05-03-12

40 graden teleurstelling.

Twee weken terug:

’s Morgens omstreeks 7.30 uur, mijn vriendin keert terug in bed zeggende dat ze 40 graden koorts heeft en dat ze dus niet naar het werk gaat. Bovendien zegt ze dit met een schrapende keel. Haar stem is zo hees dat ze zelfs met moeite kan praten. Er zit niets anders op, of ik sta dan maar alleen op om mijn lichamelijke was en plas te doen.

 

Eénmaal benenden zet ik een kop koffie, a ja, want zonder die lekkere kop koffie kan een mens de dag niet doorkomen hé Lachen! Het is ook dan dat ik opmerk dat er nog een keukenkastje openstaat. Het deurtje staat helemaal wijd open. Vanbinnen krijg ik al een stil vermoeden, die bevestigd wordt naarmate ik in het kastje kijk: de fles whiskey, waarmee ze de avond ervoor die lekkere archiduc saus had gemaakt is verdwenen. Ze had slechts een scheutje gebruikt voor de saus, van een gloednieuwe fles. Al de rest blijkt ‘verdwenen’ te zijn. Wetende dat mijn vriendin alcoholminded is, hoef ik niet lang te raden waar de rest naar toe is. Het verklaart nu ook waarom mijn vriendin 40 graden heeft: het komt immers net overeen met het alcoholgehalte van de whiskey. En het verklaart ook waarom haar stem zo hees klinkt, vermoedelijk is haar keel ‘verbrand’ door die hoeveelheid hoog alcoholgehalte in te korte tijd te verslinden.

 

Ze is gans de dag blijven slapen en de dag erop ook trouwens. Als ze gedronken heeft houdt ze altijd een marathon aan slapen, waarbij ze af en toe eens naar het wc waggelt om dan terug in haar bed te kruipen. Ook de dokter is langsgeweest, want ze bleef voet bij stuk houden dat ze koorts had, en ze had immers ook een doktersbriefje voor het werk nodig. Vreemd genoeg bevestigt de dokter dat ze koorts heeft en zeker nog vier dagen ‘thuis’ moet blijven. Haar toestand zal wel een combinatie van beide zijn, denk ik dan.

 

Hoewel ik weet dat ze graag drinkt, had ik bij die ontdekking een teleurgesteld gevoel vanbinnen. Ik was niet kwaad op haar, maar wel enorm teleurgesteld. Het heeft zich ook doen voelen de week daarop, de week dat we elkaar niet zien. Als ik haar een berichtje zond, deed ik het zonder gevoel, of moet ik zeggen met een gekwetst gevoel. En ook als ze eentje terugzond zag ik er eigenlijk tegenop om het te lezen. Zelfs tijdens de telefoongesprekken was ik afstandelijk: ik liet haar haar ding zeggen, maar verder zei ik niet veel.

 

Ik weet niet of ik dergelijke teleurstellingen nog veel zal kunnen dragen. De dronkenschap die ik reeds in mijn jeugd bij mijn moeder gezien heb heeft immers al een stempel op mijn ziel gedrukt. En alhoewel ik het ergens wel kan relativeren, juist door mijn jeugdervaring, komen bij mij ook andere vragen naar boven zoals: wat als mijn vriendin zich eens in een coma zuipt? Straks zal ik dan nog verantwoordelijk zijn omdat ik haar niet zou tegengehouden hebben. Als ze ’s nachts drinkt kan ik daar toch niets aan doen?! Of ik kan toch niet continu bij haar zijn? Of wat als ze onder invloed een verkeersongeluk veroorzaakt? Die financiele kosten die dan zullen wegen, als er al geen gewonden of doden bij zijn… .

 

De tijd zal het uitwijzen, maar als zij geen moeite doet om zich te verbeteren (voor mij dan), dan zie ik niet in waarom ik nog moeite moet doen om de relatie staande te houden (voor haar).

02-02-12

Leven met een ‘verslaafde’.

