06-02-10

“Omdat ik een vrouw ben!”

Mijn vorig bericht van de telefoon doet me denken aan een relationele situatie die ik had zo een tien jaar terug. Ook toen had ik een LAT-relatie. En ook was de enige mogelijkheid om elkaar te horen als we elkaar niet zagen de telefoon. Tien jaar terug waren de abonnementen nog niet gunstig zoals nu, zowel qua internet als qua telefoon, maw lang bellen was een dure affaire, en vermits ik ook een huis af te betalen had met de daarbij horende verbouwingskosten probeerde ik dat toch zoveel mogelijk te beperken. Voornamelijk dan omdat ik altijd naar haar toeging en dus ook de verplaatsing voor mijn rekening moest nemen. Als tegenprestatie zorgde ze dan wel voor het eten, wat eerder beperkt was daar ze het financiëel ook niet zo goed had als alleenstaande moeder met een kind. Maar daar maakte ik uiteraard geen problemen over.

 

Tot daar, zoals in iedere relatie kwam er eens een discussie naar boven: in ons betreffend geval vond ze dat ze te weinig aandacht kreeg blijkbaar. Tijdens de discussie smeet ze naar mijn hoofd dat ik ‘nooit’ belde. Als weerwerk vroeg ik waarom zij nooit belt, dat ze ook zelf kan bellen als ze me wil horen. “Omdat ik een vrouw ben!”, riep ze me toe. Tja, daar had ik het wel effe moeilijk mee….niet om te bellen naar haar, maar ik zag de logica er niet van in, en nog steeds niet trouwens, dat ik altijd moest bellen omdat zij een vrouw is en ik een man. Misschien dat het haar dan wel een goed gevoel heeft, maar ik mag wel de inspanning doen, en misschien nog belangrijker, ik mag het (in die periode toch) ook betalen.

 

Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik met mijn huidige vriendin wel degene ben die altijd belt. Ik heb er nu ook geen problemen mee omdat het na 17uur niets meer kost. ’s Morgens zend ik ook bij het ontwaken steeds als eerste een sms. Het is heel zeldzaam dat zij dat doet, en als ze het doet moet ik wel zeggen dat dit een goed gevoel heeft aan mij. Maar ook hier blijkt dat vrouwelijk gegeven blijkbaar te werken: de vrouw wil dat de man aan haar denkt en dit toont, of moet ik nu doemdenken en zeggen: een vrouw wil gewoon dat een man voor haar kruipt? En als de man dat niet doet zegt de vrouw dan: “ Mannen luisteren niet!”.

 

Nee, ook al is dit het algemene rollenpatroon van de man-vrouw in deze maatschappij, als ik calimero zou heten zou ik zeggen “Het is niet eerlijk!”. calimero21

30-09-09

WEERWERK (en alleen zijn).

...de meeste vrouwen houden daarvan: een man die weerwerk biedt. Iemand die niet onmiddellijk akkoord is met wat de vrouw (zijn partner) zegt.

Nog altijd vraag ik me af waarom vrouwen dat willen. Waarom zou je als man moeten tegenspreken als je ermee akkoord bent?

 

Ik denk dat het voornamelijk is dat de vrouwen anders nog het gevoel hebben dat ze ‘alleen’ zijn indien de man altijd ja knikt; niet fysisch, maar emotioneel. Het zal voor de vrouw in het algemeen meestal een probleem zijn om alleen door het leven te gaan. Want bij haar draait een relatie niet alleen om sex, nee ze wil alles wat de relatie kan brengen. Meer en meer, tot de grenzen bereikt zijn, en uiteindelijk vraagt ze zich af wat voor vent ze eigenlijk heeft, ook al heeft die man altijd meegegaan zover hij kon.

 

Gelukkig zijn er ook nog andere vrouwen, die een relatie willen om de gezelligheid en plezier die een relatie kan bieden. Vrouwen die niet zoeken achter continue aandacht om zichzelf op een troon te plaatsen (naar haar vriendinnen of andere vrouwen toe). Met die vrouwen kan je als man een (h)echte relatie opbouwen….alleen: waar zijn ze?

06-07-09

De regels van de vrouw.

Eern vrouw mag om het even wanneer van gedacht veranderen. Ze heeft het recht om om het even wanneer boos of verontwaardigd te zijn. De man daarentegen moet in elke situatie kalm blijven, tenzij de vrouw wil dat hij boos of verontwaardigd is.

Een vrouw is klaar, wanneer zij klaar is. De man moet altijd klaar zijn.

(overgenomen van een scheurkalender)

 

 

26-06-09

Geboren twijfels.

