29-09-11

25 mei

woensdag 25/05/2011 

’s ochtends: ik sta op met een licht slecht humeur tengevolge van de avond (en de dag) ervoor. Maar ik wil de dag positief starten en ga vlug douchen om vervolgens met de hond te gaan wandelen. We hadden gisteren immers afgesproken om een uitstapje te doen vermits we zeker waren dat het die dag nog goed weer zou zijn. Als ik terugkeer van mijn wandeling zegt mijn vriendin plots dat we beter thuis zouden blijven, dat het toch al te laat is (het was 11:30) om nog te vertrekken. Ik reageer er niet op, en weet eigenlijk ook niet waarom. Ik denk dat ik nog teveel ontmoedigd was door het feit dat ze gisteren weer goed had gedronken en dat dit me teveel (gevoelsmatig) doet terugdenken aan mijn moeder die ook veel dronk waardoor de rest me dan minder interesseert. Het verschil is dat mijn moeder meestal wel handelbaar was, ze hield van de drank, maar kon die ook ‘verdragen’ … meestal toch, terwijl je met mijn vriendin al snel geen deftig gesprek meer moet voeren éénmaal ze een beetje gedronken heeft. Dit laatste steekt mij nog het meeste tegen: niet zozeer dat ze graag eentje drinkt, maar dat je er geen contact meer hebt waardoor ik me dan de vraag stel wat ik daar eigenlijk doe. De zin om de relatie te beëindigen groeit dan sterk vanbinnen, en als ze zo doordoet zal het er misschien ook van komen.

 

’s Namiddags: mijn humeur is allesbehalve goed. Mijn vriendin vraagt wat er scheelt, waarna ik haar duidelijk maak dat ze op eigen initiatief de gemaakte afspraak betreffende de uitstap veranderd heeft. Het is al niet de eerste keer dat ze dit doet. Ze doet dit echter op zo een plotse en overweldigende manier dat het niet altijd onmiddellijk doordringt bij mij. Ik ben immers iemand die me liever hou aan de gemaakte afspraken. Of ze dit bewust doet weet ik niet: ik vermoed dat dit systeem van werken zodanig in haar genen zit dat ze er zich zelf niet van bewust is dat ze eigenlijk manipulatief te werk gaat… . Ik heb er haar ook op gewezen dat ze teveel drinkt en dat ik er niets op tegen heb dat ze daar behoefte aan heeft, maar dat ze het wel een beetje zou mogen matigen zodat het voor mij ook aangenaam blijft.

21-06-09

Respect

Een uur geleden eens naar mijn vriendin gebeld. Ze nam echter niet op. Niet erg denk ik zo, het kan gebeuren, soms is een mens bezet, of men hoort de telefoon niet, of ze is niet thuis.

Een uur later: nog eens gebeld, maar ze neemt nog altijd niet op. Het geeft in ieder geval geen aangenaam gevoel. En wetende dat ze gisteren naar een verjaardagsfeestje van haar beste vriendin is geweest... . Of ze slaapt nog, of ja...je krijgt dan van die (waan)ideeën...dat ze bij iemand anders is of dat ze een ongeluk gehad heeft. Natuurlijk, zolang je niets zeker bent moet je niet panikeren, en dus blijf ik er kalm onder. Ik bel in ieder niet meer vandaag, het heeft me anders het gevoel dat ik achter haar aanloop als een hondje, en hoewel ik het wel eens graag 'op zijn hondjes' doe, een hondje ben ik niet. Net alsof ze niet eens een berichtje kan zenden hoe het met haar gesteld is. Ik heb een hekel aan dergelijke situaties, omdat het mij een gevoel heeft dat er met mij 'gespeeld' wordt. En hoe meer dergelijke situaties zich voordoen, hoe meer ik zin heb om de relatie af te bouwen, want voor mij is een relatie respect voor elkaar hebben, en dus ook denken aan elkaar....wat er in de ander omgaat als je een bepaalde handeling doet.

Morgen zie ik haar sowieso, zijn we dan weer vier dagen bij elkaar....misschien breng ik het tersprake, misschien ook niet, maar om elkaar te ontmoeten terwijl je met 'bedenkingen' zit is natuurlijk geen goede start voor een ontspannen samenzijn.