12-03-12

Als vreemdgaan “doodgaan” wordt.

 

 

Iedereen zal nu wel zo een beetje op de hoogte zijn over de waregemse tuinman die vorige week zijn vrouw een bijlachtig voorwerp in het hoofd geplant (daarvoor was hij tenslotte tuinman) heeft omdat ze een affaire had met een collega op het werk.

 

 

Op het werk doet men nu éénmaal ‘zaken’, en aangezien de franse term voor zaken ‘affaire(s)’ is, leidt dit wel eens vaker tot verwarring op het werk onder collega’s onderling, waardoor men dan maar zaken en affaires met elkaar vermengt tot één geheel. Kwestie van stress te vermijden.

 

 

Die vermenging kan leiden tot heel veel plezier in den beginne, soms heel mooie liefdes ook, maar spijtig genoeg ook vaak tot tragedies. Dat deze vreemdgang eentje was van de laatste soort is maar al te duidelijk. Het zal maar weinig mensen gelukkig maken. Op het internet kan je verschillende reakties terugvinden van “ Ze heeft het verdient!” tot “Een mens doden doe je niet!” . Alhoewel ik geen voorstander ben van het vreemdgaan, zoals zovelen (die het intussen misschien wel zelf doen), moet ik me toch aansluiten bij “Een mens doden doe je niet!”. Ik stel er me voornamelijk de vraag bij in welke mate die tuinman zijn vrouw graag gezien moet hebben, dat hij haar ervoor de kop heeft moeten inslaan. Als je iemand echt graag ziet wil je logisch gezien het beste voor die persoon, ook al is dit met een ander. Mooie denkwijze natuurlijk, en slechts weinigen gegeven om ook zo te handelen. Misschien toont dit aan dat liefde en begrip onder de mensen nog ver te zoeken is, tenzij eigenliefde en begrip voor zichzelf natuurlijk.

 

 

Zelf denk ik dat die kerel in eerste instantie getroffen was in zijn persoonlijke trots. Logisch ook: het was immers reeds de tweede keer dat zijn (voormalige) vrouw met diezelfde kerel een relatie begonnen was. Het lijkt me dus niet onmogelijk dat de tuinman nà de ontdekking van de eerste keer, en wetende dat diezelfde man zich ook op haar werk bevindt, regelmatig met de angstige gedachte zat dat er zich een herhaling zou voordoen, wat bij deze dan ook gebeurd is. En het kan best die opstapeling van ‘angstgevoelens’ zijn die tot zijn gewelddadige woede geleid heeft, waarbij de ontdekking de katalysator was om die woede te doen ontvlammen. Er zal zeker geen derde keer volgen moet de tuinman gedacht hebben, waarna hij haar probeerde in twee te delen zodat hij en haar minnaar elk de helft van haar zouden kunnen hebben.

 

 

Ik vermoed dat minnares en minnaar elkaar echt graag zagen, om de éénvoudige reden dat de minnaar een half kunstbeen heeft, wat slechts weinig vrouwen dus als ideale man zullen zien, en omdat een affaire herstarten ergens wel inhoudt dat men wel degelijk een relatie met elkaar wil. Tenzij natuurlijk zijn tekort aan ‘been’, gecompenseerd werd door een groter exemplaar tussen zijn benen en haar een zodanige sexuele voldoening gaf dat ze er niet kon afblijven.

 

 

Hoe het ook zij, toch vind ik dat het slachtoffer (de minnares dus) en de minnaar niet vrijuit gaan. Beiden waren getrouwd, beiden hadden/hebben twee jonge kinderen. Ik acht het niet onmogelijk dat ze onderling alles al besproken hadden en dat ze het goed vonden zoals het was. Geen financiële problemen door te scheiden, de kinderen gelukkig, en toch kunnen genieten van de liefde…..enige ‘slachtoffers’ die niet in de besprekingen betrokken werden waren de overeenkomstige partners, maar “wat niet weet, niet deert” moeten ze gedacht hebben. Waarom trouwens rekening houden met de gevoelens van je eigen partner als je zelf alles hebt wat je wilt?! Bovendien was de tuinman volgens veel omstaanders eerder een heel brave tuinkabouter en werd de dader in kwestie mijn inziens niet als een volwaardige man gezien door zijn vrouw. Brave mannen liggen immers niet altijd goed in de markt bij vrouwen, tenzij men als vrouw al eens onder handen genomen geweest is door een “echte” man die liever slaat op zijn vrouw om zijn mannelijkheid te bewijzen, dan te zorgen voor beminnelijke liefde zoals het betaamt.

 

 

En alhoewel minnaar en minnares beiden goed konden rekenen, want ze werk(t)en tenslotte in een bank, hadden ze met de escalerende gevolgen van een ontdekking geen rekening gehouden, net zoals de bankencrisis trouwens, waardoor ze nu nog meer schade aangericht hebben dan ze wilden vermijden. De liefde zal wel blijven, maar zal nooit meer vleselijk kunnen beleefd worden. En het ergste nog is, dat de kinderen van het slachtoffer, zowel hun moeder en waarschijnlijk hun vader ook kwijt zijn voor de rest van hun leven…. .