23-03-10

Irritaties.

Ik ben nu reeds anderhalf jaar samen met mijn vriendin. En alhoewel alles goed aanvoelt komen bij mij toch de eerste irritaties naar boven. Niet dat het zo een drama is, maar als een relatie uiteindelijk slecht gaat komt dit niet zelden door een opeenstapeling van kleine hinderlijke dingen/opmerkingen. Niemand heeft immers graag dat een ander zegt wat men moet doen, en binnen een relatie gebeurt dit maar al teveel. Indien men apart woont en geen relatie heeft, dan merkt men niets op en is alles ok van de ander, ook al ben je niet akkoord met sommige trekjes die je niet aanstaan. Hoe inniger de relatie echter wordt, hoe meer men denkt met de ander te mogen doen en zeggen wat men wil.

 

Het is natuurlijk wel zo dat, indien men samenwoont, men bepaalde afspraken moet hebben om het voor beiden leefbaar te maken. Dit wordt echter zelden gedaan vóórdat men gaat samenwonen waarna de vreugde van het samenwonen of trouwen al snel veranderd in spijt van het samenwonen. Men probeert dan te doen alsof men het niet ziet, probeert het te aanvaarden terwijl de frustratie met de jaren blijft groeien, met een uiteindelijke logische relatiebreuk als gevolg Door mannen worden niet zelden slaande argumenten gebruikt om hun wil op te dringen, terwijl vrouwen eerder het manipulatiesysteem toepassen.

 

Mijn vriendin en ik leven (nog) niet samen, en toch, enkele opmerkingen van haar kant wekken toch al ergens irritatie op bij mij. Eén daarvan is het feit dat ik liever sms dan telefoneer met mijn gsm. Het is goedkoper en dan hang ik ook geen ‘uren’ aan de telefoon. Een vrouw doet dat misschien liever, maar mijn mannelijke ‘ik’ in ieder geval niet. Als ik dan een sms verzend, vraagt ze me dan waarom ik niet bel. Of ze nu gelijk heeft of niet doet er niet echt toe, als ik nu liever sms dan sms ik toch? Waarom die commentaar erop, net alsof het haar pijn doet? Het zijn niet haar opmerkingen over hoe-ik-de-dingen-moet-doen op zich die mij hinderen, wel eerder het gevoel dat ik daardoor heb dat ze me wil ‘sturen’ of beheersen. En ook al zeg ik haar dat het me stoort, toch doet ze het opnieuw. Is dit dan wat vrouwen bedoelen met mannen die niet luisteren? Als je binnen een relatie al geen persoonlijke vrijheid meer mag hebben over bepaalde handelingen, wat is dan de zin van je persoonlijk bestaan? Het kan toch niet dat je je eigen persoonlijkheid volledig moet opofferen voor de relatie… .

 

Hoedanook, in dit geval zal ze moeten bijsturen, ook al maakt haar handelen deel uit van hààr persoonlijkheid. Want alhoewel ik vind dat je elkaars persoonlijkheid moet respecteren, is de grens toch dat je de persoonlijkheid van de ander niet gedwongen mag veranderen.