02-02-12

Leven met een ‘verslaafde’.

 

Voor de mensen die zo af en toe eens mijn blog volgen, zullen er waarschijnlijk wel mensen zijn die zich afvragen waarom ik bij mijn vriendin blijf, niettegenstaande ze alcoholverslaafde is (alhoewel zijzèlf dit waarschijnlijk zo niet ziet). Bij mijn vriendin is het nu alcohol, het kon evenwel drugs geweest zijn, of gokkoorts, of …

 

Vooreerst heb je verschillende vormen van verslaving. De ene verslaafde zal anders reageren dan de andere verslaafde. Bij mijn vriendin verloopt haar verslaving blijkbaar in ‘pieken’, ze drinkt doorgaans zoals een normale mens drinkt, maar af en toe overconsumeert ze waardoor ze dan in één van die pieken terecht komt. Het is dus niet dat ze alle dagen dronken is, maar enkel in die piekperiodes.

 

Je hebt ook mensen die continu dronken zijn, mocht dit bij mijn vriendin het geval zijn, dan was ik er al van weg. Met de hoofdreden dan dat de dronken persoon niet de persoon is waar ik voor gekozen heb. Het zou dan zijn als vreemdgaan binnen mijn eigen relatie.

 

Een verslaving kan je zien als een andere ‘persoon’ die naar boven komt. Veelal zal een verslaafde immers anders handelen dan die in het ‘normale’ leven zouden doen. Je moet dus (tijdelijk) leven met een andere persoon waar je niet voor gekozen hebt. Sommigen worden plezierig, anderen worden gewelddadig, nog anderen worden dieven of oplichters,… . Het haalt meestal (enkel) het ‘slechte’ in die persoon naar boven. Als mijn vriendin gedronken heeft kan ik echter niets negatiefs opmerken (tot nu toe). Het is alleen moeilijk praten met haar en ze bazelt dan meer dan dat ze praat. Geen aangename momenten uiteraard, en het is op die ogenblikken dat ik mij afvraag wat ik daar doe. Naast haar gebazel brengt haar dronkenschap natuurlijk wel soms gevaarlijke momenten met zich mee, zoals het risico om van de trap te vallen, dat ze plots met de auto gaat gaan rijden terwijl ze onder invloed is, … . Niet bepaald rustgevende momenten binnen een relatie.

 

Als ze nuchter is zie ik ze graag, en was het niet door haar drinkgedrag, dan had ik waarschijnlijk al lang voorgesteld om samen te wonen, want nuchter is het een schat om mee samen te leven, ook al heeft ze ook haar ‘mindere’ karaktertrekken. Doordat ik opgevoed ben in een arme jeugd, onder meer met een alcoholische moeder trouwens (toeval of niet? Alhoewel mijn vriendin in het begin van onze relatie nooit dronken was!), brengt mijn vriendin haar dronkenschap onzekerheden bij mij wakker. Want ik heb echt geen zin om terug te keren naar het verleden en terug te moeten vechten om te kunnen eten.

 

Hoofdvraag voor mij, of voor ieder mens die met een verslaafde moet leven, is natuurlijk, moet je erbij blijven of moet je die verlaten? Als je die verlaat dan laat je die persoon eigenlijk zitten in zijn/haar miserie. Ok, het is zijn of haar miserie, maar terwijl je die persoon in de steek laat vertelt het ook veel over jezelf. Net als die verslaafde kies je dan ook voor jezelf, en ben je innerlijk niet minder egoïstisch dan de verslaafde zelf, die ook maar kiest voor zichzelf, zeker als die continu onder invloed is. Alleen maak jij die keuze op een nuchter moment, wat je misschien zelfs nog egoïstischer maakt dan je verslaafde partner. We kunnen dan misschien beter alle verslaafden in een hoekje stoppen (zoals maatschappelijk nu al veel gebeurt), hen niet helpen en negeren, en doen alsof wijzelf ‘betere’ mensen zijn: ‘Ubermenschen’ zou hitler zeggen!

 

Ik denk dat bij de keuze om je verslaafde partner te verlaten het belangrijkste is, vooreerst om te kijken hoe graag je die persoon nog graag ziet (en wat is je opofferingsgrens?), en ook even belangrijk, hoe die persoon is naar jou toe: is die gewelddadig, verwijt die, pest die, maakt die schulden, …  . Want het is natuurlijk niet omdat je die persoon misschien (nog) graag ziet, dat die het recht heeft om jouw leven naar den DUVEL te helpen. Als die persoon dat doet dan heb je geen andere keuze, indien die mogelijkheid aanwezig is, om die te verlaten.

