19-03-12

Emancipatie en ‘gezaag’.

 

In aansluiting van de internationale vrouwendag en de wijvenweek (vond ik wel eens leuk) heb ik hier een stukje video teruggevonden. Het komt uit de reeks TED at Canvas waarin een eerder gerenomeerd persoon zijn/haar persoonlijke mening geeft over een bepaald werelditem. Bij deze is het onderwerp dus emancipatie en 'vrouw-zijn' waarin een vrouw dan uitleg geeft over oorzaak en gevolg en wat eraan te doen.

 

Het clipje duurt wel 15 minuten en hoewel ze rake dingen zegt komt ze voor mij eerder over als een sympathieke ‘zaag’. Maar dat gezaag zal dan misschien van de stress zijn, want als mijn vriendin onder stress staat begint ze ook te zagen. En uit ervaring met vorige vriendinnen weet ik dat meerdere vrouwen blijkbaar die neiging hebben. Dus mannen, als je partner plots teveel begint te praten: het is van de stress!

 

In ieder geval ben ik weer een weekje weg....mijn vriendin gaan ontstressen Verstomd.

 

 

16-03-12

Huiselijk geweld

 

Onlangs heb ik op DVD een aflevering gezien van dexter (heel goede reeks trouwens) waarin er een huiselijke ruzie plaatsvond. Het deed me denken aan mijn eigen jeugdjaren, waarin er toch minstens om de twee dagen geroep en getier was tussen mijn ouders, en soms escaleerde tot een éénzijdig gerichte vechtpartij van man tot vrouw, in mijn geval dus van vader tot moeder. Hoewel ik het uiteraard niet goedkeur(de), kon ik mijn vader niet altijd ongelijk geven, want mijn moeder kon dankzij haar drankmisbruik iemand het bloed onder de nagels halen.

Het was bovendien niet alleen het drankmisbruik die kwaad bloed zette bij mijn vader maar voornamelijk de negatieve gevolgen ervan via het destructief gedrag dat het bij mijn moeder teweegbracht met zijn invloeden voor het hele gezin. Maar dat zal ik misschien een andere keer uitschrijven.

 

 

Wat ik me echter nog het meeste herinner is de angst…de angst die ik voelde, iedere keer dat mijn vader thuiskwam. Was hij goed gehumeurd of slecht gehumeurd? Dat was de enige vraag die door mijn hoofd speelde. En toen de woonkamerdeur openging lette ik vooral op de spanning of ontspanning van zijn aangezicht. Al snel kon ik dan zien of het een gezellige avond zou zijn (want die waren er ook) of niet. Voor mij was het als kind dus belangrijker dat hij goed gehumeurd was, dan dat hij thuiskwam….ergens erg als je zo je eigen vader emotioneel onevenwichtig moet verwelkomen thuis vind ik. Zo zie je maar dat een vader voor een kind ook belangrijker is dan men soms denkt. Alhoewel de moeder het kind veelal als haar ‘eigendom’ ziet, en omdat ze het kind negen maanden gedragen heeft, als enige denkt te weten wat goed voor het kind is, heeft een kind toch dat beschermende gevoel van de vader nodig om zelfvertrouwen te kweken. Of dat het kind jongen of meisje is doet er volgens mij niet toe. Misschien daarom dat veel mensen met een tekort aan zelfvertrouwen zitten, want er zijn misschien teveel mannen/vaders die er niet écht zijn voor hun kinderen, fysiek wel, maar moreel niet. En die kinderen voelen dat!

