02-02-12

Leven met een ‘verslaafde’.

 

Voor de mensen die zo af en toe eens mijn blog volgen, zullen er waarschijnlijk wel mensen zijn die zich afvragen waarom ik bij mijn vriendin blijf, niettegenstaande ze alcoholverslaafde is (alhoewel zijzèlf dit waarschijnlijk zo niet ziet). Bij mijn vriendin is het nu alcohol, het kon evenwel drugs geweest zijn, of gokkoorts, of …

 

Vooreerst heb je verschillende vormen van verslaving. De ene verslaafde zal anders reageren dan de andere verslaafde. Bij mijn vriendin verloopt haar verslaving blijkbaar in ‘pieken’, ze drinkt doorgaans zoals een normale mens drinkt, maar af en toe overconsumeert ze waardoor ze dan in één van die pieken terecht komt. Het is dus niet dat ze alle dagen dronken is, maar enkel in die piekperiodes.

 

Je hebt ook mensen die continu dronken zijn, mocht dit bij mijn vriendin het geval zijn, dan was ik er al van weg. Met de hoofdreden dan dat de dronken persoon niet de persoon is waar ik voor gekozen heb. Het zou dan zijn als vreemdgaan binnen mijn eigen relatie.

 

Een verslaving kan je zien als een andere ‘persoon’ die naar boven komt. Veelal zal een verslaafde immers anders handelen dan die in het ‘normale’ leven zouden doen. Je moet dus (tijdelijk) leven met een andere persoon waar je niet voor gekozen hebt. Sommigen worden plezierig, anderen worden gewelddadig, nog anderen worden dieven of oplichters,… . Het haalt meestal (enkel) het ‘slechte’ in die persoon naar boven. Als mijn vriendin gedronken heeft kan ik echter niets negatiefs opmerken (tot nu toe). Het is alleen moeilijk praten met haar en ze bazelt dan meer dan dat ze praat. Geen aangename momenten uiteraard, en het is op die ogenblikken dat ik mij afvraag wat ik daar doe. Naast haar gebazel brengt haar dronkenschap natuurlijk wel soms gevaarlijke momenten met zich mee, zoals het risico om van de trap te vallen, dat ze plots met de auto gaat gaan rijden terwijl ze onder invloed is, … . Niet bepaald rustgevende momenten binnen een relatie.

 

Als ze nuchter is zie ik ze graag, en was het niet door haar drinkgedrag, dan had ik waarschijnlijk al lang voorgesteld om samen te wonen, want nuchter is het een schat om mee samen te leven, ook al heeft ze ook haar ‘mindere’ karaktertrekken. Doordat ik opgevoed ben in een arme jeugd, onder meer met een alcoholische moeder trouwens (toeval of niet? Alhoewel mijn vriendin in het begin van onze relatie nooit dronken was!), brengt mijn vriendin haar dronkenschap onzekerheden bij mij wakker. Want ik heb echt geen zin om terug te keren naar het verleden en terug te moeten vechten om te kunnen eten.

 

Hoofdvraag voor mij, of voor ieder mens die met een verslaafde moet leven, is natuurlijk, moet je erbij blijven of moet je die verlaten? Als je die verlaat dan laat je die persoon eigenlijk zitten in zijn/haar miserie. Ok, het is zijn of haar miserie, maar terwijl je die persoon in de steek laat vertelt het ook veel over jezelf. Net als die verslaafde kies je dan ook voor jezelf, en ben je innerlijk niet minder egoïstisch dan de verslaafde zelf, die ook maar kiest voor zichzelf, zeker als die continu onder invloed is. Alleen maak jij die keuze op een nuchter moment, wat je misschien zelfs nog egoïstischer maakt dan je verslaafde partner. We kunnen dan misschien beter alle verslaafden in een hoekje stoppen (zoals maatschappelijk nu al veel gebeurt), hen niet helpen en negeren, en doen alsof wijzelf ‘betere’ mensen zijn: ‘Ubermenschen’ zou hitler zeggen!

 

Ik denk dat bij de keuze om je verslaafde partner te verlaten het belangrijkste is, vooreerst om te kijken hoe graag je die persoon nog graag ziet (en wat is je opofferingsgrens?), en ook even belangrijk, hoe die persoon is naar jou toe: is die gewelddadig, verwijt die, pest die, maakt die schulden, …  . Want het is natuurlijk niet omdat je die persoon misschien (nog) graag ziet, dat die het recht heeft om jouw leven naar den DUVEL te helpen. Als die persoon dat doet dan heb je geen andere keuze, indien die mogelijkheid aanwezig is, om die te verlaten.

