12-07-09

De appel en het kind.

Het regent. Dus hebben mijn vriendin en ik er niets beters op gevonden om eens een gezelschapsspelletje te spelen. Halverwege besluit ik een appel te eten, en haal er dus ééntje uit de koelkast en kom terug aan tafel. Mijn vriendin kijkt naar de appel en richt zich vervolgens tot mij: "Je zal die appel toch wel afspoelen zeker?!", zegt ze op een eerder gebiedende toon, "Om de pesticiden eraf te spoelen" vervolgt ze. "Je hebt gelijk!" repliceer ik en voeg de daad bij het woord. Het was echter niet met volle zin, maar ik wou de sfeer niet bederven. Niet dat ze geen gelijk had , maar ik had het gevoel dat ze tegen één van haar kinderen bezig was. Het blijkt iets typisch vrouwelijks te zijn, want het is niet de eerste vriendin die zo handelt. Nochtans toont het tov de man (ik dus in dit geval) niet echt een vorm van waardering. Net alsof ik nog een kind zou zijn en bijgevolg niet voor mezelf kan beslissen wat goed voor me is. Dergelijke opmerkingen doet men als vrouw tov hun man best niet teveel vind ik. Het heeft sommige mannen op de lange duur immers een gevoel van geen man te zijn (voor hun vrouw) waardoor ze dan uiteindelijk hun 'man-zijn' elders willen bewijzen maw elders waardering zoeken. Maar dit gezegd zijnde: voor de rest was de appel wel best lekker!