24-03-10

De ideale relatie.

Of dat dé ideale relatie bestaat weet ik niet. Ik denk het wel, alhoewel dit voor iedereen een persoonlijk gegeven is uiteraard. Probleem is natuurlijk dat een relatie door minstens twee personen gevormd wordt en men dus ook afhankelijk is van die andere personen: van hùn wensen en of zij zich wel willen schikken naar joùw wensen. Ikzelf heb een LAT-relatie met mijn vriendin. Globaal komt het erop neer dat we elkaar eigenlijk om de week zien. Grootste voordeel is dat je dan nog tijd hebt voor jezelf, dat je echt dingen kan doen zoals je ze zelf wilt doen en ook wanneer je ze wilt doen.

Veel mensen vergeten immers dat ze eigenlijk gans hun leven een relatie hebben met zichzelf, en ook met jezelf moet rekening gehouden worden, met de dingen die je zelf graag hebt.  Als je die persoon vergeet, je eigen zelf, dan ben je er (psychologisch gezien) eigenlijk niet meer en dat zal je voelen ook. Als je verdrietig of depressief bent binnen je relatie (of in het leven) en je weet niet waarom, zal het veelal zijn omdat je niet genoeg aan jezelf denkt (of gedacht hebt in het verleden), of omdat je te weinig terugkrijgt van je partner om die tekorten in te vullen. Het is dus zeker niet onbelangrijk om met jezelf rekening te houden!

Anderen houden dan weer teveel rekening met zichzelf en proberen op één of andere manier de relatie psychologisch of fysiek te domineren. Of het zelfs voor die overheersende mensen een gelukkige relatie is betwijfel ik ten zeerste. Veelal zijn het gevangen van zichzelf die een ander ook proberen gevangen te houden om zich niet alleen te voelen in hun bekrompen gevoelswereldje.

Wat mijn ideale relatie zou zijn? Als ik eerlijk ben met mezelf? Dan kan ik me wel vinden in de relatie zoals die nu is: je partner om de week zien, en dan een week voor jezelf alleen. Alleen had ik graag die week ‘alleen-zijn’ dan gehad als zou ik een volledige vrijgezel zijn. Indien ik een andere vrouw ontmoet die mij aantrekt, en er zijn mogelijkheden tot plezier maken en vrijen, dat ik daar dan tenvolle kan in meegaan. Dit zonder dat ik schuldgevoelens zou moeten hebben t.o.v mijn partner. Op die manier zou ik de affectie en liefde hebben van mijn partner en kan ik toch eens mijn ‘andere’ sexuele ik zijn. Uiteraard moeten de dingen van twee zijden komen en zou mijn partner dat dan ook mogen doen. Wat er in haar vrije week dan gebeurt met andere mannen zou ik wel niet willen weten, net zoals ik niet zou willen vertellen over andere vrouwen. Gewoon omdat het juist een persoonlijk iets is, iets van jou alleen. Bovendien moet je ook geen jaloezie opwekken of mag het geen competitie worden. Het mag niet gaan om het sexuele alleen, maar echt om jezelf, je goed voelen en jezelf kunnen uiten op elk ogenblik. Het ervaren van andere vriendschappen en zo ontdekken wie je zelf bent en wat je zelf wilt. Natuurlijk moet je partner wel altijd voorrang krijgen. Ook al zit je midden in een wip, als je vrouw/man je (emotioneel) nodig heeft moet je er staan voor hem/haar.

Afgezien van kinderen, financiële of morele beperkingen denk ik dat de meeste mensen ook een dergelijke relatie willen (al zullen slechts weinigen dit toegeven). Anders zou er zoveel relationeel bedrog niet gebeuren onder de mensen.