02-03-12

De sleur in een relatie.

Terwijl mijn vriendin en ik rustig in de zetel zitten zegt mijn vriendin plots dat het ergens wel logisch is dat mensen tot elkaar aangetrokken worden indien ze alle dagen met elkaar moeten werken. [Hoe ze plots op die gedachte komt weet ik niet, en het maakt mij wel wat argwandend]. “Men zit immers alle dagen bijeen, qua tijd veelal meer dan dat men met de partner samenzit. Het is dus ergens wel logisch dat sommige mensen een relatie of een affaire starten met een collega”, zegt ze. “In de relatie zelf heeft men veelal geen tijd meer voor elkaar omdat men vlug de kinderen naar school of hun hobby moet doen, en dan snel boodschappen doet om dan misschien nog de eigen hobby uit te oefenen erna en uiteindelijk in de zetel te ploffen.”

 

Logisch is het inderdaad. Maar ik zeg haar dat het er natuurlijk ook van afhangt hoe je binnen je eigen relatie met elkaar omgaat. Veelal komt men in een sleur terecht die men niet meer onder controle heeft. In plaats van ‘qualitytime’ te besteden aan elkaar, gaat men de werktaken verdelen onder elkaar en wordt de partner eerder een hulpmiddel om het dagelijks leven recht te houden en het zichzelf wat makkelijker te maken. Dit vind ik ook logisch dat men dit doet, maar alleen vergeet men met tijd dat een partner méér is dan iemand die de was en de plas doet of de klusjes opknapt. Het is belangrijk van toch wekelijks iets samen te doen dat enkel voor elkaar bedoeld is, zodat je die onderlinge ‘band’ blijft voelen die er ooit geweest is.

 

Bovendien vergeet men wel eens dat de dagelijkse zorgen, die de sleur van een relatie met zich meebrengen, niet aan bod komen op het werk, en dat het daardoor lijkt alsof er dan geen dagelijkse sleur is of zou zijn met die collega. Eénmaal de relatie echter gestart begint men quasi automatisch beslag op elkaar te leggen waardoor dan toch opnieuw die innerlijke druk ontstaat, zeker als men dan gaat praten over samenwonen en/of kinderen. Op het werk hoeft men niet te praten over hoe men de betalingen zal doen deze of volgende maand, of wie de kinderen naar school zal brengen, …. . Men kan zorgeloos praten en zich enkel focussen op de leuke dingen als collega’s onder elkaar. Het doet de zorgen vergeten die een relatie met zich meebrengen. Nochtans, als je een affaire start, heb je nog minder tijd of kun je plots wel tijd vrijmaken voor de minna(a)r(es), die uiteindelijk opnieuw meer druk legt op de eigen relatie thuis. Een breuk van de thuisrelatie lijkt me dan een logisch gevolg.

 

 

Waardoor je je de vraag kan stellen: is/was het wel verstandig van een relatie te starten of een nieuwe relatie/affaire te starten, als je de sleur van een relatie toch al niet aankan/aankon voorheen?!

 

stress.jpg

01-03-12

Een relatie is gebaseerd op bedrog.

 

 

 

Nog in de sauna zegt een vriend tegen mij dat Woody Allen eens gezegd heeft dat “Een relatie is gebaseerd op bedrog”. En Woody kan het weten, want hij is er immers vandoor gegaan met zijn eigen geadopteerde koreaanse stiefdochter, ten koste van zijn toenmalige vrouw Mia Farrow.

 

 

[Wil je meer weten over woody, ga dan naar deze link:  Woody Allen ]

 

 

Maar om terug te keren op zijn woorden en niet op zijn daden: er zit toch wel een kern van waarheid in. Hoeveel mensen beslissen niet na het bedrog, of ze nu het slachtoffer of de dader zijn doet er niet toe, om een einde te maken aan de relatie. Blijkbaar is voor velen het bedrog op zich een teken dat de relatie gefaald heeft. En eveneens om dat falen tegen te gaan doen er, ik-weet-niet-hoeveel, mensen hun best om toch maar niet bedrogen te worden. Dat ze zelf hun partner bedriegen kan men van eigen zijde meestal wel relativeren……uiteraard, maar dan nog zullen de vreemdgangers na enige tijd hun keuze maken om hun vaste relatie te beëindigen, gewoon omdat van de egoïstischere of dommere mensen de eurocent gewoon wat later valt en ze uiteindelijk ook beseffen dat het zo niet meer verder kan. Dat dom zijn moet je natuurlijk ook erg relativeren, want als ze dan de relatie beëindigen is het omdat ze eindelijk een partner denken gevonden te hebben die hen wel ‘begrijpt’ of omdat ze zich materieel en/of sexueel kunnen verbeteren. Als ik me niet vergis loopt 1/3 van de relaties immers spaak omdat de sexuele prestaties niet op elkaar afgestemd zijn. Niet toevallig dus dat sex en vreemdgaan samen gaan…. .

 

 

Hoe het ook zij, opnieuw start men dan een relatie, en opnieuw zal men zich (onbewust) afvragen of men zal bedrogen worden, en dit proberen te vermijden via controlegedrag, of zal men zelf bedriegen en tot het besluit komen dat die nieuwe relatie ook niets is. Het is slechts weinigen gegeven om een relatie te stoppen zonder dat er bedrog in het spel is (geweest). En het zijn nog minder mensen gegeven om een heel leven samen te zijn zonder dat er bedrog in het spel geweest is, ook al is dit bedrog misschien nooit geweten geweest.

