28-02-12

Somebody I used to know.

Zo een 15 jaar terug. Ik rij op de parking van het plaatselijke shoppingcenter. Op zoek naar een parkeerplaats zie ik een ex-vriendin in mijn richting rijden, vermoedelijk ook zoekende naar een parkeerplaats. Ik steek mijn hand op om ‘goedendag’ te zeggen, in plaats van terug te zwaaien, draait ze haar hoofd echter, net of ze mij niet gezien heeft. Vermoedelijk was ze teleurgesteld dat ik niet verder in de relatie gestapt ben dan dat zij voor ogen had, met de daarbij horende ‘wrok’. Maar een relatie dien je nu éénmaal niet verder te zetten als je er zelf niet volledig achter staat, anders hou je enkel jezelf en misschien de ander ook bezig.

 

 

Ik zal wel niet alleen zijn die dergelijke situatie van negeren al eens meegemaakt heeft. Hoeveel mensen zijn er immers niet die elkaar na de ‘breuk’ nauwelijks nog goedendag zeggen, tenzij het noodzakelijke dan omwille van de kinderen misschien. Mijn huidige vriendin heeft ook geen contact meer met haar ex: hij betaalt zijn alimentatiegeld en de kinderen weten hun weg zelf te vinden naar de respectievelijke huizen. 25 jaar zijn ze samen geweest. Hoeveel jeugdliefdes zijn er bij sommigen niet zo intens geweest, waarbij men elkaar op latere leeftijd dan terug tegenkomt, al die mooie passie vergeten is en veelal hoogstens een schuchtere goedendag zegt door eens kort met het hoofd te knikken.

 

 

Blijkbaar is de teleurstelling in de breuk vaak veel groter dan de liefde die men ooit gevoeld heeft voor elkaar. Misschien temeer een bewijs dat een relatie veeleer om zelfbevestiging draait dan om elkaar. Dat men een relatie heeft om zichzelf het gevoel te geven dat men iets van waarde heeft. Want na de breuk kan het maar weinigen nog wat schelen hoe het hun partner uit het verleden vergaat, die partner waar er misschien wel de grootste geheimen of meest intense passie mee gedeeld werd. Al wat telt is het ‘nu’ voor zichzelf. En stelt men het zelf niet goed op het moment, dan pas zal men terugdenken aan die persoon waar men wel goede tijden mee had en eventueel proberen er weer contact mee op te nemen.

 

 

Het wekt bij mezelf de indruk dat een relatie veel eerder iets is om ‘zelfzekerder’ door het leven te komen. Een relatie biedt immers veel mogelijkheden in positieve zin om zo door het harde leven te geraken. Financieel voelt men zich sterker, de één kan inspringen als de ander ziek is, de kinderwens kan voldaan worden op een ‘veilige’ manier, het sociale leven is aangenamer en levendiger, men heeft normaal gesproken regelmatig sex, …. . Jawel, een relatie biedt veel mooie dingen, maar mist blijkbaar wel veelal dat ene. Die band die zou moeten gesmeed worden tijdens de relatie, die emotionele band onder elkaar. Het respect voor elkaar en vooral voor elkaars keuzes. En als één van die keuzes plots blijkt te zijn dat men kiest voor iemand anders, of niet meer voor jou, beste lezer, dan vervalt heel die emotionele band met de toegevoegde herinneringen in het niets bij velen, en is het net of men al die tijd bezig geweest is met zijn tijd te verdoen…..voor iemand dat men dacht te kennen.

24-08-11

De lente.

Het is 24 maart 2011, de lente is dus volop begonnen. En daar ik een natuurmens ben voel ik dat ook….letterlijk. Zoals de bloemen en de bomen groeien en bloeien in de lente, groeit er ook iets bij mij….ook mijn boom groeit tussen mijn benen, en dit een godganse dag. Zomaar, zonder reden. Ik klaag er zeker niet over, zo weet ik dat ik nog steeds viriel genoeg ben, ook al ben ik reeds (of nog maar) 42 jaar. Het zit nog steeds goed: mijn libido, alhoewel het toch iets gedaald is bij een kleine zeven jaar terug. Maar ik klaag er niet om, want het gevoel te hebben van altijd sexueel te willen verkeren is ook niet alles. Je bent eigenlijk een slaaf van jezelf dan, zonder het te willen. Eigenlijk ook een vorm van verslaving als ik het zo mag zeggen, misschien wel het begin van sexverslaving, maar ik heb dat altijd wel kunnen beheersen in die zin dat ik met (sexueel) respect omga met de partner en mijn lusten nooit buiten de relatie heb botgevierd (toch niet tot op heden). Soms met spijt, maar ja, bij mij zijn de grenzen van respect voor elkaar (de partners) toch belangrijker dan het verleggen van de sexuele grenzen.

 

Soms is een kleine misstap voor een mens, een grote misstap voor de relatie. Daar mijn relatie momenteel goed zit wil ik dit dus ook niet verknallen zonder geldige reden.

 

Enfin, nu ga ik maar verder klussen. Normaal zou ik wel naakt durven klussen, maar vermist ik tegels moet voegen, ga ik dat maar niet doen. ‘Het’ zou teveel in de weg hangen of staan.

21-06-09

Respect

Een uur geleden eens naar mijn vriendin gebeld. Ze nam echter niet op. Niet erg denk ik zo, het kan gebeuren, soms is een mens bezet, of men hoort de telefoon niet, of ze is niet thuis.

Een uur later: nog eens gebeld, maar ze neemt nog altijd niet op. Het geeft in ieder geval geen aangenaam gevoel. En wetende dat ze gisteren naar een verjaardagsfeestje van haar beste vriendin is geweest... . Of ze slaapt nog, of ja...je krijgt dan van die (waan)ideeën...dat ze bij iemand anders is of dat ze een ongeluk gehad heeft. Natuurlijk, zolang je niets zeker bent moet je niet panikeren, en dus blijf ik er kalm onder. Ik bel in ieder niet meer vandaag, het heeft me anders het gevoel dat ik achter haar aanloop als een hondje, en hoewel ik het wel eens graag 'op zijn hondjes' doe, een hondje ben ik niet. Net alsof ze niet eens een berichtje kan zenden hoe het met haar gesteld is. Ik heb een hekel aan dergelijke situaties, omdat het mij een gevoel heeft dat er met mij 'gespeeld' wordt. En hoe meer dergelijke situaties zich voordoen, hoe meer ik zin heb om de relatie af te bouwen, want voor mij is een relatie respect voor elkaar hebben, en dus ook denken aan elkaar....wat er in de ander omgaat als je een bepaalde handeling doet.

Morgen zie ik haar sowieso, zijn we dan weer vier dagen bij elkaar....misschien breng ik het tersprake, misschien ook niet, maar om elkaar te ontmoeten terwijl je met 'bedenkingen' zit is natuurlijk geen goede start voor een ontspannen samenzijn.