 

 

In ieder geval ben ik me pas later ervan bewust geworden wat een doorslag dergelijke feiten kunnen hebben op wie je bent of wordt. Het is immers mijn persoonlijke overtuiging dat volwassenen voornamelijk gevormd worden door de (traumatische) psychologie van de jeugdervaringen. Eén van die kenmerken heb ik ontdekt door een (ex)vriendin. Iedere keer als ze me zag was ze zo tevreden dat ze met redelijk veel geweld op mijn dijen sloeg toen we naast elkaar in de auto zaten. Alhoewel ik haar vreugde best kon begrijpen (hoe kan het ook anders Lachen? ) riep het bij mij een gevoel van verdriet op. Ja, ik had in die periode soms echt de neiging om te huilen en moest op mijn tanden bijten om dat niet te doen. Het was natuurlijk iets dat mijn humeur beïnvloedde en bijgevolg ook onze relatie. Ik wist lang niet vanwaar dat verdriet kwam bij dergelijke situatie tot ik ontdekte dat die slaande actie me ‘vanbinnen’ deed herinneren aan mijn eigen jeugd: de vechtpartijen tussen mijn vader en mijn moeder! Blijkbaar had ik dat nog niet innerlijk verwerkt. Een ander gevolg van dat slaande verleden was dat ik erg moeilijk discussies tussen andere mensen kon verdragen, meestal ging ik dan gewoon weg, of verviel ik in een heel erge stilte. Of mensen die te luid praatten konden mij ook afschrikken, ook al was er geen ruzie mee gemoeid. Eigenlijk ongelooflijk hoe diep die dingen kunnen zitten, niet alleen bij mij, maar bij veel mensen, veelal onbewust. Dankzij die ingeving heb ik daar nu wel geen problemen meer mee, en gelukkig maar!

 

 

Natuurlijk ben ik wel een persoon die aan zelfreflectie doe, waarmee ik bedoel, indien ik negatief gedrag of gevoelens bij mezelf ervaar, dat ik zoek vanwaar dit negatief gedrag afkomstig is. Ik zoek de oorzaak van het ‘gekwetst zijn’ dus eerst bij mezelf vooraleer het te katapulteren in mijn omgeving. Veel mensen doen dit juist niet, waardoor ze heel spontaan en dus primitief reageren via o.a. woedeuitbarstingen en  die uitbarstingen dan botvieren op de partner of het gezin. Nochtans is de oorzaak veelal verder te zoeken, namelijk in de jeugd. De opmerking van de eigen partner was enkel de ‘trigger’ om die verborgen woede naar boven te halen. Trieste neveneffect is echter dat, indien de geweldenaar dit niet inziet, hij door zijn gedrag hetzelfde ‘fenomeen’ doorgeeft aan zijn eigen kinderen, waardoor de kans dan bestaat dat ze zelf ook gewelddadig zullen reageren in het gezin.

dexter_2.jpg

15-03-12

Op zijn hondjes.

 

Mijn vriendin heeft een hond. Een hele leuke lieve mooie hond:

 

koddighondje.gif

En als ik ’s morgens opsta is één van de leukste dingen die er zijn…………zijn verwelkoming. Ik heb de deur nog niet opengedaan of hij staat al te springen en te dansen en vraagt om 'aaikes’. En als verwelkoming begin ik ook te springen en te dansen rond hem, en geef hem ook die aaikes.

Misschien wat kinderachtig om te zeggen (maar als man mag ik dat Lachen): het is veelal een goede start van de dag.

 

 

Dit hondjesgedrag staat wel eens in fel contrast met de onderlinge ochtendgroet tussen man en vrouw in sommige relaties. Men mag soms al blij zijn als men een zoen aan elkaar geeft. Ik heb mijn vriendin in ieder geval nog maar weinig zien springen en dansen als ik opsta, alhoewel het ook al gebeurd is. Ook mijn hondjesgedrag in de ochtend is eerder zeldzaam naar mijn vriendin toe. De ochtendzoen geven we wel nog aan elkaar, want eens dit niet meer gebeurt denk ik dat er een serieuze kink in de kabel zit op relationeel gebied. Belangrijk dus om dit te ‘onderhouden’. Het zou nochtans misschien geen slecht idee zijn mochten de mensen elkaar wat meer op de hondse en speelse manier begroeten uit blijk van tevredenheid van elkaar te zien ‘s morgens.

