29-02-12

De prijs van een relatie.

 

Vorige week ben ik met enkele vrienden naar de sauna geweest…..en het kan deugd doen, zeker die ‘hete’ opgietsessies kunnen een verademing zijn.

 

Maar met vrienden praat je, en zoals men misschien zou denken dat mannen in een naakte omgeving enkel over vrouwen en hun naaktheid zouden praten, hebben we nu eens gepraat over onze energierekening. We waren met vier: twee LAT-relationelen zonder eigen kinderen, en twee ‘getrouwden’ met elk twee kinderen. Ikzelf en die andere vriend die ook een LAT-relatie heeft betalen respectievelijk 80 en 108 euro per maand aan energie (gas en electriciteit samen), terwijl de ‘getrouwden’ zo ongeveer 210 en 230 euro per maand betalen. Mijn vriendin met twee kinderen (maar halftijds) betaalt plus-minus 210 euro per maand aan energie.

 

 

Het is duidelijk dat, van zodra er kinderen bijkomen, de energieprijs logischerwijze stijgt. En zelfs zonder kinderen zal de energieprijs nog steeds hoger liggen bij een samenwonende dan van een alleenstaande. Zowel ik, als de andere LAT-relatievriend, hebben al ontdekt dat de verwarming automatisch (veel) hoger gaat indien het vrouwvolk aanwezig is in huis. Ook bij de getrouwde partners is dit zo trouwens. Vrouwen zijn nu éénmaal koudelijker aangelegd naar het schijnt.

 

 

Het is net alsof, door het feit dat men samenwoont, men zichzelf het recht toeëigent om de kosten op te drijven. Men is immers met twee, en die kost kan je delen denkt men. Wiskundig klopt dit wel, maar indien mijn vriendin zodanig stookt dat ze een uitgave heeft van 210 euro en ik slechts stook, terwijl ik alleen ben, voor een bedrag van 80 euro, dan wil dat zeggen dat, mochten we samenwonen en de kosten delen, mijn uitgave plots zou stijgen met 25 euro terwijl zij een profijt zou doen van 105 euro.

 

 

[Voor alle duidelijkheid: 1e) het gaat me niet om die 25 euro meer en 2e) als ik bij mijn vriendin ben, en ze is het huis uit, plaats ik haar verwarming drastisch naar beneden tot 15 à 16 graden en doe ik eventueel een extra trui aan….zoals ik bij mij thuis ook doe als ik alleen ben.]

 

 

Hieraan alleen is al te zien dat veel mensen (onafhankelijk van het man of vrouw zijn) gaan samenwonen om het eigen (financiële) comfort te vergroten, waarbij er één  van de twee een hogere prijs zal betalen en de ander een lagere. Tenzij men al het geld in één pot smijt, of een gezamenlijke rekening heeft, waardoor men dan de indruk wekt dat alles ‘eerlijk’ verdeelt is. En zolang de relatie goed zit is dit ook een vorm van eerlijkheid en misschien wel de beste manier van werken, alhoewel ik het vermoeden heb dat het wel meermaals gebeurt dat er minstens één van de twee partners ‘onbewust’ gebruik zal maken van die gemeenschappelijke rekening om zichzelf wat meer toe te eigen dan hij/zij recht op heeft of om de kinderen dat beetje méér te geven dan ze werkelijk nodig hebben.

 

 

 

Door het samenwonen kan men ook nog ander comfort vergroten: de huur of hypotheek ten opzichte van een alleenstaande wordt gehalveerd in principe, maar in praktijk gaan de mensen dan niet dat bespaarde gedeelte opzij leggen om te sparen, nee, ze gaan juist dat deel dat ze zouden kunnen sparen opspenderen om een nog groter huis dan nodig aan te kopen. Doordat de partners elkaar meestal ook zien als een sociaal vangnet, gaat men ook een wat duurdere wagen kopen, want als men samen woont kan men dat toch aan, en meer kledij en schoenen dan nodig, en duurder meubilair dan dat je zou kopen mocht je alleen zijn. En vermits je met twee bent moet je ook af en toe eens gaan eten of op reis gaan, anders is de romantiek er uiteraard van af.

 

 

Je kan er dus niet van uit of een relatie zal je meer kosten dan dat je alleen zou zijn. Maar als je alleen leeft/bent zal je dan wel moeten inboeten aan comfort en deels zelfs aan sociaal leven. En dat is nu net waar veel mensen het moeilijk mee hebben éénmaal de relatie ten einde is via scheiding. Op dat ogenblik gaan al de kosten immers immens de hoogte in, en kan men zich terzelfdertijd ook minder permitteren.

