30-10-11

Een levenslange enkelband.

Hopelijk krijgen slechts weinig mensen ermee te maken, maar spijtig genoeg gebeurt het nog maar al te vaak. Zowel binnen het huwelijk als erbuiten. En niet alleen door de partner, maar ook door zogenaamde vrienden, familie of zelfs onbekenden. Alhoewel de realiteit al aangetoond heeft dat het meestal een bekende van het slachtoffer is die tot dergelijke aktie overgaat. Het onderwerp waarover ik nu zal schrijven gaat immers over verkrachtingen. Een daad die het slachtoffer een levenslange kwelling kunnen bezorgen, en de dader een herinnering waar hij misschien nooit genoeg van krijgt, als hij/zij echt ziek is in zijn/haar hoofd tenminste.

 

 

rape.gif

 

 

Sommige slachtoffers vragen zich waarschijnlijk af ‘waarom?’ of ‘waarom ik?’; een vraag die veelal onbeantwoord blijft. Als je dan toch een vorm van antwoord wilt, dan kan ik maar tot volgende analyse komen:

 

verKRachting kan je immers zien als een verachting die kracht bijgezet wordt. Een heel sterke vorm van jaloezie en minachting dus. Het feit dat een verkrachter iemand uitkiest heeft dus te maken met iets waardoor hij een ‘verkeerde’ visie en gevoel gecreëerd heeft van iets wat hij in zijn leven of jeugd heeft meegemaakt en heeft veelal niets te maken met het slachtoffer op zich. Zo heb ik eens in een reportage op tv gezien dat een gedetineerde verkrachter toegaf dat hij beginnen verkrachten is omdat zijn moeder ooit eens verkracht is geweest. Daarom begon hij zelf vrouwen te verkrachten die leken op zijn moeder en quasi dezelfde ouderdom hadden. Ergens moet hij zich ‘verraden’ gevoeld hebben door zijn moeder ook al kon ze er niets aan doen, waardoor hij haar ergens minachtte. Uiteraard kon hij zijn eigen moeder niet onder handen nemen, waardoor hij dan maar ‘lookalikes’ zocht. Mannen die geen kans hebben bij mooie meisjes kunnen ook een bepaalde minachting opwekken bij zichzelf tgo mooie meisjes waardoor ze hen dan ook gaan belagen.

 

Een andere reden van verkrachten is omdat de verkrachter zich wil ‘vermachtigen’: de verkrachter wil zichzelf een gevoel geven dat hij macht heeft over iemand waardoor hij zichzelf krachtiger voelt. Hij bepaalt immers wat er met het slachtoffer zal gebeuren en hoe meer het slachtoffer tegenspartelt, hoe meer de verkrachter zich waarschijnlijk “oplaadt” met negatieve energie en er nog meer genot van voelt achteraf. Want volgens mij gaat het slechts zelden om de sexuele ontlading op het moment, maar om wat de verkrachter achteraf voelt aan psychische ‘sterkte’. Want wat is er meer intimiderend dan het wegnemen van intimiteit?

 

Kan men het verkrachten goedpraten indien de dader een slechte jeugd of leven gekend heeft? Tuurlijk niet, want uiteindelijk kiest hij er zelf voor om die negatieve energie te laten escaleren maw de negativiteit wint van hem gewoon omdat die persoon ‘vanbinnen’ sowieso al negatief was. De eventuele tegenslagen hebben de negativiteit hoogstens versterkt. Als je over voldoende goedheid en empathisch vermogen bezit zal je immers aanvoelen, dat de negatieve daad dat je doet, een daad van pijn is, en dus niet goed te praten.

 

In de dag allemaal van vorige week heb ik een artikel gelezen over mannen die verkracht zijn, want zoals verkrachten misschien heel mannelijk klinkt, worden ook mannen wel eens verkracht door vrouwen. Die vrouwelijke verkrachters volgen hetzelfde fenomeen als de mannelijke verkrachters: ze hebben iets meegemaakt dat hen daartoe drijft, of willen een gevoel van macht hebben over hun mannelijk slachtoffer om eens te kunnen tonen wie er écht de baas is.

