22-11-11

Kinderen en slechte ouders.

Vorige week verscheen in het nieuws en de kranten dat de kinderen nogal eens het slachtoffer zijn van de (vecht)scheidende ouders. Die kleine wezentjes die (zogezegd) met veel liefde, en soms met veel pijn, op de wereld gezet geweest zijn blijken veelal voor (één van) de ouders de ideale schaakstukken te zijn om een spel te spelen waarbij uiteindelijk de kinderen altijd schaakmat eindigen, dit zonder dat ze zelfs maar de keuze hebben om al dan niet mee te spelen.

Het doet bij me doordringen hoe weinig besef de mensen hebben indien ze een ‘kleintje’ op de wereld brengen. De man wil meestal enkel zijn bloedlijn verder geproduceerd zien, en bij de vrouw zijn het eerder haar natuurlijke hormonen die de drang verhogen om een kindje te ‘maken’. Geen van beiden staan echt stil bij de verantwoordelijkheden dat die kinderen meebrengen: het opvoeden, de tijd, de kosten, de verdraagzaamheid van hun lawaai en vooral de liefde en aandacht die het kind vraagt. Een kind vraagt liefde! Heel veel liefde zelfs. En als het kind dat niet krijgt zal het er wel om schreeuwen, tot het groot genoeg geworden is, en de meeste ouders hun kind reeds hebben kunnen conditioneren dat ‘hun’ kind, dat ze zo graag zien, eigenlijk een speelbal is geworden van de eisen en wensen van de ouders, zonder dat ze er stil bij staan dat hun kind dat ze zo graag zien ook eisen en wensen heeft.

En het kind aanvaardt het, omdat het niets anders kan. En als het kind ‘gebruikt’ wordt door de ouders, al dan niet bij een scheiding, dan nog zal het kind dat aanvaarden, terwijl het zich, indien het eens alleen is, zich zal verbergen in een donker hoekje….om te huilen….wenende en wetende dat hij liever betere ouders had 'gekregen'.

zwangerschap.jpg