07-03-12

Wist je…

 

Wist je….

 

 

……dat 70% van de italianen ontevreden is over hun seksleven,

…..en dat 45% van de italiaanse vrouwen al eens vreemd is gegaan?!

 

 

Jawel, zelfs die 'hete' italianen falen blijkbaar eens (in bed).

06-03-12

Geflirt op het werk.

Ook mijn vriendin is al benaderd geweest op haar werk. Een kleine twee weken terug kwam er een kerel uit een andere afdeling plots zijn naamkaartje aan haar geven nadat ze een toevallige en korte babbel hadden tijdens de rookpauze. Deze week nog hadden ze weer een korte ontmoeting in de gang waarna hij plots tegen haar zegt dat ze enorm mooie blauwe ogen heeft. Ik kan hem zeker geen ongelijk geven, want dat is ook zo. Mijn vriendin, die wat tekort aan zelfvertrouwen heeft, en zelf niet beseft hoe mooi ze is, ‘vluchtte’ weg naar de toiletten waar ze uiteindelijk met de slappe lach zat.

 

Het feit dat ik bovenstaande weet is natuurlijk omdat mijn vriendin mij dit verteld heeft. En alhoewel vrouwen misschien zullen zeggen dat ze dit verteld omdat ze zich veilig voelt bij mij, wat hoogstwaarschijnlijk ook zo is, geeft het mij vanbinnen toch een ietwat wrang gevoel. Hoe zou je zelf zijn trouwens. Hoofdreden van dat wrang gevoel is, dat ik hou van eerlijkheid. Inderdaad, er zijn ook nog eerlijke mannen. En die eerlijkheid leidt er toe dat ik dus zelf ook graag eerlijk behandeld ben. Uit haar lichaamstaal en manier van vertellen zie ik duidelijk dat ze gecharmeerd is door die kerel, en dat gun ik haar ook. Is trouwens goed voor haar zelfvertrouwen. Minder leuk zou ik het vinden dat ze met die kerel de lakens deelt. Niet dat ik op zich daar een probleem mee zou hebben vermits ik nogal ruimdenkend ben, maar zelf heeft ze al gezegd en doen uitschijnen dat ze niet wenst dat ik elders mijn vleselijk plezier zoek, dat ik alleen van haar ben. Dus vind ik het maar logisch dat ze dat dan ook niet zelf doet, en zeker niet achter de rug om. Ik zou het maar een valse en laffe daad vinden, temeer omdat ze zich niet zou houden aan haar eigen ‘regels’, en ik haar ‘regels’ volg omdat zij blijkbaar niet kan leven met mijn ‘regels’. Ik offer dus een deel van mijn ‘zijn’ op voor haar, en dat verdient dan wel wat respect terug vind ik. Doordat mijn vriendin een vrouw is die minder zelfvertrouwen heeft en bovendien gevoelig is aan complimentjes maakt dit haar wel tot een gemakkelijke prooi….zeker als ze alcohol zou binnen hebben!

 

Ik heb al eens eerder een vriendin gehad die mij vertelde dat ze intussen ook verliefd was op een getrouwde man. Ik was haar ‘ware’ zei ze, en éénmaal die getrouwde man gescheiden was, leek ik eerder een vuilbak voor haar. Dat is ook één van de redenen dat ik argwanend ben indien mijn vriendin te open is over haar gevoelens betreffende andere mannen. Het doet mij eerder vermoeden dat vrouwen dit eerder vertellen om de eigen partner stilletjes voor te bereiden en om zelf achteraf geen schuldgevoel te hebben, indien ze vreemdgaan of weggaan met die ander, ….want ze zijn toch ‘eerlijk’ geweest?!

 

Maar we gaan ons niet teveel zorgen maken, want ze klinkt nog steeds heel blij aan de telefoon om me dra terug te zien, en daar sta ik al heel wat minder argwanend tegenover Lachen.

05-03-12

40 graden teleurstelling.

Twee weken terug:

’s Morgens omstreeks 7.30 uur, mijn vriendin keert terug in bed zeggende dat ze 40 graden koorts heeft en dat ze dus niet naar het werk gaat. Bovendien zegt ze dit met een schrapende keel. Haar stem is zo hees dat ze zelfs met moeite kan praten. Er zit niets anders op, of ik sta dan maar alleen op om mijn lichamelijke was en plas te doen.

 

Eénmaal benenden zet ik een kop koffie, a ja, want zonder die lekkere kop koffie kan een mens de dag niet doorkomen hé Lachen! Het is ook dan dat ik opmerk dat er nog een keukenkastje openstaat. Het deurtje staat helemaal wijd open. Vanbinnen krijg ik al een stil vermoeden, die bevestigd wordt naarmate ik in het kastje kijk: de fles whiskey, waarmee ze de avond ervoor die lekkere archiduc saus had gemaakt is verdwenen. Ze had slechts een scheutje gebruikt voor de saus, van een gloednieuwe fles. Al de rest blijkt ‘verdwenen’ te zijn. Wetende dat mijn vriendin alcoholminded is, hoef ik niet lang te raden waar de rest naar toe is. Het verklaart nu ook waarom mijn vriendin 40 graden heeft: het komt immers net overeen met het alcoholgehalte van de whiskey. En het verklaart ook waarom haar stem zo hees klinkt, vermoedelijk is haar keel ‘verbrand’ door die hoeveelheid hoog alcoholgehalte in te korte tijd te verslinden.