 

Voor de mensen die zo af en toe eens mijn blog volgen, zullen er waarschijnlijk wel mensen zijn die zich afvragen waarom ik bij mijn vriendin blijf, niettegenstaande ze alcoholverslaafde is (alhoewel zijzèlf dit waarschijnlijk zo niet ziet). Bij mijn vriendin is het nu alcohol, het kon evenwel drugs geweest zijn, of gokkoorts, of …

 

Vooreerst heb je verschillende vormen van verslaving. De ene verslaafde zal anders reageren dan de andere verslaafde. Bij mijn vriendin verloopt haar verslaving blijkbaar in ‘pieken’, ze drinkt doorgaans zoals een normale mens drinkt, maar af en toe overconsumeert ze waardoor ze dan in één van die pieken terecht komt. Het is dus niet dat ze alle dagen dronken is, maar enkel in die piekperiodes.

 

Je hebt ook mensen die continu dronken zijn, mocht dit bij mijn vriendin het geval zijn, dan was ik er al van weg. Met de hoofdreden dan dat de dronken persoon niet de persoon is waar ik voor gekozen heb. Het zou dan zijn als vreemdgaan binnen mijn eigen relatie.

 

Een verslaving kan je zien als een andere ‘persoon’ die naar boven komt. Veelal zal een verslaafde immers anders handelen dan die in het ‘normale’ leven zouden doen. Je moet dus (tijdelijk) leven met een andere persoon waar je niet voor gekozen hebt. Sommigen worden plezierig, anderen worden gewelddadig, nog anderen worden dieven of oplichters,… . Het haalt meestal (enkel) het ‘slechte’ in die persoon naar boven. Als mijn vriendin gedronken heeft kan ik echter niets negatiefs opmerken (tot nu toe). Het is alleen moeilijk praten met haar en ze bazelt dan meer dan dat ze praat. Geen aangename momenten uiteraard, en het is op die ogenblikken dat ik mij afvraag wat ik daar doe. Naast haar gebazel brengt haar dronkenschap natuurlijk wel soms gevaarlijke momenten met zich mee, zoals het risico om van de trap te vallen, dat ze plots met de auto gaat gaan rijden terwijl ze onder invloed is, … . Niet bepaald rustgevende momenten binnen een relatie.

 

Als ze nuchter is zie ik ze graag, en was het niet door haar drinkgedrag, dan had ik waarschijnlijk al lang voorgesteld om samen te wonen, want nuchter is het een schat om mee samen te leven, ook al heeft ze ook haar ‘mindere’ karaktertrekken. Doordat ik opgevoed ben in een arme jeugd, onder meer met een alcoholische moeder trouwens (toeval of niet? Alhoewel mijn vriendin in het begin van onze relatie nooit dronken was!), brengt mijn vriendin haar dronkenschap onzekerheden bij mij wakker. Want ik heb echt geen zin om terug te keren naar het verleden en terug te moeten vechten om te kunnen eten.

 

Hoofdvraag voor mij, of voor ieder mens die met een verslaafde moet leven, is natuurlijk, moet je erbij blijven of moet je die verlaten? Als je die verlaat dan laat je die persoon eigenlijk zitten in zijn/haar miserie. Ok, het is zijn of haar miserie, maar terwijl je die persoon in de steek laat vertelt het ook veel over jezelf. Net als die verslaafde kies je dan ook voor jezelf, en ben je innerlijk niet minder egoïstisch dan de verslaafde zelf, die ook maar kiest voor zichzelf, zeker als die continu onder invloed is. Alleen maak jij die keuze op een nuchter moment, wat je misschien zelfs nog egoïstischer maakt dan je verslaafde partner. We kunnen dan misschien beter alle verslaafden in een hoekje stoppen (zoals maatschappelijk nu al veel gebeurt), hen niet helpen en negeren, en doen alsof wijzelf ‘betere’ mensen zijn: ‘Ubermenschen’ zou hitler zeggen!