 

 

En met wat geluk kan men dan later op de dag of ’s avonds, het ‘op zijn hondjes’ verder zetten in bed, waarbij je dan de mooiste volle maan kan zien die er is, namelijk die van het vrouwelijk lichaam. Bovendien ook één van de leukste sexuele standjes die er zijn Knipogen.

367000419.gif

13-03-12

De overheersing in een relatie.

 

Ik kreeg bij een vorig bericht (zie:  40 graden teleurstelling ) de opmerking of dat ik het drankgedrag van mijn vriendin niet gebruik om zelf de baas te kunnen zijn of te voelen binnen de relatie, vermits ik bij haar blijf ondanks haar drankprobleem.

 

 

Het kan natuurlijk zo lijken dat ik me goed voel als mijn vriendin drinkt, omdat het mezelf misschien een ‘sterk’ gevoel geeft, of dat ik tengevolge van haar zwakte, de touwtjes in handen lijk te hebben. Voor mensen die ervaring hebben met (alcohol)verslaafden zal men wel weten dat er maar één ding kan overheersen binnen dergelijke relatie, en dat is de verslaving zelf. Niets kan dit de baas worden tenzij de verslaafde uit eigen wil tot inzicht komt en beseft dat die de het verslavingsmiddel eigenlijk niet nodig heeft. Ik moet hierbij denken aan mijn moeder, die voor zover ik me herinner altijd (verdoken) alcohol dronk. Ze heeft nooit kunnen stoppen, tot op het moment dat ze te horen kreeg dat ze huidkanker had. Geloof het of niet: van de ene dag op de andere dag heeft ze plots besloten om te stoppen met drinken om toch die kanker nog te overwinnen. Sindsdien heeft ze geen druppel meer aangeraakt! Het heeft echter niet mogen baten, vermits de kanker al te ver gevorderd was… .

 

 

Voor mij was het echter een bewijs dat verslavingen in het algemeen een egoïstische en vooral psychogische aangelegenheid zijn, en veelal meer gebeuren en voortgezet worden uit vorm van zelfbeklag, dan dat het een lichamelijk gegeven is.

(Wetenschappelijk wordt dit meer en meer ook zo aangetoond, maar dat zal dan wel eens volgen in toekomstige schrijfsels).

 

 

Het geeft in ieder geval totaal geen gevoel van de sterkste te zijn of van de relatie te overheersen als je met dergelijke partner moet leven. Integendeel. Het is vooral belangrijk van jezelf zelfs niet te ‘verliezen’ en je niet te laten meeslepen door je eigen wensen over de relatie of eventueel zelf in de drankverslaving te kruipen. Anders ga je niet anders doen dan verwijten naar je partner smijten of zelfs geweld gebruiken. Als je er niet mee kan leven moet je ervan weg gaan zo snel als je kan. Of ik het zal uithouden met mijn vriendin weet ik niet. Het zal voornamelijk van haar afhangen hoe ze evolueert. Dat ze eindelijk eens inziet dat ze het verleden moet loslaten, en dat het leed geleden is. En voor mezelf heb ik ook al uitgemaakt dat ik dit niet een ganse leven wil voortdoen. Wat mij rechthoudt zijn vooral de mooie momenten die er al geweest zijn, voornamelijk dan als ze nuchter is. Ik weet dus dat de relatie erg mooi kan zijn, en het geeft me dus ook een reden om stand te houden en haar bij te staan. Het is dus niet zo dat ze iedere dag (volledig) dronken rondloopt, want dit zou dan wel een heel ander licht op de zaak werpen, vermits ik niet gekozen heb voor de dronken persoon, maar voor de nuchtere persoon. Wiskundig komt het er dus op neer, dat de kans groter wordt dat ik haar verlaat, indien ze meer en meer dronken dan nuchter is.