 

Ze is gans de dag blijven slapen en de dag erop ook trouwens. Als ze gedronken heeft houdt ze altijd een marathon aan slapen, waarbij ze af en toe eens naar het wc waggelt om dan terug in haar bed te kruipen. Ook de dokter is langsgeweest, want ze bleef voet bij stuk houden dat ze koorts had, en ze had immers ook een doktersbriefje voor het werk nodig. Vreemd genoeg bevestigt de dokter dat ze koorts heeft en zeker nog vier dagen ‘thuis’ moet blijven. Haar toestand zal wel een combinatie van beide zijn, denk ik dan.

 

Hoewel ik weet dat ze graag drinkt, had ik bij die ontdekking een teleurgesteld gevoel vanbinnen. Ik was niet kwaad op haar, maar wel enorm teleurgesteld. Het heeft zich ook doen voelen de week daarop, de week dat we elkaar niet zien. Als ik haar een berichtje zond, deed ik het zonder gevoel, of moet ik zeggen met een gekwetst gevoel. En ook als ze eentje terugzond zag ik er eigenlijk tegenop om het te lezen. Zelfs tijdens de telefoongesprekken was ik afstandelijk: ik liet haar haar ding zeggen, maar verder zei ik niet veel.

 

Ik weet niet of ik dergelijke teleurstellingen nog veel zal kunnen dragen. De dronkenschap die ik reeds in mijn jeugd bij mijn moeder gezien heb heeft immers al een stempel op mijn ziel gedrukt. En alhoewel ik het ergens wel kan relativeren, juist door mijn jeugdervaring, komen bij mij ook andere vragen naar boven zoals: wat als mijn vriendin zich eens in een coma zuipt? Straks zal ik dan nog verantwoordelijk zijn omdat ik haar niet zou tegengehouden hebben. Als ze ’s nachts drinkt kan ik daar toch niets aan doen?! Of ik kan toch niet continu bij haar zijn? Of wat als ze onder invloed een verkeersongeluk veroorzaakt? Die financiele kosten die dan zullen wegen, als er al geen gewonden of doden bij zijn… .

 

De tijd zal het uitwijzen, maar als zij geen moeite doet om zich te verbeteren (voor mij dan), dan zie ik niet in waarom ik nog moeite moet doen om de relatie staande te houden (voor haar).

03-03-12

Aanvulling

In aanvulling op mijn vorig bericht volgende link:

 

Eén op de twee heeft relatie met collega.

 

Je vindt er trouwens ook andere leuke roddels en wetenswaardigheden....

02-03-12

De sleur in een relatie.

Terwijl mijn vriendin en ik rustig in de zetel zitten zegt mijn vriendin plots dat het ergens wel logisch is dat mensen tot elkaar aangetrokken worden indien ze alle dagen met elkaar moeten werken. [Hoe ze plots op die gedachte komt weet ik niet, en het maakt mij wel wat argwandend]. “Men zit immers alle dagen bijeen, qua tijd veelal meer dan dat men met de partner samenzit. Het is dus ergens wel logisch dat sommige mensen een relatie of een affaire starten met een collega”, zegt ze. “In de relatie zelf heeft men veelal geen tijd meer voor elkaar omdat men vlug de kinderen naar school of hun hobby moet doen, en dan snel boodschappen doet om dan misschien nog de eigen hobby uit te oefenen erna en uiteindelijk in de zetel te ploffen.”

 

Logisch is het inderdaad. Maar ik zeg haar dat het er natuurlijk ook van afhangt hoe je binnen je eigen relatie met elkaar omgaat. Veelal komt men in een sleur terecht die men niet meer onder controle heeft. In plaats van ‘qualitytime’ te besteden aan elkaar, gaat men de werktaken verdelen onder elkaar en wordt de partner eerder een hulpmiddel om het dagelijks leven recht te houden en het zichzelf wat makkelijker te maken. Dit vind ik ook logisch dat men dit doet, maar alleen vergeet men met tijd dat een partner méér is dan iemand die de was en de plas doet of de klusjes opknapt. Het is belangrijk van toch wekelijks iets samen te doen dat enkel voor elkaar bedoeld is, zodat je die onderlinge ‘band’ blijft voelen die er ooit geweest is.

 

Bovendien vergeet men wel eens dat de dagelijkse zorgen, die de sleur van een relatie met zich meebrengen, niet aan bod komen op het werk, en dat het daardoor lijkt alsof er dan geen dagelijkse sleur is of zou zijn met die collega. Eénmaal de relatie echter gestart begint men quasi automatisch beslag op elkaar te leggen waardoor dan toch opnieuw die innerlijke druk ontstaat, zeker als men dan gaat praten over samenwonen en/of kinderen. Op het werk hoeft men niet te praten over hoe men de betalingen zal doen deze of volgende maand, of wie de kinderen naar school zal brengen, …. . Men kan zorgeloos praten en zich enkel focussen op de leuke dingen als collega’s onder elkaar. Het doet de zorgen vergeten die een relatie met zich meebrengen. Nochtans, als je een affaire start, heb je nog minder tijd of kun je plots wel tijd vrijmaken voor de minna(a)r(es), die uiteindelijk opnieuw meer druk legt op de eigen relatie thuis. Een breuk van de thuisrelatie lijkt me dan een logisch gevolg.

 

 

Waardoor je je de vraag kan stellen: is/was het wel verstandig van een relatie te starten of een nieuwe relatie/affaire te starten, als je de sleur van een relatie toch al niet aankan/aankon voorheen?!

 

stress.jpg