13-10-11

Persoonlijke acties 2.

Om terug te keren op de zelfbevrediging. Indien je masturbeert terwijl je denkt aan iemand anders dan je partner, houdt dit volgens mij eigenlijk in dat je ook seks met anderen zou willen. In mijn geval is dit toch zo, maar ik ga niet vreemd omdat mijn partner van het trouwe principe is en ik haar daarin respecteer, en vermits ik van haar hou, wil ik haar dus ook niet kwetsen. Hier komt dus duidelijk naar voor, dat men sneller zal vreemd gaan als het respect voor het ideeëngoed van de partner verdwenen is. Respect en liefde liggen blijkbaar dichter dan je zou denken. Als je nog verder zou denken, kan je zelfs het respect van je partner tov van jou gebruiken als graadmeter voor de liefde van je partner voor jou. Behandelt hij/zij je als vuil, heeft hij/zij geen respect voor de dingen die jij doet, dan zal zijn/haar liefde voor jou ook wel ‘vervuild’ zijn.

 

Zelfbevrediging is natuurlijk wel een heel ander gegeven indien je masturbeert terwijl je dagelijks bij je vriend(in) bent. Dan wijst het er volgens mij op dat je ergens een tekortkoming hebt op sexueel gebied, waarschijnlijk omdat je vriend(in) het niet wil of kan inlossen. Dat jouw libido hoger is dan die van je partner. De kans is dan niet onbestaande dat dit vroeg of laat geuit wordt via een zogenaamd slippertje. En als men het helemaal niet onder controle houdt kan het met tijd zelfs leiden tot seksverslaving. Dit lijkt leuk, maar is het niet, gewoon omdat je dan afhankelijk wordt van je sekshormonen en quasi zeker mensen zult kwetsen die je eigenlijk niet wenst te kwetsen. Tenzij je een grote egoïst bent natuurlijk, en je dit allemaal niet aantrekt. Misschien is dit wel de hoofdreden van seksverslaving; het egoïstisch karakter van de seksverslaafde zelf. Want volgens mij is de basis van iedere verslaving een vorm van narcisme, waardoor men iets tot zich nuttigt dat zó lekker is (seks, drank, drugs, eten, … ), iets dat zo een genot geeft aan zichzelf, dat men alles ervoor zou opgeven, zelfs de mensen die men graag ziet uit de eigen omgeving. Vermoedelijk kan een verslaving nog het beste weggewerkt worden door te werken aan dat egoïsme, en die ‘verslaafde’ mensen dus dingen te laten doen waardoor hun egoïsme afneemt. Tijdig een zelfanalyse uitvoeren bij jezelf is dus belangrijk.