Je zal je misschien afvragen hoe een vrouw een man kan verkrachten, maar er zijn blijkbaar mogelijkheden genoeg. Zo is er onlangs in rusland een man verkracht geweest door een vrouw die hem vastgebonden had en voldoende viagra gegeven had om zeker te zijn van ‘zijn’ stuk. Zelf heb ik op de radio eens gehoord van een man die in een donker straatje door twee vrouwen met een pistool onder bedwang werd gehouden en een erectie moest krijgen waarna de vrouwen hun ding konden doen. In datzelfde programma werd ook vermeld van een vrachtwagenchauffeur die een liftster had opgepikt en dan via een slaapmiddel naakt aan een bed in een motelkamer werd vastgebonden. Het trauma zou bij een man zelfs veel zwaarder doorwegen dan het trauma bij een vrouw, gewoon omdat een man er quasi niet mee naar buiten kan komen, zelfs niet tegen vrienden of familie, omdat hem teveel mannelijkheid werd ontnomen. Hij heeft zich immers laten doen door het ‘zwakke’ geslacht. Ook de wet zit niet mee voor de man, want in belgie is het op datum van dit schrijven wettelijk slechts verkrachting indien er penetratie is maw, indien de vrouw de man dwingt om de vrouw te penetreren, is het niet de man die gepenetreerd wordt en is er aldus geen sprake van verkrachting van de man, tenzij ze hem anaal zou 'enteren' met een hulpmiddel. Ook in zweden ligt de grens tussen verkrachting en sex hebben erg dun: indien je immers sex hebt met een vrouw, maar daarbij geen condoom gebruikt spreekt men daar wettelijk van een verkrachting cfr de situatie van assange, de oprichter van wikileaks.

 

Gelijkhoe, de verwerking van een verkrachting zal best wel moeilijk zijn. En alhoewel men soms kan doen alsof er niets gebeurt is, weet de eigen ziel toch wel dat het gebeurt is, maw de onderdrukte negatieve ervaring zal zich zeker uiten op geestelijk of lichamelijk vlak. Niet zelden zullen mensen zich plots anders beginnen gedragen, zoals altijd een broek dragen in plaats van een rok, of zich enorm terugtrekken in een vorm van stilzwijgen. Het is niettemin belangrijk om toch die gevoelens los te laten en te verwerken via therapie, zodat men via waterlanders (tranen) met tijd terug grotendeels kan komen zoals men was.

Ook binnenshuis gebeuren er verkrachtigen zowel in het huwelijk, als via incest…spijtig genoeg. Naar mijn persoonlijke bescheiden mening denk ik dat er in iedere straat (bij wijze van spreken) wel iemand misbruikt of verkracht wordt. Laten we hopen dat ik mis ben…

 

Ook in het belgische nieuws vorige week: de helft van de zaken ivm verkrachting wordt geseponeerd omdat men niet honderd procent zeker is of er wel sprake is van verkrachting. Want hoe moet je immers aantonen dat je er niet mee ingestemd hebt?! Enige dat dit kan aantonen is enige vorm van fysiek geweld op je lichaam en dan nog… . Spijtig genoegwordt ook ‘vermeende’ verkrachting zelf immers misbruikt om een ander persoon kwaad bloed te zetten.

 

Het grootste nadeel vind ik nog dat, indien een verkrachter vrijkomt, hij/zij gewoon terug kan herbeginnen. En voor dergelijke personen vind ik dat er maar één oplossing is, tenminste als de dader(es) écht schuldig is, en dat is een enkelband voor gans hun leven, zeker als je weet dat één derde van de recidivisten in het algemeen binnen de zes maanden hervalt. Dus hoe moet dit niet zijn voor een verkrachter die veel meer door primitieve impulsen gestuurd wordt dan een gewone dief!? Bovendien zou enkel het slachtoffer mogen beslissen of die enkelband er ooit af mag, zodat ook het slachtoffer dag in dag uit een machtsgevoel heeft over de verkrachter.

 

rape.jpg