 

Hoofgevaar bij een verslaafde is het financiële, want een (echte) verslaafde zal alles doen wat in zijn/haar mogelijkheden ligt om toch aan het verslavingsmiddel te geraken. Afhankelijk van de drang en hun eigen innerlijk gaan ze dan over tot de negatieve daden des wereld, en de aard van die negatieve daden (tot roofmoord toe) wordt bepaald door hun innerlijk. Ze zullen niet nalaten van je rekening te plunderen indien ze kunnen, dat is ook één van de redenen dat ik voorstander ben van geen gezamenlijke rekening te hebben, zeker niet met een verslaafde.

 

Een ander gevaar van een verslaafde partner is dat die probeert van de eigen partner ook verslaafd te maken. Een alcoholieker heeft maar al te graag dat je ook drinkt, net zoals een drugsverslaafde liever ‘samen’ onder invloed is, en een gokverslaafde graag ziet dat je ook je geld inzet. Het gebeurt wel meermaals dat de ene persoon de andere naar beneden haalt, waarna ze samen gans hun leven ‘dronken’ door het leven gaan. Bewust zijn van jezelf en je eigen grenzen is dus belangrijk!

24-01-12

De beperking van een relatie.

 

Een relatie is zo een ‘mes’ dat langs twee zijden snijdt. Want enerzijds is een relatie heel nuttig voor de ontwikkeling van de persoonlijkheid, maar anderzijds dien je veelal ook jezelf in te perken qua persoonlijkheid, omdat je als vrijgezel bepaalde zaken wèl of anders zou doen. Dankzij een relatie en de kritieken van de partner kan men ontdekken wie men zelf is, en door het weerleggen van de kritieken of zelf kritiek te geven aan je partner kan die ontdekken hoe hij/zij is. Een verstandig mens zal dan die kritieken eventjes laten bezinken en zijn/haar handelen al dan niet aanpassen.

 

Tot daartoe is er geen probleem. Grootste probleem is wel dat een relatie veelal gebruikt wordt om een veilige thuishaven te hebben, een plaats waar men altijd terug kan komen. En die veilige thuishaven wordt voornamelijk bepaald door het materiele (geld en huis), het affectieve (naar elkaar en de kinderen toe) en de verantwoordelijkheid (naar de kinderen toe). Men gebruikt een relatie dus veeleer om voor zichzelf een veilige barrière op te stellen naar de eigen gevoelens toe, maar vergeet graag dat men, indien men samenleeft met een ander ook moet rekening houden met de leefwereld van de partner en zelfs de kinderen. Doet men dit niet, dan gebruikt men eigenlijk de partner om die veilige haven te kunnen creëren. En als men zo tewerk gaat is de kans ook groot dat men, vermits men toch niet echt rekening houdt met de partner, ook pleziertjes elders zoekt.

 

Je kunt je natuurlijk ook de vraag stellen of je partner wel het recht heeft om je die persoonlijke vrijheden af te nemen. Als je écht eerlijk en correct bent, zal men moeten toegeven dat je dat recht niet hebt. Als je dat wèl doet, dan denk je eigenlijk aan jezelf, over wat jij wilt en wat jij belangrijk en juist vindt. Veelal is een relatie dus continu het beperken van elkaar tot men een evenwicht vindt waar beiden mee kunnen leven. Als (één van) beiden daar (uiteindelijk) niet mee kan leven, dan draait de relatie op een breuk uit.

24-03-10

De ideale relatie.

Of dat dé ideale relatie bestaat weet ik niet. Ik denk het wel, alhoewel dit voor iedereen een persoonlijk gegeven is uiteraard. Probleem is natuurlijk dat een relatie door minstens twee personen gevormd wordt en men dus ook afhankelijk is van die andere personen: van hùn wensen en of zij zich wel willen schikken naar joùw wensen. Ikzelf heb een LAT-relatie met mijn vriendin. Globaal komt het erop neer dat we elkaar eigenlijk om de week zien. Grootste voordeel is dat je dan nog tijd hebt voor jezelf, dat je echt dingen kan doen zoals je ze zelf wilt doen en ook wanneer je ze wilt doen.