 

 

Ik zou natuurlijk ook de gemakkelijke weg kunnen nemen en haar gewoon laten vallen als een steen, en vervolgens mijn ‘geluk’ elders zoeken. Indien ik dit echter zou doen, zou ik mezelf al die tijd van onze relatie een leugen voorgehouden hebben, namelijk dat ik haar graag zie. Het zou van te weinig respect betuigen voor mijn liefde voor haar en voor mezelf mocht ik niet op zijn minst proberen van de relatie een kans te geven. Natuurlijk ben ik ook geen zelfdestructief persoon, en weet ik ook dat het niet altijd zo verder kan. Maar dat is dan iets dat mijn hart op het juiste moment aan mezelf zal duidelijk maken, vermits ik voldoende voeling heb met mezelf over wat ik wil en niet wil en wel of niet aankan. Ze noemen dat levenservaring: jezelf (leren) kennen door de drempels die je reeds meegemaakt hebt. Momenteel echter heb ik nog steeds dat leuk buikgevoel als ze belt of op een bepaalde manier reageert en is er dus voldoende basis aanwezig voor mij om nog verder te doen.

 

 

Ik zou natuurlijk kunnen kiezen voor die andere optie, hetgeen de meeste mensen doen: haar proberen te veranderen en ruzie maken omdat ze drinkt. Maar mocht ik dat doen, dan zou dit juist betekenen dat ik haar probeer te overheersen. En dit is juist wat veel mensen doen binnen de relatie: men probeert de ander te overheersen. Men probeert de ander te overtuigen dat hun eigen manier van leven en denken de juiste is. Ook al heeft men veelal een partner die wel voldoet aan de normen voor een goed gezin. Hoeveel ruzies zijn er niet die ontstaan omdat de ene partner niet akkoord is met de andere partner omdat men vindt dat de eigen mening en visie van de relatie de enige juiste is. Waarbij de verschillen in mening dan gaan over financien, geld, vrienden, familie, kinderen…. . Slechts weinig mensen durven mee te gaan met de ‘stroom’ van het leven, waardoor ze angstig worden als er iets gebeurt ‘buiten’ hun wil om. Je hoeft daarom je leven niet te laten leiden door je partner, je moet nog altijd je eigenheid behouden. Anders is het juist je partner die je dan probeert te overheersen, ook al is dit niet verkeerd bedoeld. Het gaat vooral om het innerlijke, dat je zelf aanvoelt wat je wilt en waarmee je kan leven. En als je partner je iets voorstelt dat je niet wilt, heb je het recht om daar ‘nee’ op te zeggen, wat natuurlijk niet hetzelfde is als ‘nee’ zeggen en dan je eigen mening opdringen, want dan ben je zelf weer bezig met de relatie aan het overheersen.

12-03-12

Als vreemdgaan “doodgaan” wordt.

 

 

Iedereen zal nu wel zo een beetje op de hoogte zijn over de waregemse tuinman die vorige week zijn vrouw een bijlachtig voorwerp in het hoofd geplant (daarvoor was hij tenslotte tuinman) heeft omdat ze een affaire had met een collega op het werk.

 

 

Op het werk doet men nu éénmaal ‘zaken’, en aangezien de franse term voor zaken ‘affaire(s)’ is, leidt dit wel eens vaker tot verwarring op het werk onder collega’s onderling, waardoor men dan maar zaken en affaires met elkaar vermengt tot één geheel. Kwestie van stress te vermijden.