 

Ik denk dat bij de keuze om je verslaafde partner te verlaten het belangrijkste is, vooreerst om te kijken hoe graag je die persoon nog graag ziet (en wat is je opofferingsgrens?), en ook even belangrijk, hoe die persoon is naar jou toe: is die gewelddadig, verwijt die, pest die, maakt die schulden, …  . Want het is natuurlijk niet omdat je die persoon misschien (nog) graag ziet, dat die het recht heeft om jouw leven naar den DUVEL te helpen. Als die persoon dat doet dan heb je geen andere keuze, indien die mogelijkheid aanwezig is, om die te verlaten.

 

Hoofgevaar bij een verslaafde is het financiële, want een (echte) verslaafde zal alles doen wat in zijn/haar mogelijkheden ligt om toch aan het verslavingsmiddel te geraken. Afhankelijk van de drang en hun eigen innerlijk gaan ze dan over tot de negatieve daden des wereld, en de aard van die negatieve daden (tot roofmoord toe) wordt bepaald door hun innerlijk. Ze zullen niet nalaten van je rekening te plunderen indien ze kunnen, dat is ook één van de redenen dat ik voorstander ben van geen gezamenlijke rekening te hebben, zeker niet met een verslaafde.

 

Een ander gevaar van een verslaafde partner is dat die probeert van de eigen partner ook verslaafd te maken. Een alcoholieker heeft maar al te graag dat je ook drinkt, net zoals een drugsverslaafde liever ‘samen’ onder invloed is, en een gokverslaafde graag ziet dat je ook je geld inzet. Het gebeurt wel meermaals dat de ene persoon de andere naar beneden haalt, waarna ze samen gans hun leven ‘dronken’ door het leven gaan. Bewust zijn van jezelf en je eigen grenzen is dus belangrijk!

13-11-11

Onrust.

Za 20 en zo 21/08 2011

 

’s avonds: ik bel naar mijn vriendin. Ze neemt op met een slaperige en vervormde stem. Ik weet onmiddellijk al dat ze weer gedronken heeft. Ze zegt het ook zelf: “Ik ben weer stom geweest, ik heb weer gedronken.”  Het feit dat ze dit kan zeggen en toegeven vind  ik al een grote vooruitgang. Om van een verslaving af te geraken is het immers belangrijk dat men eerst de verslaving erkent. “Die drang!”, zegt ze, “het is sterker dan mezelf, en het is net alsof ik er niets tegen kan doen. Ik begrijp het niet!”. “Er zit iets slechts in mijn hoofd!” zegt ze tranerig en wanhopig. Ze moet ervan huilen en is bang om mij te verliezen omdat ze (weeral) dronken is. Ik verwijt haar niets en zeg dat ik er alle begrip voor heb, en dat ik haar graag zie. We ronden het gesprek af zodat ze haar roes kan uitslapen, want dat is eigenlijk het enige dat ze doet als ze dronken is….slapen, slapen, slapen!

 

De dag erna bel ik haar ’s avonds terug. Ze neemt niet op! Het geeft mij een verlaten gevoel, maar ben ook niet boos. Ik kan er mij maar bij neerleggen en hopen dat er niets met haar gebeurd is, zoals vallen van de trap of dergelijke.

Voor het slapen masturbeer ik mij…..denkende aan iemand anders (een toevallige mooie vrouw die ik gezien heb): uit frustratie misschien? Kan best zijn! Ik heb er ook geen schuldgevoelens over, en het veranderd in ieder geval niet mijn gevoelens tov mijn vriendin. Ik kan mooi het onderscheid maken tussen emotionele gevoelens/gedachten en sexuele gevoelens/gedachten. Iets wat veel vrouwen waarschijnlijk minder kunnen begrijpen indien hun partner dit doet of zou doen omwille van het gevoel dat ze willen hebben van de ‘enige’ te zijn.

12-11-11

Huilbuien.

Donderdag 18/08 2011

 

Ook de eropvolgende dag was ze nog steeds in een slaaproes. Ik ben ’s namiddags dan wijselijk maar huiswaarts gegaan. Niet met een gebroken hart, want ik neem haar niets kwalijk, omdat ik weet en voel dat  ik van haar hou. Ik weet alleen niet of ik het een hele leven zal uithouden om op die manier verder te leven voor mezelf, ik heb immers ook een bepaalde visie over hoe ik zelf wil leven. Het is een vraag die enkel de toekomst kan beantwoorden… .

