05-02-10

De telefoon.

524_1094131419Als we elkaar niet zien, mijn vriendin en ik, en vermits we een LAT-relatie hebben komt dit wel eens voor, dan bellen we elkaar. En ik moet zeggen: het is aangenaam telefoneren met haar. Infeite is het de eerste vrouw waar ik echt lang mee aan de telefoon kan hangen. Bij vorige vriendinnen vertelden ze gewoonlijk hun ding en nà hun stress ontlading via het vertellen  (die indruk had ik toch) mocht ik beginnen te vertellen, alleen….ik had niet veel te vertellen. En ook die vriendinnen vonden dat. Het lag duidelijk wel aan mij, in die zin dat ik misschien onbewust niet zeker was of ik wel met hen wou doordoen. Ik voelde me dan een beetje een verdronken vlinder vermoed ik.

Met mijn huidige vriendin heb ik dat gevoel niet, ttz ik heb bij haar het gevoel dat ze de eerste persoon is waar ik mee zou kunnen samenleven, mits nog enkele aanpassingen van beide zijden uiteraard, want niets is volmaakt of het zou God moeten heten (waarbij ik me soms ook vragen stel). We springen van het ene onderwerp naar het andere onderwerp en kunnen zo gemakkelijk 45 minuten aan de telefoon hangen. Dit is niet altijd zo, soms bellen we slechts drie minuten indien er door omstandigheden niet langer gebeld kan worden. En het leuke hieraan is dat ik dan ons langer gesprek dan wel mis, wat ik een goed teken vind voor mezelf, want dit wil zeggen dat ik zeker nog niet uitgepraat ben met haar, en dat wat ze zegt me ook interesseert. En aangezien we allemaal weten dat vrouwen graag praten, is het ook voor haar een leuk vooruitzicht.

21-06-09

Respect

Een uur geleden eens naar mijn vriendin gebeld. Ze nam echter niet op. Niet erg denk ik zo, het kan gebeuren, soms is een mens bezet, of men hoort de telefoon niet, of ze is niet thuis.

Een uur later: nog eens gebeld, maar ze neemt nog altijd niet op. Het geeft in ieder geval geen aangenaam gevoel. En wetende dat ze gisteren naar een verjaardagsfeestje van haar beste vriendin is geweest... . Of ze slaapt nog, of ja...je krijgt dan van die (waan)ideeën...dat ze bij iemand anders is of dat ze een ongeluk gehad heeft. Natuurlijk, zolang je niets zeker bent moet je niet panikeren, en dus blijf ik er kalm onder. Ik bel in ieder niet meer vandaag, het heeft me anders het gevoel dat ik achter haar aanloop als een hondje, en hoewel ik het wel eens graag 'op zijn hondjes' doe, een hondje ben ik niet. Net alsof ze niet eens een berichtje kan zenden hoe het met haar gesteld is. Ik heb een hekel aan dergelijke situaties, omdat het mij een gevoel heeft dat er met mij 'gespeeld' wordt. En hoe meer dergelijke situaties zich voordoen, hoe meer ik zin heb om de relatie af te bouwen, want voor mij is een relatie respect voor elkaar hebben, en dus ook denken aan elkaar....wat er in de ander omgaat als je een bepaalde handeling doet.

Morgen zie ik haar sowieso, zijn we dan weer vier dagen bij elkaar....misschien breng ik het tersprake, misschien ook niet, maar om elkaar te ontmoeten terwijl je met 'bedenkingen' zit is natuurlijk geen goede start voor een ontspannen samenzijn.