03-02-10

“De parenclub schat?”

Een goed jaar terug. Ik stel mijn vriendin voor de eerste maal voor aan een goede vriend van mij. Zoals bij ieder eerste gesprek gaat het enkel over koetjes en kalfjes. Terloops brengt mijn vriend ook naar voor dat hij libertijn is, maw dat hij geen vrees heeft voor sexuele genoegens met andere vrouwen, ook al is hij in relatie. Hierdoor gaat hij ook regelmatig naar de parenclub met zijn vriendin. Zijn vriendin weet dit en doet het ook.

 

Nà het gezellig samenzijn komen mijn vriendin en ik bij mij thuis. We nestelen ons wat in de zetel en van het één komt het ander….we beginnen immers mee te wippen met de metalen veren van de zetel. Terwijl we goed bezig zijn fluistert ze echter plots het volgende in mijn oor: “Gaan we ook eens naar de parenclub?”. Ik dacht dat ik het niet goed begrepen had en vroeg haar wat ze zei. “Niets,” zegt ze “later misschien”.

 

Ik ben er niet meer op ingegaan. Maar ik had het wel degelijk goed gehoord! Ze stelde voor om naar de parenclub te gaan. De dag erna breekt ze mijn vriend zijn libertijns gedachtengoed af. Ze breekt zelfs voor een deel ook mijn vriend af. Ik respecteer de mening van een ander en laat haar reakties over mij heen gaan. Ik vermoed dat ze besefte wat ze voorgesteld had aan mij , en misschien op die manier (via het afbreken) de situatie weer wou herstellen zoals ze voorheen was. Maar dit is niet zo, want het bleef in mijn hoofd hangen. Dat ze naar een parenclub zou willen vind ik niet erg, dat ze er niet eerlijk over zou zijn dat ze dat eens zou willen wel. Voornamelijk dan dat ze het erna probeert te verdoezelen zint me niet, waardoor ik me de vraag stel hoe ‘echt’ en eerlijk ze tegenover mij is.