21-01-12

Sexuele communicatie.

 

Ook binnen mijn huidige relatie zijn er al signalisatieproblemen geweest. Wij mensen handelen veel meer met lichaamstaal dan we denken, en besteden er misschien wel te weinig aandacht aan. Zo lag ik eens in bed met mijn vriendin, op het gemak wakker aan het worden, tot ze op een ogenblik haar hand op mijn rug legde. Eens wakker genoeg, stap ik uit bed, waarna ze vraagt: “Hé, wat ga je doen? Ik dacht van eerst nog eventjes te wippen!”. Ik heb dan wijselijk besloten van toch terug in bed te kruipen, maar hoe kon ik nu weten dat ze zin in sex had door enkel die ‘handoplegging’ die bovendien op de verkeerde plaats uitgevoerd werd? Omgekeerd is het ook al zo geweest: ik ga ervan uit dat indien ik met een erectie in bed stap ik eigenlijk aan mijn vriendin wil zeggen: “Ik ben er klaar voor!”. Groot nadeel van mijn partner is, dat ze voor het slapengaan graag nog wat leest, waardoor ik dan ‘vergeten’ wordt of ze de erectie zelfs niet ziet. Nochtans is hij voldoende zichtbaar, voor alle duidelijkheid. Zelfs nà de sex zal ze veelal nog een ietsjepietsje lezen. Het is de eerste vriendin waarmee deze lichamelijke communicatie blijkbaar niet werkt, want met mijn vorige vriendinnen had ik dat probleem niet. Maar zij lazen dan ook geen boek, en sliepen veelal zelf ook naakt (in tegenstelling tot mijn vriendin) wat het uiteraard wel makkelijker maakt om dan een stapje verder te gaan.

 

Mijn vriendin is echter eerder voorstander van de woorden (daarom leest ze ook zo graag waarschijnlijk), en heeft liever dat er rechtstreeks gevraagd wordt: “Heb je zin in sex?”. Je kunt dan een ja of een nee krijgen, maar je weet dan wel waar je staat. Langs de andere kant vind ik dat er wel een vorm van romantiek en spanning in zit indien je het ‘zonder woorden’ kan doen en is het ook niet zo ‘oppervlakkig’.

 

Sexuele miscommunicatie kan in ieder geval leiden tot relatieproblemen, want er is toch eens een moment geweest dat ze een periode zo weinig zin in sex had, dat ik zelfs de moeite niet meer deed om een erectie te krijgen. En toen ze plots wel weer zin had in sex, had ik zelfs moeite om hem staande te houden, misschien omdat ik me dan eerder ‘gebruikt’ voelde, zo met het idee van ‘als het maar voor jou past’. Ik voelde me in die periode een beetje als een hond die moest wachten tot hij zijn koekje kreeg. Als een dergelijke situatie te lang zou duren, en er wordt niet over gepraat, of men is gebonden door kinderen, geld en/of huwelijk kan ik me best inbeelden dat er mensen zijn die dan besluiten van vreemd te gaan. Ook al ben ik geen voorstander van het vreemdgaan op zich, zeker niet indien er niet met de partner eerst over het (sexuele) probleem gepraat geweest is. 

11-06-09

Up's and down's.

Up’s and down’s. Wie ze heeft zal me wel begrijpen, het ene moment ben je één en al euforie, het andere moment stort je, bij wijze van spreken, in. Niettemin, gisteren was het weer van dat….ik stort niet echt in, maar ik word dan wel stil….héééél erg stil. Net of ik eventjes moet bezinnen. Vanbinnen spelen er dan allerlei (onbepaalde) emoties die blijkbaar moeten ‘opgelost’ geraken. En eerlijk gezegd: die stilte, die rust….dat brengt mij weer op mijn plooi. Bekijk het maar als meditatie. Niettemin, het kan niet anders of mijn vriendin merkt het op. “Je bent zo stil”, zegt ze dan. “Mag dat niet?”, antwoord ik dan terug. Het is immers moeilijk om uit te leggen wat er in je omgaat en waarom die stilte opkomt weet ik zelf niet. Zo vertel ik het haar ook, maar…

 

…in het algemeen is voor vrouwen, praten een ontlading van stress en brengt hen zo tot rust. Daardoor denken ze vermoedelijk dat ook de man dit zo wil. Voor veel mannen is het echter juist 'de stilte' die rust brengt. Maar die mannelijke stilte lijkt de vrouw onder stress te brengen, veelal omdat ze het linkt aan haarzelf, en daardoor denkt dat het met haar te maken heeft => ze krijgt 'innerlijke stress', en moet bijgevolg nog méér vragen stellen om haar stress te kunnen ontladen. Om de vijf minuten (hoogstens) komt ze me iets vragen, of kussen (een kus vertelt immers veel voor een vrouw). Ergens ben ik blij omdat ik dan weet dat ze bezorgd om me is, alleen weet ik niet (en zij waarschijnlijk ook niet), of het eerder een ‘moedergedrag’ van haar is, of een liefkozing als partner. Echter, al wat ik wil is eventjes gerust gelaten te worden….en ook al zeg ik het, toch doet ze het niet. Dat roept een ‘gevangen’ gevoel bij mij op en doet mij twijfelen aan de relatie; of dit wel de goede partner is voor mij.

Maar gelukkig is het een LAT relatie, dus ik ga naar mijn huis. Kan ik lekker eens alleen zijn om tot mezelf te komen. ’s Avonds voel ik me beter en bel haar nog eens op. Het gesprek is aangenaam, zelfs liefdevol. Ja, ik wil haar nog steeds als partner, want ik voel mijn gevoelens voor haar op dat moment. Alleen hoop ik dat ze volgende keer begrijpt dat ik als man, ook eens rust en stilte nodig heb. Want alle negatieve beetjes breken tenslotte een relatie af…