Veel mensen vergeten immers dat ze eigenlijk gans hun leven een relatie hebben met zichzelf, en ook met jezelf moet rekening gehouden worden, met de dingen die je zelf graag hebt.  Als je die persoon vergeet, je eigen zelf, dan ben je er (psychologisch gezien) eigenlijk niet meer en dat zal je voelen ook. Als je verdrietig of depressief bent binnen je relatie (of in het leven) en je weet niet waarom, zal het veelal zijn omdat je niet genoeg aan jezelf denkt (of gedacht hebt in het verleden), of omdat je te weinig terugkrijgt van je partner om die tekorten in te vullen. Het is dus zeker niet onbelangrijk om met jezelf rekening te houden!

Anderen houden dan weer teveel rekening met zichzelf en proberen op één of andere manier de relatie psychologisch of fysiek te domineren. Of het zelfs voor die overheersende mensen een gelukkige relatie is betwijfel ik ten zeerste. Veelal zijn het gevangen van zichzelf die een ander ook proberen gevangen te houden om zich niet alleen te voelen in hun bekrompen gevoelswereldje.

Wat mijn ideale relatie zou zijn? Als ik eerlijk ben met mezelf? Dan kan ik me wel vinden in de relatie zoals die nu is: je partner om de week zien, en dan een week voor jezelf alleen. Alleen had ik graag die week ‘alleen-zijn’ dan gehad als zou ik een volledige vrijgezel zijn. Indien ik een andere vrouw ontmoet die mij aantrekt, en er zijn mogelijkheden tot plezier maken en vrijen, dat ik daar dan tenvolle kan in meegaan. Dit zonder dat ik schuldgevoelens zou moeten hebben t.o.v mijn partner. Op die manier zou ik de affectie en liefde hebben van mijn partner en kan ik toch eens mijn ‘andere’ sexuele ik zijn. Uiteraard moeten de dingen van twee zijden komen en zou mijn partner dat dan ook mogen doen. Wat er in haar vrije week dan gebeurt met andere mannen zou ik wel niet willen weten, net zoals ik niet zou willen vertellen over andere vrouwen. Gewoon omdat het juist een persoonlijk iets is, iets van jou alleen. Bovendien moet je ook geen jaloezie opwekken of mag het geen competitie worden. Het mag niet gaan om het sexuele alleen, maar echt om jezelf, je goed voelen en jezelf kunnen uiten op elk ogenblik. Het ervaren van andere vriendschappen en zo ontdekken wie je zelf bent en wat je zelf wilt. Natuurlijk moet je partner wel altijd voorrang krijgen. Ook al zit je midden in een wip, als je vrouw/man je (emotioneel) nodig heeft moet je er staan voor hem/haar.

Afgezien van kinderen, financiële of morele beperkingen denk ik dat de meeste mensen ook een dergelijke relatie willen (al zullen slechts weinigen dit toegeven). Anders zou er zoveel relationeel bedrog niet gebeuren onder de mensen.

07-02-10

Het praktische van een relatie:

Een goede vriend van me zei onlangs dat een relatie meestal gebaseerd is omwille van het praktische. Onder het praktische kan men enkele dingen zoals hieronder opgesomd verstaan:

 

-         Het gemak en de zekerheid dat er iemand voor je zorgt bij de dingen waar je niet goed in bent;

-         Omwille van de kinderen

-         Het geld zal wel zeker één van de hoofdredenen zijn

-         De status en het sociaal contact tegenover vrienden

-         Uiteraard voor de sex

-         Morele steun

-         Bevestiging van het eigen ego (door de partner)

-   Om niet alleen te hoeven zijn

 

 

Als ik het zo een beetje allemaal samen leg, denk ik, om niet te zeggen, vrees ik, dat hij gelijk heeft. En de liefde? Die zal er misschien wel ooit eens geweest zijn, toch voor één van de partijen waarbij de ander dan doet alsof zijn/haar neus bloedt. Natuurlijk gebeurt het ook dat door het voortdurend samenzijn er juist een liefde ontstaat, ook al was die in den beginne minder aanwezig. Wat volgens mij een ook een liefde is met meer echtheid.

Maar afgezien van de liefde denk ik wel dat de bovenstaande punten een beetje hoofdpunten zijn om een relatie staande te houden tussen twee mensen (onafhankelijk van het vreemdgaan). En iedere keer dat er een hoofdpuntje ‘verdwijnt’ of aan waarde verliest binnen de relatie wordt ook de relatie minder stabiel en zal men ook minder het nut er nog van inzien waarna men stilletjes al op zoek gaat naar een andere partner (al dan niet via vreemdgaan).