 

 

Die vermenging kan leiden tot heel veel plezier in den beginne, soms heel mooie liefdes ook, maar spijtig genoeg ook vaak tot tragedies. Dat deze vreemdgang eentje was van de laatste soort is maar al te duidelijk. Het zal maar weinig mensen gelukkig maken. Op het internet kan je verschillende reakties terugvinden van “ Ze heeft het verdient!” tot “Een mens doden doe je niet!” . Alhoewel ik geen voorstander ben van het vreemdgaan, zoals zovelen (die het intussen misschien wel zelf doen), moet ik me toch aansluiten bij “Een mens doden doe je niet!”. Ik stel er me voornamelijk de vraag bij in welke mate die tuinman zijn vrouw graag gezien moet hebben, dat hij haar ervoor de kop heeft moeten inslaan. Als je iemand echt graag ziet wil je logisch gezien het beste voor die persoon, ook al is dit met een ander. Mooie denkwijze natuurlijk, en slechts weinigen gegeven om ook zo te handelen. Misschien toont dit aan dat liefde en begrip onder de mensen nog ver te zoeken is, tenzij eigenliefde en begrip voor zichzelf natuurlijk.

 

 

Zelf denk ik dat die kerel in eerste instantie getroffen was in zijn persoonlijke trots. Logisch ook: het was immers reeds de tweede keer dat zijn (voormalige) vrouw met diezelfde kerel een relatie begonnen was. Het lijkt me dus niet onmogelijk dat de tuinman nà de ontdekking van de eerste keer, en wetende dat diezelfde man zich ook op haar werk bevindt, regelmatig met de angstige gedachte zat dat er zich een herhaling zou voordoen, wat bij deze dan ook gebeurd is. En het kan best die opstapeling van ‘angstgevoelens’ zijn die tot zijn gewelddadige woede geleid heeft, waarbij de ontdekking de katalysator was om die woede te doen ontvlammen. Er zal zeker geen derde keer volgen moet de tuinman gedacht hebben, waarna hij haar probeerde in twee te delen zodat hij en haar minnaar elk de helft van haar zouden kunnen hebben.

 

 

Ik vermoed dat minnares en minnaar elkaar echt graag zagen, om de éénvoudige reden dat de minnaar een half kunstbeen heeft, wat slechts weinig vrouwen dus als ideale man zullen zien, en omdat een affaire herstarten ergens wel inhoudt dat men wel degelijk een relatie met elkaar wil. Tenzij natuurlijk zijn tekort aan ‘been’, gecompenseerd werd door een groter exemplaar tussen zijn benen en haar een zodanige sexuele voldoening gaf dat ze er niet kon afblijven.

 

 

Hoe het ook zij, toch vind ik dat het slachtoffer (de minnares dus) en de minnaar niet vrijuit gaan. Beiden waren getrouwd, beiden hadden/hebben twee jonge kinderen. Ik acht het niet onmogelijk dat ze onderling alles al besproken hadden en dat ze het goed vonden zoals het was. Geen financiële problemen door te scheiden, de kinderen gelukkig, en toch kunnen genieten van de liefde…..enige ‘slachtoffers’ die niet in de besprekingen betrokken werden waren de overeenkomstige partners, maar “wat niet weet, niet deert” moeten ze gedacht hebben. Waarom trouwens rekening houden met de gevoelens van je eigen partner als je zelf alles hebt wat je wilt?! Bovendien was de tuinman volgens veel omstaanders eerder een heel brave tuinkabouter en werd de dader in kwestie mijn inziens niet als een volwaardige man gezien door zijn vrouw. Brave mannen liggen immers niet altijd goed in de markt bij vrouwen, tenzij men als vrouw al eens onder handen genomen geweest is door een “echte” man die liever slaat op zijn vrouw om zijn mannelijkheid te bewijzen, dan te zorgen voor beminnelijke liefde zoals het betaamt.

 

 

En alhoewel minnaar en minnares beiden goed konden rekenen, want ze werk(t)en tenslotte in een bank, hadden ze met de escalerende gevolgen van een ontdekking geen rekening gehouden, net zoals de bankencrisis trouwens, waardoor ze nu nog meer schade aangericht hebben dan ze wilden vermijden. De liefde zal wel blijven, maar zal nooit meer vleselijk kunnen beleefd worden. En het ergste nog is, dat de kinderen van het slachtoffer, zowel hun moeder en waarschijnlijk hun vader ook kwijt zijn voor de rest van hun leven…. .

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende