25-02-10

Verkeerde gedachten.

Ik wandel door de straat op weg naar de winkel. Voor mij loopt er een vrouw met een toch wel redelijk achterste. Maar ik vind het een mooi achterste. Liever wat teveel dan te weinig denk ik dan. Ik vind het zelfs sexueel erg aantrekkelijk en aanlokkelijk. De gedachte hoe dat achterste er naakt uitziet glijdt door mijn hoofd, in een moment zie ik mezelf zelfs sexueel bezig met haar. Dat typisch oerinstinct komt veel naar boven bij mij, altijd zelfs. Vrouwen zijn nu éénmaal mooi en het sexuele spel is wel het leukste spel dat ik ken. Had ik de vrijheid en de mogelijkheden, en zouden de vrouwen wat minder geremd zijn op dat gebied, dan zou dat wel mijn hoofdbezigheid zijn vermoed ik. Maar dat doet er nu niet toe. Ik heb een vriendin, waar ik meer en meer van hou, en bedriegen is geen optie voor mij. Iemand anders bedriegen is jezelf bedriegen denk ik dan. Want als je een ander bedriegt wil dat ook zeggen dat je in een leven gestapt bent die je eigenlijk niet (meer) wil. Of toch niet volledig. En als je het lef niet hebt om uit dat leven te stappen bedrieg je jezelf toch? Of niet? Jawel, de deugden van een relatie wil men, de ondeugden niet….het is de hoofdzwakte van de mensheid, die slechts zelden een echte wilskracht heeft.

 

Maar om terug te komen op die vrouw in de straat. Plots draait ze zich om en ik ben betrapt! Ze heeft gezien dat ik lustig haar achterste aan het bestuderen was. Ze reageert er uiteraard niet op, want wat ik denk weet ze niet. Zelf vermoed ik dat zij denkt dat ik van haar denk dat ze een te dik achterste heeft. Niets is nochtans minder waar. In ieder geval: moest ze dit denken zit ze wel met verkeerde gedachten, die enkel haar zelfwaardering naar beneden haalt. Maar dat veel vrouwen dit denken vermoed ik wel, nochtans kunnen veel mannen een gevuld achterste wel smaken.