28-05-10

Verborgen verdriet.

 

Gisteren had ik nog schilderwerk te doen in huis. Bij een werkje hoort een muziekje en ik word aangetrokken tot de CD van de film “Miami vice”. Best een goede CD die mijn oren zelfs af en toe deed flapperen. Muziek kan echter ook emoties opwekken, met de lichamelijke reacties die erbij horen. En terwijl ik luister naar de muziek, en toevallig kijk naar de trouwfoto van mijn ouders duwt water zich vanuit mijn hart omhoog om dan uit mijn ogen te vloeien als tranen. Jawel, ik had een plotse huilbui. Dat heb ik wel vaker als ik naar bepaalde muziek luister, of een gedicht schrijf. Bepaalde woorden of klanken ‘triggeren’ dan die tranerige reaktie. Schaam ik me ervoor dat ik als man huil? Bijlange niet. Iedereen huilt wel eens. Zelfs de grootste gangster zal huilen als hij verdriet heeft, al zal het misschien eerder voor zijn gestorven pitt-bull zijn. Natuurlijk is mijn mannelijk ego wel zo groot dat ik dat eerder verborgen zal doen, maw als ik alleen ben.

Die huilbuien doen wel deugd. Het voelt aan als een loslaten van verdriet uit het verleden. Het feit dat ik ‘toevallig’ naar de trouwfoto van mijn ouders keek zal wel de echte trigger geweest zijn. Ze zijn beiden reeds overleden en hebben mij in mijn kinderjaren onbewust (van beide zijden) eigenlijk veel verdriet bezorgd. Het feit dat ze het onbewust deden maakt echter veel goed, wat het opgekropte verdriet daarom niet minder maakt. Ik kan hen handelen begrijpen omdat er tengevolge van de miserabele situatie waar ze in zaten, geen tijd voor affectie was. Overleven was al wat telde. Althans dat dachten ze, waardoor ze er ook naar leefden en zelfs hun kinderen aanleerden van zo (verder) te leven. Nog steeds zit onder andere die spontane reaktie in mij van te kijken hoeveel iets kost, om zeker te zijn dat ik niet teveel zou uitgeven, vermoedelijk onbewust denkende dat ik anders niet zou overleven.

Hoe het ook zij, terwijl dat ik naar die foto keek had ik het besef ik dat ik ze nog altijd graag zie, ook al leven ze niet meer. Ik mis hen, samen met de mooie momenten die er hadden kunnen zijn en nooit meer zullen zijn. Ik zal wel niet de enige zijn met verborgen verdriet. Alhoewel het voor mij geen verborgen verdriet meer is, omdat ik heb moeten beseffen en vooral toegeven tgv die huilbuien dat er ook in mij verborgen verdriet zit. Ik ben er zeker van dat veel mensen met een dergelijk verdriet rondlopen maar dit weigeren te (h)erkennen, zodat het ook niet kan loskomen via waterlanders. Onbewust stuurt het dan hun gedrag en gevoel, zichzelf afvragend waarom ze zich niet goed in hun vel voelen en psychologische remmingen of psychosomatische reakties hebben terwijl ze in principe toch alles hebben wat ze willen.

In mijn geval komt het verdriet nu voornamelijk uit mijn jeugdjaren, of toch uit de periode tot aan mijn 26e jaar. Het is ongelooflijk wat een last een mens kan meedragen zonder dat hij/zij daar het besef van heeft. Wat erger is: éénmaal je er wel het besef van hebt, is het een lange weg te gaan om toch alles te verwerken zodat alles terug op zijn plaats komt vanbinnen. Het is dus eigenlijk opnieuw een vorm van dezelfde ‘lijdensweg’ die je dient te ondergaan want wat je toen niet kon verwerken (wegens geen tijd, want je moest ‘overleven’), moet je opnieuw verwerken. Al wat ik weet is dat het uiteindelijk wel de moeite waard is, want iedere keer voel ik me beter en beter worden. Het worden van wie ik echt ben en wil zijn, met een groeiend zelfvertrouwen. Ik zou dus zeggen, aan al de mensen die met verborgen verdriet zitten: “Huilen maar!” .