10-10-11

Een verjaardagscadeau.

De week van 6/06/2011.

 

Ik vertrek terug naar mijn vriendin. Opzettelijk hou ik mijn gevoelens wat geremd, gewoon omdat ik niet opnieuw de teleurstelling wil meemaken dat ze mij ‘beneveld’ zou ontvangen waardoor dan ook mijn gemoedsstemming serieus daalt. De eerste vraag die dan bij opkomt is: “Het zal toch niet voor de ganse week zo zijn?!”. Maar dit blijkt niet zo, bovendien is het blokperiode en verblijft één van haar zonen bij haar thuis waardoor ze automatisch minder behoefte heeft om te drinken. Ze probeert dus van niet te drinken als haar kinderen er zijn, wat goed is, alleen spijtig dat ze dit ook niet doet voor mij. Blijkbaar bekijkt ze mij op een andere manier en vindt ze het (gekwetste) gevoel van haar kinderen belangrijker dan mijn (gekwetste) gevoelens. Het doet me de vraag stellen of ik dus eigenlijk geen ‘gebruiksobject’ ben voor haar, om haar een vorm van zekerheid te geven.

 

Weldra is het haar verjaardag en toevallig komt Prince naar de belgische contreien nl. gent, waardoor ze me erop wijst dat dit wel een mooi cadeau zou zijn voor haar verjaardag vermits ze een liefhebber is van dat klein ventje. Opvallend is wel dat ze enkele dagen later een sterrenrestaurant op TV ziet en zegt dat ze daar wel zou willen eten voor haar verjaardag. Ik wijs haar erop dat ze al een cadeau gekregen heeft en dat ze het daarmee zal moeten doen. Men zegt wel eens van vrouwen dat ze nooit genoeg hebben, hoe meer je ze geeft, hoe meer ze willen. Misschien daarom dat sommige mannen verjaardagen ‘vergeten’?