 

Hoofgevaar bij een verslaafde is het financiële, want een (echte) verslaafde zal alles doen wat in zijn/haar mogelijkheden ligt om toch aan het verslavingsmiddel te geraken. Afhankelijk van de drang en hun eigen innerlijk gaan ze dan over tot de negatieve daden des wereld, en de aard van die negatieve daden (tot roofmoord toe) wordt bepaald door hun innerlijk. Ze zullen niet nalaten van je rekening te plunderen indien ze kunnen, dat is ook één van de redenen dat ik voorstander ben van geen gezamenlijke rekening te hebben, zeker niet met een verslaafde.

 

Een ander gevaar van een verslaafde partner is dat die probeert van de eigen partner ook verslaafd te maken. Een alcoholieker heeft maar al te graag dat je ook drinkt, net zoals een drugsverslaafde liever ‘samen’ onder invloed is, en een gokverslaafde graag ziet dat je ook je geld inzet. Het gebeurt wel meermaals dat de ene persoon de andere naar beneden haalt, waarna ze samen gans hun leven ‘dronken’ door het leven gaan. Bewust zijn van jezelf en je eigen grenzen is dus belangrijk!

31-01-12

Alcoholliefde.

 

In de nieuwjaarsperiode kon het niet anders, of mijn vriendin moest ervan profiteren om zich weer eventjes te laten meeslepen in haar alcoholdrang. Ik liet het niet aan mijn hart komen, want op den duur leer je er wel mee omgaan, en het is nu ook niet dat ze alle dagen dronken is. Slechter is het echter dat ze zelf niet doorheeft wanneer ze dronken is. Dit zal wel bij de meeste alcoholliefhebbende mensen zo zijn, anders zouden ze tijdig weten te stoppen.

 

 

Het is een verslaving die ik niet onmiddellijk kan begrijpen, want zelf vind ik dat er genoeg mogelijkheden zijn om plezier te maken en zich goed te voelen zonder dat men daar alcohol voor nodig heeft. Ok, sommige mensen drinken blijkbaar om meer zelfvertrouwen te krijgen en zich sterker in het leven te voelen, maar als ik de meeste repetitieve alcoholdrinkers observeer kan ik alleen maar waarnemen dat ze juist nog mínder zelfvertrouwen krijgen. Juist omdat het zelfvertrouwen niet uit het “zèlf” komt. Ze drinken zelfs het eigen "zèlf" weg in de plaats...

 

 

Ook de mensen die zich meermaals opzettelijk dronken drinken enkel om plezier te hebben lijken me soms hersenloos. En als ze nog niet hersenloos zijn, dan worden ze het wel, want alcohol blijkt volgens de wetenschap meerdere hersencellen af te doen sterven. Ik zal de ‘hersenloze’ drinkers maar niet tellen, want ik vrees dat ik dan heel mijn leven bezig zal zijn.

 

 

Er is immers nog altijd een verschil tussen drinken om te genieten van wat je drinkt, en drinken omdat men anders vreest van niet aanvaard te worden door de nabije omgeving of  uitsluitend om op te vallen (om plezier maken). En dat je omgeving je niet aanvaardt als je niet meedrinkt heb ik vroeger zelf al ontdekt onder ‘jeugdvrienden’. Voor hen doe je dan niet mee met de maatschappij, ook al leidt juist hun gedrag eerder tot geweld bij de mannen en het sneller spreiden van de benen bij de vrouwen. De mannen durven in die dronkenschap hun geweld wel eens verder zetten binnen huiselijke kring, de vrouwen daarentegen durven dan hun benen wel eens sneller te spreiden buiten de huiselijke kring. Weinig maatschappelijk en relationeel opbouwend zou ik zo zeggen.

 

 

Nee, ik drink ook graag eens een lekker biertje, of een wijntje bij het eten. Maar mijn grote liefde zal het nooit worden, daar ben ik wel van overtuigd…..allé, toch als ik niet gedronken heb Verstomd.

 

2611040766.gif

 

30-01-12

Kinderlijk egoïsme (in een relatie).