 

 

vrijdag 19/08 2011

 

Oef! Ik heb weer eens een huilbui gehad! Het was weer eens nodig, want achteraf voel ik me dan ontladen van negativiteit. Opvallend was dat de huilbui pas naar boven kwam nadat ik telefonisch tegen mijn vriendin verteld had dat ik ze graag zag. Ik mis haar gevoelsmatig en ben met mijn hart bij haar aanwezig.

 

 

’s Avonds: ik bel nog eens naar mijn vriendin om te weten of alles goed is met haar. Ze neemt op met een vermoeide stem en zegt dat ze moe is. Ik weet niet of ze onder invloed is van drank, in ieder geval klinkt ze niet zo. Het gesprek kwam er niet omdat ik haar maar liever laat (uit)rusten. Nà het neerleggen overvalt er mij een bang gevoel en ik moet nogmaals huilen. Ik weet het, het klinkt totaal niet mannelijk… . Maar als ik bedenk hoeveel mannen er al vandoor zouden zijn gegaan in dezelfde situatie, enkel denkende aan zichzelf, omdat dit niet het mooie leventje is dat ze willen, besef ik dat ik emotioneel waarschijnlijk meer mans ben dan die mannen die nog het lef niet hebben om hun gevoelens te uiten. Waar is dan de liefde voor die persoon waar ze zogezegd van houden? Of ze moeten hun partner nooit echt graag gezien hebben…

 

In ieder geval ben ik er niet gerust in: het is al de tweede keer op heel korte tijd dat ze zo extreem moe is, waardoor ik me vragen begin te stellen of er niets méér aan de hand is met haar naast haar alcoholprobleem. Grote probleem echter is dat ze ieder (ziekenhuis)onderzoek afwijst. Soms heb ik het gevoel dat ze zichzelf gewoon dood wenst. Haar vermoeidheid doet mij denken aan mezelf, een 18 jaar terug, waarbij mijn toenmalige vriendin me erop wees dat ik erg veel moe was. “Je hebt gelijk!”, zei ik dan, “ik denk dat ik levensmoe ben.”, en ergens was dat op dat ogenblik ook zo.

21-10-11

The days after.

Na de ‘autodiefstal’ en het terugvinden ervan kunnen we de auto gaan halen. De politie was zo vriendelijk van die in veiligheid te brengen door te laten wegslepen, alleen mochten ze de auto wel wat dichter in bewaring genomen hebben. We moesten 20 km verder rijden…niet min indien het slachtoffer helemaal geen vervoer zou hebben. Jawel, alhoewel de politie vriendelijk en behulpzaam was, vind ik toch dat er nog veel werk is aan de politiehervorming zelf qua onderlinge communicatie en werking. Maar gelukkig was er nog mijn autootje en kon ik mijn vriendin brengen. Daar aangekomen was ze uiteraard euforisch. Ikzelf heb de hele rit bijna niets gezegd. Ook ginds aangekomen bewaar ik mijn woordenstroom slechts tot het hoogstnodige. Het is haar opgevallen dat ik zwijgzaam en nors ben, waarna ze me vraagt wat er scheelt. In mijn ogen uiteraard een heel domme vraag. Heeft ze dan geen besef van wat ze deze week gedaan heeft?, vraag ik me stilzwijgend af. “Wat heb ik weer van mijn week gehad?!” antwoord ik haar kwaad. “Ja, je hebt gelijk!”, zegt ze. “Je zegt dat altijd”, antwoord ik haar, “maar je doet er niets aan!”. Ze probeert mij te knuffelen om het goed te maken, maar aan geknuffel tijdens een discussie heb ik een hekel, omdat het mij te manipulatief overkomt, en ik duw haar weg. Ze zwijgt en gaat haar auto halen. Ik geef haar mijn gps zodat ze de weg kan terugvinden, en zeg haar dat ik rechtstreeks naar huis rij, dat ze de weg zo wel zal vinden naar mijn huis. Met gespannen, onzekere en trillende stem zegt ze dat het wel zal lukken. Ik toon het niet, maar vanbinnen heb ik medelijden met haar op dat moment, het was immers niet mijn bedoeling van haar te kwetsen, maar op dat moment kan ik niet toegeven aan mijn medelijden voor haar.