Niet zonder reden dat er veel vechtscheidingen ontstaan omwille van het geld, want nà de scheiding wil men het leven dat men gewoon is aanhouden. Bovendien is het juist die (vecht)scheiding die achteraf veel mensen in de armoede brengt, want je moet evenveel huur of hypotheek betalen zoals je met twee was, de stookkosten zijn ook voor jou alleen etc. (je kost verdubbelt dus bijna), maar die last moet je nu wel alleen dragen, en met kinderen stijgt de kost nog eens extra, en/of intussen moet je misschien wel een (niet onaardige) som aan alimentatie betalen (als die al betaald wordt). Zowel de mannen als de vrouwen betalen soms wel een hoge prijs, namelijke de prijs van armoede, soms voor de rest van hun leven, enkel en alleen omdat ze eigenlijk de financiële kant van de relatie slecht beheerd hebben enkel denkende aan het comfort in plaats van aan de toekomst (van hun kinderen).

03-09-11

Een gezamenlijke rekening.

 

 

Ik weet dat ik dit item al eens besproken heb, maar vermits ik onlangs naar Dr. Phil aan het kijken was en het item van de financiële situatie binnen een relatie aan bod kwam vind ik een vermelding met nieuwe elementen wel eens waard. Het kwam erop neer dat de dame in kwestie getrouwd was met een man met schulden zonder dat hij haar daar ooit had op gewezen. Indien Dr. Phil hem vraagt waarom hij haar dit nooit gemeld had, zegt de man éénvoudigweg dat zij een gezamenlijke rekening wou. Voor hem was daarmee de kous af! Dat zij daarmee terecht kwam in een spiraal van (financiele) onzekerheid leek hem niet te hinderen.

 

Het lijkt me logisch dat, voordat je gaat samenleven of trouwen met iemand, je toch best probeert na te gaan wat de financiële toestand is van je toekomstige levensgenoot. Niet dat die financiën daarom bepalend moeten zijn om te weten of je doordoet met de relatie, wel eerder omdat je zelf zou weten waaraan je eventueel begint en of je dat wel echt wilt. Het lijkt me dus zeker niet verstandig om sowieso ervanuit te gaan dat met een gemeenschappelijke rekening alles opgelost is op gebied van financiën. Misschien zelfs integendeel.

 

Het kan best vreemd klinken dat je partner je zou voorliegen omwille van zijn/haar financiën, maar vooreerst is er de schaamte voor het geldtekort. In de huidige westerse maatschappij is geld immers een belangrijke vorm van status en mensen die daar belang aan hechten doen graag aan de buitenwereld uitschijnen dat ze ‘iets’ bereikt hebben. Bovendien is het voor mannen zeker een vrouwtjeslokker om te doen uitschijnen dat ze geld hebben.

 

Daarnaast zou je al enige nattigheid moeten voelen indien je partner financiele vragen niet beantwoordt of zelfs ontwijkt om die zaken te bespreken door te zeggen dat hij/zij geen tijd heeft. Als eindpleidooi is het zeker belangrijk om te weten of je partner geen (verborgen) schulden heeft. Eénmaal getrouwd of samenwonend (op dezelfde domicilie) zou het best kunnen dat je een deel van je eigen goederen zal kwijtspelen indien je partner die schulden niet kan afbetalen. Best zorgen dat alles dus goed contractueel vastgelegd is!

30-11-09

Een gezamenlijke rekening:

Mijn huidige vriendin vroeg onlangs of ik geen gezamenlijke zichtrekening met haar wou openen. Ik werd er even stil van. Niet dat ik ontroerd was, integendeel, het schrikte me af. Nog nooit heb ik een rekening geopend samen met een partner, om de éénvoudige reden dat ik niet wil gebonden zijn indien de relatie niet meer verder lukt. Misschien een beetje doemdenkerij, maar stel dat je met onliefde en onbegrip uit elkaar gaat, is er best de mogelijkheid dat één van de twee via die rekening misbruikt maakt om pesterijen en financiële schade toe te brengen. De vele belachelijke vechtscheidingen bewijzen eerder mijn gelijk dan ongelijk.

 

Ik geef zelfs de code van mijn persoonlijke zichrekening niet mee, ik zou totaal niet weten waarom dat nodig is zolang ik alles correct betaal ivm de kosten, wat ook het geval is. Omgekeerd heb ik nog nooit aan mijn vriendin of een ex een code gevraagd of proberen te weten te komen. Een ex van mij vertelde eens dat haar vriend met haar visa-kaart op het internet naar porno-sites gaan zien was. Als dat geen messteek in de rug is…ook al gaat hij misschien niet vreemd, het betuigt van totaal geen respect voor de partner. Het ‘profiteren’ voor eigen voordeel zit er bij de meeste mensen ingebrand, en is veelal sterker dan henzelf, dus moet men toch zorgen dat men ergens de teugels in eigen handen kan houden en zeker ivm je eigen (zuur) verdiende centen….of ben ik verkeerd?