[ Vooraf: eigenlijk is dit mijn onrechtstreekse reaktie op het bericht van Justm3 over kinderen en een nieuwe partner (zie: kinderen en een nieuwe partner) ]

 

 

Een kind is door zijn ouders op de wereld gebracht.  Volgens het kind hebben de ouders voor het kind gekozen en niet het kind voor de ouders, dus logischerwijze verwachten kinderen daardoor (onbewust), om niet te zeggen eisen, dat die ouders dan ook de nodige aandacht aan hen zullen besteden en dus ook de nodige verantwoordelijkheden zullen aanleren en vooral de nodige liefde zullen geven.

 

Als kinderen het gevoel hebben dat ze niet krijgen waar ze recht op hebben, of dit nu terecht is of niet, dan kunnen ze wel eens lastig zijn, zeker nà of tijdens een scheiding, of zelfs als er totaal geen scheiding is, dan nog kunnen ze soms het bloed onder je nagels vandaan halen. En in nieuw samengestelde gezinnen steken ze zelfs graag nog een tandje bij om in de aandacht van de gescheiden ouders te komen en de nieuwe stiefouder te negeren of uit te stoten.

 

[Ook al staan de kinderen er niet bij stil dat de aandacht die ze eisen van hun vader misschien wel misplaatste aandacht is, want het is niet altijd zeker of het wel hun echte vader is. Misschien daarom dat gescheiden kinderen vaker voor de moeder kiezen, waar de échtheid veel zekerder is?]

 

Je kunt het hen niet kwalijk nemen want als er iets is waar een kind naar verlangt, dan is het liefde. En krijgt het die liefde niet, dan ontstaat er angst, innerlijke angst bij het kind dat het niet of nooit (meer) graag gezien zal worden.

Intussen kweekt er zich bij het kind ook een minderwaardigheidscomplex, zonder dat het dit zelf weet, zich afvragende wat het verkeerd gedaan heeft om geen liefde of aandacht te krijgen van de eigen ouders. Denkende bij zichzelf: ze hebben toch voor mij gekozen? Waarom doen ze me dit aan?!

 

En vermits iedere mens een eigen manier van voelen, denken en handelen heeft zal het kind dit minderwaardigheidscomplex op een eigen manier ‘vertalen’ naar menselijke, maar veelal onduidelijke, lichaamstaal, een gewoonte die het kind een hele leven zal meedragen, want vermits het drie à vier jaar duurt eer een kind zijn wensen deftig kan uitdrukken heeft het zich voornamelijk via lichamelijk gedrag leren uiten. Een lichaamstaal die op het eerste zicht verstaanbaar lijkt en zichtbaar is, maar ook een taal die uiteindelijk het kind, al opgroeiende, zelf niet meer begrijpt en waar het dus ook veelal zelf niet meer kan op ingrijpen. Handelingen die bij sommigen leiden tot anorexia, zwaarlijvigheid, geweld, introvertheid, dronkenschap of andere verslavingen, … en noem zo maar op.

 

Het kind bekijkt immers alles vanuit eigen ogen, en ziet enkel de wereld zoals het is vanuit zijn/haar ogen. Al de rest telt niet. Een kind is reeds van bij de geboorte egoïstisch ingesteld, gewoon omdat het maar één leefwereld kent totdat het geboren is, en dat is zijn/haar wereld! En misschien te weinig ouders die eraan denken om het kind duidelijk te maken dat het in een maatschappij zal terechtkomen waarbij men moet rekening houden met elkaar. Dat men in een wereld zal terechtkomen waar men niet alles voor zichzelf zal hebben, maar dat men gevoelens en materiaal zal moeten delen.

 

Dat ouders dit 'vergeten' door te geven aan hun kinderen is logisch, want éénmaal volwassen zet de volwassene dit kinderlijke gedrag leutig verder, zij het meer gemaskeerd, en blijft die “zogenaamde” volwassene zich veelal verder egoïstisch kinderachtig gedragen omdat die nog steeds bang is om geen (voldoende) liefde te kunnen krijgen. Daarom ook dat ouders voornamelijk willen dat ‘hun’ kind het goed stelt, en dat de andere kinderen van minder belang zijn, omdat ze hun eigen kind hetzelfde lot willen besparen. Niet beseffende dat ze zo meewerken aan een viscieuze cirkel. Dit kinderlijk gedrag bij de volwassene wordt zelfs veelal uitgewerkt op de partner en de meest nabije personen zoals de kinderen (via pesten, geweld, dronkenschap, vreemdgaan, e.a. ). Men gaat zelfs veelal op zoek naar een partner die als surrogaat moet dienen om de tekorten op te vullen die ze als kind dienden te missen. Anders gezegd: zonder het te weten hebben veel mensen een partner gekozen die eigenlijk de gemiste vaderliefde of moederliefde moet opvullen. Ze zijn dus niet getrouwd met hun partner omwille van wie die persoon is, maar met hun (verloren) “vader of moeder”, wat leidt tot misplaatste liefde en uiteindelijk tot een verkeerde relatie die wel verkeerd moet uitdraaien.