 

 

In plaats van ‘met manieren’ uit elkaar te gaan, want men weet veelal al lang op voorhand dat de relatie niet goed zit, trapt men liever nog eens goed na door eerst vreemd te gaan. Allemaal door dat innerlijk groen monstertje van wrok en jaloezie, weet je wel!

06-02-12

Vreemdgaan: opbiechten of niet?

Over dat onderwerp zal ik eens ‘mediteren’, maar alvast een voorsmaakje via het onderstaande filmpje. Wel spijtig dat het allemaal mannen zijn die aan het woord gelaten worden, maar niettemin wel eens ‘tof’ om te zien.

 

En nu vertrek ik maar vlug naar mijn vriendin, zodat ik niet vreemd dien te gaan Onschuldig.

 

07-01-12

Valse datingsites.

Vermits we met een nieuw jaar begonnen zijn, en er vermoedelijk een aantal mensen zich zullen inschrijven op datingsites om de ware te vinden, zie ik mij genoodzaakt om toch eerst eens volgende anekdote te vertellen:

 

Enkele maanden terug werd ik via de e-mail op mijn blog gecontacteerd door een dame om ‘samen te werken’. Die samenwerking hield niets lichamelijks in, maar wel iets relationeels in die zin dat ze vroeg om haar link op mijn blog te plaatsen en zij zou dan een link op haar site plaatsen.

 

Aanvankelijk vond ik het best een mooi voorstel, maar vermits een datingsite betalend is, wou ik er wel zeker van zijn dat ik op die manier geen mensen naar iets toestuur die niet voldoet aan mijn persoonlijke ‘waarde oordeel’.

 

Via het internet kan je wel veel terugvinden natuurlijk, en mits wat zoekwerk ontdekte ik dat de betreffende site een maatschappelijke zetel had die eerst naar luxemburg werd geleid en vervolgens naar armenie. Intuitief voelde ik aan dat er iets niet pluis zat en deed nog wat zoekwerk verder waarna ik op een interessante site terechtkwam waar je over verschillende datingsites info kan terugvinden met reakties van (ex)leden. Hieronder vind je de link naar de betreffende klachtensite waar ik voor gecontacteerd werd, je moet wel een halve pagina naar onder scrollen om de reacties te kunnen lezen, maar je moet het echt eens doen, alleen al om eens te zien wat er zoal kan gebeuren met een verkeerde datingsite.

 

Klachten datingwebsites.

10-12-11

Ontrouw…

Ik zit met een vriend in de auto, op de terugweg van die heerlijke sauna. Om toch over iets te praten, vraagt mijn vriend of ik nog altijd trouw ben aan mijn vriendin. Ik antwoord bevestigend. “Ja, jij bent niet zo!”, zegt mijn vriend, “Jij bent zoals ik, trouw zijn zit in het bloed!”.

 

Tot op heden kan ik daar voor beiden, en zeker voor mezelf, positief op antwoorden. Of dit zo zal blijven weet ik niet. Moest ik zeggen dat ik nooit zou bedriegen zou ik geen rekening houden met het onverwachte, en ik heb teveel levenservaring om te weten dat je je aan alles kan verwachten in het leven.

 

Waar ik wel van overtuigd ben is: “ Indien je je partner bedriegt, is het omdat je die wilt bedriegen!”  Zo simpel is het! Veel mensen zijn gewoon hypocriet, en maken zichzelf iets wijs. Je bedriegt omdat je vindt dat je recht hebt op die lekkere sexuele nacht met een ander waar je je toe aangetrokken voelt, wat de uitvlucht ook moge zijn. Men wacht enkel op een geschikt moment van spanningen in de relatie om die dan als reden aan te wenden. Meestal vinden de bedriegers zelfs een reden van bedrog uit het bedrog, zodat ze alles kunnen goedpraten: voor zichzelf en ten opzichte van de partner.

 

De hoofdreden waarom men vindt dat men niet mag bedriegen wordt reeds in de jeugdjaren aangeleerd via de christelijke en/of maatschappelijke moraal, waarbij men duidelijk probeert te maken dat ontrouw verkeerd is. Ik ben het daar nochtans niet mee eens, alhoewel ikzelf ook aan trouw gehecht ben van beide zijden (vermoedelijk geconditioneerd door diezelfde opgedrongen moralen). Lichamelijk vind ik dat ik met om het even wie sex mag hebben, het is mijn recht als mens, als levend wezen van de aarde, om te antwoorden aan de roep van mijn natuurinstincten. Toch ben ik niet ontrouw, en de hoofdreden is omdat ik mijn vriendin niet wil kwetsen, ook al zou ze het nooit te weten komen. Het gaat om respect voor wat je zelf graag ziet, en dus ook om respect voor jezelf. Iemand bedriegen die je graag ziet, is jezelf bedriegen. En ook al zou je je partner niet meer graag zien, dan nog vind ik dat je dan beter open kaart speelt en dit naar voor brengt en ziet hoe je dit kan oplossen.

 

Als je echt niet trouw wil of kan blijven praat je daar het beste met je partner over, om eventuele mogelijkheden uit te zoeken zoals swingen (parenclubs), internerdating of dergelijke, en geraak je er niet uit, moet je op een volwassen manier uit elkaar gaan of samenleven ‘naast’ elkaar….zoals ‘broer en zus’ zegt men dan wel eens.

 

Trouw zijn is een persoonlijke keuze en die keuze bepaalt wie jij bent als persoon vanbinnen. Met zelf trouw zijn kun je er echter niet voor zorgen dat je partner ook trouw blijft, want dit is zijn/haar keuze op het moment dat de kans zich voordoet. Het recht van ieder ‘vrij’ mens trouwens… 

 

[lees misschien ook: mensen willen bedrogen worden]