 

Een half uur later zijn we thuis aangekomen. Maar nu moesten we nog haar ruitje laten herstellen. Ik plaats mij achteraan vermits de passagierszit vol glas lag en dirigeer haar naar de juiste bestemming. Iedere wegaanwijzing die ik geef doe ik echter met norse en eerder luide stem. Onderweg valt mij echter op hoe gespannen ze aan het stuur zit…..ik besef dat ik het te ver aan het drijven ben. Ik verzacht mijn stem en ‘doe normaal’, ik wil nu ook niet dat ze psychologisch breekt, alleen wil ik haar duidelijk maken dat het zo niet verder kan….dat je tegenslag niet moet zoeken door zelf dom gedrag uit te voeren. Dat van die auto kon ze niets aan doen, maar al wat voorafging wel. Niettemin voel ik wel dat heel de situatie ook bij mij vanbinnen emotionele spanningen oproept: kwaad zijn en medelijden gaan niet echt samen en dus vechten die twee gevoelens vanbinnen in mij een onderlinge strijd uit waardoor ik gevoelsmatig zelf in de war kom. Ik voel verdriet opborrelen door de intense emoties, net zoals elke vulkaan zijn as eens loslaat als de druk te hoog wordt. Gevolg: als we ’s middags aan tafel zitten ‘ontplof’ ik en vloeien de tranen uit mijn ogen. Ik heb een hevige huilbui, waarbij zij mij probeert te troosten door haar handen op mijn armen te leggen. Nutteloos, want ik werp haar handen van mij af. Ik had immers ontdekt vanwaar ze de alcohol nog haalde….ik had nog een (vergeten) oude fles whisky staan en die bleek helemaal leeg te zijn. “Het is allemaal niet zo bedoeld!”, zegt ze met hese stem. Woorden die indruk op mij maken, want zo had ik het nog niet bekeken. “Ik ga mijn valies pakken, en dan ben ik weg.” ,zegt ze, “Het zal beter zijn!” . En zo doet ze ook, tot ze terug naar mij komt en vraagt of ze nog deze avond mag blijven. “Blijf maar”, zeg ik met huilende stem. Een uur later vertrek ik naar de fitness, terwijl zij met de hond gaat wandelen. Tijdens de fitness wordt ik echter overvallen door een gemis aan haar, en ben bang dat ze iets ‘doms’ zal doen waardoor ik zo snel mogelijk terug huiswaarts keer. Ze ligt te zonnen op de luchtmatras en blij dat alles met haar in orde is bedrijven we de liefde.

 

De ochtend erna maakt ze zich klaar om te vertrekken. We moeten beiden nog een beetje bekomen van al het emotionele van de voorbije dagen. Op een bepaald ogenblik zitten we samen buiten op mijn terrrasje. “Zou je iets willen doen voor mij?”, vraagt ze met aarzelende stem en een krop in de keel. “ Indien ik zelfmoord pleeg, wil jij dan voor mijn hond zorgen?”. Ik wordt onmiddellijk overvallen door een huilbui en omhels haar. Ik antwoord niet. Dat kan ik ook niet. Tuurlijk zou ik zorgen voor haar hond, maar ik wil haar geen extra reden geven om haar zinnen door te zetten. “En uw kinderen dan?!”, vraag ik haar. “Die zullen wel hun plan trekken!”, zegt ze. We hebben daar samen nog een uur gezeten, genietend van elkaar en vertellend over ons ‘lijdend’ verleden tijdens onze jeugdjaren. “Je hebt gelijk” zegt ze uiteindelijk, “ik moet zorgen voor de kinderen! Ik zal niets beloven, maar ik ga mijn best doen om te blijven leven!”. Ik ben blij met haar antwoord en laat haar huiswaarts vertrekken. Ze is nog niet helemaal weg, en ik voel al dat ik haar mis… .