 

Waarschijnlijk ook tengevolge van dit kinderlijk egoïsme dat veel mensen hun partner niet willen verliezen aan een ander en elkaar ‘dwingen’ tot monogamie, omdat het anders een bevestiging lijkt alsof ze nog altijd niet waard zijn van liefde te krijgen. Want liefde die moet gedeeld worden is maar een deel van het geheel! Ook al is er voldoende liefde aanwezig… .

 

 

Maatschappelijk lijkt me dus duidelijk dat het beter is om het kind aan te leren dat het niet alleen recht heeft om liefde te vragen, maar ook de plicht heeft liefde te geven, reeds van het kind zijn af. Zowel aan andere kinderen rondom zich, zodat ze elkaar minder pesten, als aan de (stief)ouders. Op die manier zouden we doorgroeien tot volwassen die dan ook de gewoonte hebben om liefde te geven, zowel naar eigen kinderen, naar andere kinderen en naar elkaar toe. En als iedereen liefde geeft, dan wil dit ook zeggen dat uiteindelijk iedereen liefde krijgt van de ‘gevers’, waardoor we uiteindelijk in een maatschappij kunnen leven die minder egoïstisch ingesteld is en veel meer gericht op die échte liefde.

 

 

kindvadermoeder.jpg

 

06-01-12

Hoe het zou moeten zijn.

Hij:  “Schat, ik heb zin in sex!”

 

Zij:  “Ik niet schat! Eigenlijk heb ik wel zin in sex, maar dan met mijn minnaar”

 

Hij:  “Dan ga ik maar naar mijn ex-vrouw, waar ik ook nog altijd van hou! Misschien wil zij wel iets ondernemen met mij?!”

 

Zij:  “Ok, we zien elkaar dan morgen?”

 

Hij:  “Blijkbaar wel!”

 

Zij:  “Ik hou van je schat! Amuseer je!”

 

Hij:  “Ik hou ook van jou! Geniet er ook maar van!”

10-10-11

Een verjaardagscadeau.

De week van 6/06/2011.

 

Ik vertrek terug naar mijn vriendin. Opzettelijk hou ik mijn gevoelens wat geremd, gewoon omdat ik niet opnieuw de teleurstelling wil meemaken dat ze mij ‘beneveld’ zou ontvangen waardoor dan ook mijn gemoedsstemming serieus daalt. De eerste vraag die dan bij opkomt is: “Het zal toch niet voor de ganse week zo zijn?!”. Maar dit blijkt niet zo, bovendien is het blokperiode en verblijft één van haar zonen bij haar thuis waardoor ze automatisch minder behoefte heeft om te drinken. Ze probeert dus van niet te drinken als haar kinderen er zijn, wat goed is, alleen spijtig dat ze dit ook niet doet voor mij. Blijkbaar bekijkt ze mij op een andere manier en vindt ze het (gekwetste) gevoel van haar kinderen belangrijker dan mijn (gekwetste) gevoelens. Het doet me de vraag stellen of ik dus eigenlijk geen ‘gebruiksobject’ ben voor haar, om haar een vorm van zekerheid te geven.

 

Weldra is het haar verjaardag en toevallig komt Prince naar de belgische contreien nl. gent, waardoor ze me erop wijst dat dit wel een mooi cadeau zou zijn voor haar verjaardag vermits ze een liefhebber is van dat klein ventje. Opvallend is wel dat ze enkele dagen later een sterrenrestaurant op TV ziet en zegt dat ze daar wel zou willen eten voor haar verjaardag. Ik wijs haar erop dat ze al een cadeau gekregen heeft en dat ze het daarmee zal moeten doen. Men zegt wel eens van vrouwen dat ze nooit genoeg hebben, hoe meer je ze geeft, hoe meer ze willen. Misschien daarom dat sommige mannen verjaardagen ‘vergeten’?

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende