16-03-12

Huiselijk geweld

 

Onlangs heb ik op DVD een aflevering gezien van dexter (heel goede reeks trouwens) waarin er een huiselijke ruzie plaatsvond. Het deed me denken aan mijn eigen jeugdjaren, waarin er toch minstens om de twee dagen geroep en getier was tussen mijn ouders, en soms escaleerde tot een éénzijdig gerichte vechtpartij van man tot vrouw, in mijn geval dus van vader tot moeder. Hoewel ik het uiteraard niet goedkeur(de), kon ik mijn vader niet altijd ongelijk geven, want mijn moeder kon dankzij haar drankmisbruik iemand het bloed onder de nagels halen.

Het was bovendien niet alleen het drankmisbruik die kwaad bloed zette bij mijn vader maar voornamelijk de negatieve gevolgen ervan via het destructief gedrag dat het bij mijn moeder teweegbracht met zijn invloeden voor het hele gezin. Maar dat zal ik misschien een andere keer uitschrijven.

 

 

Wat ik me echter nog het meeste herinner is de angst…de angst die ik voelde, iedere keer dat mijn vader thuiskwam. Was hij goed gehumeurd of slecht gehumeurd? Dat was de enige vraag die door mijn hoofd speelde. En toen de woonkamerdeur openging lette ik vooral op de spanning of ontspanning van zijn aangezicht. Al snel kon ik dan zien of het een gezellige avond zou zijn (want die waren er ook) of niet. Voor mij was het als kind dus belangrijker dat hij goed gehumeurd was, dan dat hij thuiskwam….ergens erg als je zo je eigen vader emotioneel onevenwichtig moet verwelkomen thuis vind ik. Zo zie je maar dat een vader voor een kind ook belangrijker is dan men soms denkt. Alhoewel de moeder het kind veelal als haar ‘eigendom’ ziet, en omdat ze het kind negen maanden gedragen heeft, als enige denkt te weten wat goed voor het kind is, heeft een kind toch dat beschermende gevoel van de vader nodig om zelfvertrouwen te kweken. Of dat het kind jongen of meisje is doet er volgens mij niet toe. Misschien daarom dat veel mensen met een tekort aan zelfvertrouwen zitten, want er zijn misschien teveel mannen/vaders die er niet écht zijn voor hun kinderen, fysiek wel, maar moreel niet. En die kinderen voelen dat!

 

 

In ieder geval ben ik me pas later ervan bewust geworden wat een doorslag dergelijke feiten kunnen hebben op wie je bent of wordt. Het is immers mijn persoonlijke overtuiging dat volwassenen voornamelijk gevormd worden door de (traumatische) psychologie van de jeugdervaringen. Eén van die kenmerken heb ik ontdekt door een (ex)vriendin. Iedere keer als ze me zag was ze zo tevreden dat ze met redelijk veel geweld op mijn dijen sloeg toen we naast elkaar in de auto zaten. Alhoewel ik haar vreugde best kon begrijpen (hoe kan het ook anders Lachen? ) riep het bij mij een gevoel van verdriet op. Ja, ik had in die periode soms echt de neiging om te huilen en moest op mijn tanden bijten om dat niet te doen. Het was natuurlijk iets dat mijn humeur beïnvloedde en bijgevolg ook onze relatie. Ik wist lang niet vanwaar dat verdriet kwam bij dergelijke situatie tot ik ontdekte dat die slaande actie me ‘vanbinnen’ deed herinneren aan mijn eigen jeugd: de vechtpartijen tussen mijn vader en mijn moeder! Blijkbaar had ik dat nog niet innerlijk verwerkt. Een ander gevolg van dat slaande verleden was dat ik erg moeilijk discussies tussen andere mensen kon verdragen, meestal ging ik dan gewoon weg, of verviel ik in een heel erge stilte. Of mensen die te luid praatten konden mij ook afschrikken, ook al was er geen ruzie mee gemoeid. Eigenlijk ongelooflijk hoe diep die dingen kunnen zitten, niet alleen bij mij, maar bij veel mensen, veelal onbewust. Dankzij die ingeving heb ik daar nu wel geen problemen meer mee, en gelukkig maar!

 

 

Natuurlijk ben ik wel een persoon die aan zelfreflectie doe, waarmee ik bedoel, indien ik negatief gedrag of gevoelens bij mezelf ervaar, dat ik zoek vanwaar dit negatief gedrag afkomstig is. Ik zoek de oorzaak van het ‘gekwetst zijn’ dus eerst bij mezelf vooraleer het te katapulteren in mijn omgeving. Veel mensen doen dit juist niet, waardoor ze heel spontaan en dus primitief reageren via o.a. woedeuitbarstingen en  die uitbarstingen dan botvieren op de partner of het gezin. Nochtans is de oorzaak veelal verder te zoeken, namelijk in de jeugd. De opmerking van de eigen partner was enkel de ‘trigger’ om die verborgen woede naar boven te halen. Trieste neveneffect is echter dat, indien de geweldenaar dit niet inziet, hij door zijn gedrag hetzelfde ‘fenomeen’ doorgeeft aan zijn eigen kinderen, waardoor de kans dan bestaat dat ze zelf ook gewelddadig zullen reageren in het gezin.

dexter_2.jpg