09-12-11

Een goede partner.

Ik moest gisterenochtend naar de tandarts voor een halfjaarlijkse onderhoudsbeurt. Eerste wat me opviel was de gloednieuwe en bevallige tandartsassistente. Tweede wat me opviel was een recente magazine ‘flair’ die blijkbaar op mij lag te wachten terwijl ik zelf ook aan het wachten was.

 

Ik blader het spontaan open en vind zo lukraak een ‘artikel uit het leven’ over een vrouw die een ‘perfecte’ vriend heeft naar eigen zeggen, en het, eveneens naar eigen zeggen nooit over haar hart zou krijgen om vreemd te gaan, waarbij ze uiteindelijk iemand leert kennen op het werk waarmee ze begint te flirten en ….hoe kan het ook anders….op het geschikte moment met die collega in bed plonst.

 

Vermits die collega getrouwd was en dus enkel een slippertje wou, is zij maar bij haar vriend gebleven waar ze nu nog meer tevreden over was. Deels uit schuldgevoel en ook deels omdat ze besefte dat haar relatie iets tekort had, namelijk dat ze elkaar te weinig zagen. Ze heeft dit naar voor gebracht bij haar vriend (ttz dat ze elkaar te weinig zagen en dus niet het slippertje), waardoor haar vriend haar raad opgevolgd heeft en de onderlinge relatie alleen maar verbeterd is. Waarom ze niet eerst met haar vriend gepraat heeft, en wel eerst het bed met een ander gedeeld, is mij nog een vraag waar ik wel nooit een antwoord op zal krijgen.

 

Het doet me ook denken aan een andere anekdote. Eéntje van een kleine twintig jaar terug, in een reportage van jambers over 'playboys'. Daarin vertelde een gedistingeerde oudere, maar knappe italiaan dat hij eens een getrouwde vrouw veroverd had op een gezellige avond. De volgende morgen, nà al de drank en het plezier, besefte de vrouw dat ze haar man bedrogen had waarbij ze vermelde tegen haar one-night stand: “Wat heb ik nu gedaan? Ik heb mijn man bedrogen…en hij is zo goed voor mij!”. Het was de italiaanse wolf niet zijn zorg, die blijkbaar nog altijd aan het nakwijlen was.

 

 

Eerlijkheidshalve dien ik uiteraard te vermelden dat in bovenstaande verhalen, die van vrouwelijke aard zijn, niet geweten is of de mannelijke partner zelf al vreemd gegaan is en dat er ook voldoende getrouwde mannen zijn die zich ook al aan het bedrog plegen gewaagd hebben.

 

Waar ik nu eigenlijk wil toe komen met deze verhalen, is dat het blijkbaar geen verschil uitmaakt of je nu al dan niet je best doet voor je partner om (eventueel) te vermijden dat je door je partner zou bedrogen worden. Je mag knap zijn, goed in bed, intelligent zijn, affectief zijn, geld hebben, ….  het is geen basis om niet bedrogen te worden.

 

 

Waarom dat die personen met een goede partner toch vreemd gaan, komt misschien naar boven in mijn volgend berichtje….maar dat is dan voor de volgende keer Afgesloten.