17-01-12

Facebook.

 

Het was via facebook dat de dame in mijn vorig berichtje haar aanbidder had leren kennen. Facebook is heel handig, voornamelijk om vrienden en/of vriendinnen uit het verleden terug te leren kennen. En, toeval of niet, blijkt haar aanhouder wel niet haar eerste liefde te zijn! Blijkbaar doet dat internetmedium dus goed zijn werk.

 

Zelf zit ik niet op facebook. Ik zie er de logica niet van in. En eerlijk gezegd heb ik niet de indruk dat de meeste daarop zitten om eens hun mening te zeggen. Nee, die ‘mening’ lijkt me veeleer een drogreden om zichzelf te laten zien. Om van zichzelf een beeld te scheppen naar de buitenwereld toe hoe mooi ze (kunnen) zijn. En heel waarschijnlijk ook om die jeugdliefde van vroeger eens terug te vinden waar er nooit iets van geworden is of dat men niet (sexueel) heeft kunnen ontdekken. Maar ik sta er ook niet afkerig van, want ik heb ook mijn blog, en ik spui ook mijn mening uit, alleen doe ik het anoniem. Vind ik trouwens veel leuker, want ik ben ervan overtuigd dat er lezers zijn die wel graag eens het aangezicht achter dat schrijven zouden willen zien. Maar zolang ik in een relatie zit kan ik dit, volgens mijn normen, niet doen, en zelfs zonder relatie zou ik mij nog niet tonen. Toch niet op huidig blog. Ik moet echter wel toegeven dat ik mij, mocht ik geen relatie meer hebben, misschien wel op facebook zou begeven om vrienden terug te vinden, maar voornamelijk om vriendinnen ‘toevallig’ tegen te komen die ik wel graag eens beter had leren kennen. En ik bedoel dit niet alleen in de sexuele context.