Gisteren terug van een driedaags verblijf bij mijn vriendin. Ik werd er heel hartelijk ontvangen, meer dan eens zodat het een beetje genant aanvoelde zelfs. In ieder geval was het weer een zware nacht: om de twee uur maakte ze mij wakker om wat te kunnen vrijen….waar ik uiteraard in meeging, maar ’s morgens ben je wel niet echt uitgeslapen zodat je de vermoeidheid een hele dag met je meedraagt. Maar in het mooie weer hebben we lekker lui kunnen bekomen tot het avond werd en ik de aardappelen mocht schillen op vrijwillige basis. Op dat moment ging de deurbel en het bleek L. te zijn, een 57-jarige man die eens kort goeiedag kwam zeggen aan zijn (dus mijn) vriendin, die dra 42 wordt. Best een aangename kerel, maar als man weet ik ook dat mannen, niet zelden graag achter de vrouw van een andere man aanzitten. Vermoedelijk omdat die mannen met een minderwaardigheidscomplex zitten ivm hun mannelijkheid, misschien omdat ze nog te ‘primitief’ ingesteld zijn en hoofdzakelijk omdat ze dan hopen op sexavontuur waarbij ze enkel de lusten hebben van de sex en niet de lasten van een relatie die ze meestal toch al hebben. Als L. weg is vertelt ze me dat hij een jaar geleden (nog voor ik haar kende) blijkbaar verliefd op haar was. Vermits ze toen nog in een scheiding zat probeerde hij dat ook uit te buiten, maar zonder succes. En zo vertelt ze dan ook van het afgelopen feestje waar ze alleen naartoe is geweest, en dat er daar ook een man was die haar wel zag zitten. Om tenslotte te vertellen over een andere vriend (de partner van een vriendin van haar), die haar best ook wel ziet zitten blijkbaar. Allemaal mooi en wel, maar ik vroeg me in de eerste plaats af waarom ze me dit allemaal vertelde. Wil ze me jaloers maken? Of wil ze me duidelijk maken dat ze aantrek genoeg heeft indien ik eraan zou denken van vreemd te gaan? “Maar ik zou je nooit bedriegen hoor!”, voegt ze op het laatst er nog aan toe. Vanwaar plots die gedachtengang denk ik dan, we zitten gezellig samen te genieten van elkaar en door omstandigheden praat ze onrechtstreeks over bedrog. Blijkbaar zit ze met twijfels over mij of mijn trouw-zijn, en het brengt bij mij twijfels naar boven over haar. Het is in ieder geval een ‘wapen’ dat ze volgens mij niet zou nalaten om te gebruiken, indien ze zich gekwetst zou voelen door mijn toedoen, alleen vrees ik dat de grens om dat te doen, vervaagt met de jaren en dus dunner en dunner wordt tot het op een dag ‘prijs’ is. Waarbij ik dan natuurlijk de ‘cocu’ (bedrogene) ben. Nee, het geeft echt geen goed gevoel!

11-06-09

Up's and down's.

Up’s and down’s. Wie ze heeft zal me wel begrijpen, het ene moment ben je één en al euforie, het andere moment stort je, bij wijze van spreken, in. Niettemin, gisteren was het weer van dat….ik stort niet echt in, maar ik word dan wel stil….héééél erg stil. Net of ik eventjes moet bezinnen. Vanbinnen spelen er dan allerlei (onbepaalde) emoties die blijkbaar moeten ‘opgelost’ geraken. En eerlijk gezegd: die stilte, die rust….dat brengt mij weer op mijn plooi. Bekijk het maar als meditatie. Niettemin, het kan niet anders of mijn vriendin merkt het op. “Je bent zo stil”, zegt ze dan. “Mag dat niet?”, antwoord ik dan terug. Het is immers moeilijk om uit te leggen wat er in je omgaat en waarom die stilte opkomt weet ik zelf niet. Zo vertel ik het haar ook, maar…

 

…in het algemeen is voor vrouwen, praten een ontlading van stress en brengt hen zo tot rust. Daardoor denken ze vermoedelijk dat ook de man dit zo wil. Voor veel mannen is het echter juist 'de stilte' die rust brengt. Maar die mannelijke stilte lijkt de vrouw onder stress te brengen, veelal omdat ze het linkt aan haarzelf, en daardoor denkt dat het met haar te maken heeft => ze krijgt 'innerlijke stress', en moet bijgevolg nog méér vragen stellen om haar stress te kunnen ontladen. Om de vijf minuten (hoogstens) komt ze me iets vragen, of kussen (een kus vertelt immers veel voor een vrouw). Ergens ben ik blij omdat ik dan weet dat ze bezorgd om me is, alleen weet ik niet (en zij waarschijnlijk ook niet), of het eerder een ‘moedergedrag’ van haar is, of een liefkozing als partner. Echter, al wat ik wil is eventjes gerust gelaten te worden….en ook al zeg ik het, toch doet ze het niet. Dat roept een ‘gevangen’ gevoel bij mij op en doet mij twijfelen aan de relatie; of dit wel de goede partner is voor mij.

Maar gelukkig is het een LAT relatie, dus ik ga naar mijn huis. Kan ik lekker eens alleen zijn om tot mezelf te komen. ’s Avonds voel ik me beter en bel haar nog eens op. Het gesprek is aangenaam, zelfs liefdevol. Ja, ik wil haar nog steeds als partner, want ik voel mijn gevoelens voor haar op dat moment. Alleen hoop ik dat ze volgende keer begrijpt dat ik als man, ook eens rust en stilte nodig heb. Want alle negatieve beetjes breken tenslotte een relatie af…