03-05-12

Rondom jou!

Een tussendoortje....

 

 

Als je wandelt op straat,

Heb je dan al eens gekeken rondom jou,

Hoe weinig mensen er zijn die (glim)lachen?

Hoe weinig mensen er blijkbaar gelukkig zijn?

 

Als je bij jou thuis bent,

Heb je dan al eens gekeken rondom jou,

Als je partner in de zetel zit,

Aan het koken is,

Of wat dan ook aan het doen is,

Of die wel zit te (glim)lachen?

Of die wel blij is met wat die ‘moet’ doen?

Of die wel blij is dat die “thuis” is….bij jou?

 

Als je vanop afstand kijkt naar je eigen kinderen,

Die zich bevinden rondom jou, thuis,

Heb je er dan al eens aandacht aan besteedt,

Of die wel blij en gelukkig zijn,

Met wie ze zijn?

 

Mocht het je opvallen,

Dat ze zelden (glim)lachen,

Terwijl ze doen wat ze (zogezegd) graag doen,

Rondom jou,

Dan wil het misschien zeggen dat ze niet écht gelukkig zijn,

Heel misschien zelfs omdat jij denkt,

Dat alles draait rondom jou!

En niet geeft wat je zou moeten geven,

Om de mensen waarvan je zegt te houden,

Gelukkig te maken.

 

 

Written and performed by myself Schamen!

 

13-02-12

Kabouterliefde.

Er was eens een kabouter,

Gekoppeld met een mooie mensenvrouw.

Zijn geluk kon echt niet op.

 

Tot zij iemand anders leerde kennen:

Zijn klein ‘speelgoed’,

kon haar blijkbaar niet meer verwennen.

 

En ze liet hem staan zoals hij was:

Een kabouter ‘in zak en as’.

Om haar leven verder te bouwen met haar sprookjesprins,

En vele prinsenkindjes te maken.

 

Maar de kabouter gaf niet op,

Uit liefde,

En bleef haar volgen,

Ongezien.

Om haar te helpen,

Indien van doen.

 

En hij had gelijk,

Want de prins bleek geen prins,

Maar een vermomde driftkikker.

Dagen, weken, jaren gingen voorbij,

Dat haar ‘prins’ al slaande zijn liefde toonde,

……..Alleen aan haar.

Ook de gewenste kinderen,

Gingen aan haar neus voorbij.

 

Het regende dag en nacht,

In het meisje haar hart.

En de enige troost die ze had,

Was de ongeziene steun van de kabouter,

Die ’s nachts het werk deed wat zij niet meer kon.

 

Nooit heeft ze haar prins verlaten,

Te bang,

Dat hij haar nog méér zou haten,

Met mogelijke gevolgen vandien.

 

En op haar sterfbed stierf ze,

Waarbij alleen de kabouter huilde.

 

Maar hij had nog een lang leven te gaan,

En was door haar toedoen met mensen begaan.

Daarom heeft hij zich voorgenomen,

Om ’s nachts te helpen waar mensen wonen,

Want hij heeft in al die tijd geleerd,

Dat ‘elkaar steunen en helpen’,

Één van de mooiste dingen in een mensenleven is.

 

  

Written and performed by myself Knipogen.

24-09-10

De diamanten ring.

Een vrouw zo mooi,

Als een diamanten ring,

Die enkel waarde hecht,

Aan wat mooi en waardevol is,

Zoals een diamanten ring.

 

Werken dag en nacht,

Doe ik voor haar,

Om te tonen,

Hoeveel ik van haar hou.

Om haar te winnen voor mij,

Want enkel zo wil het zij.

 

Dag en nacht,

Worden mijn handen zwart,

Van te ploeteren in het slijk,

Om geld te brengen aan haar dijk,

Zo moeilijk te doorbreken.

 

Mijn vuile handen dwingen geen respect af,

Want het is een diamanten ring dat ze wil,

Omheen haar vinger.

Pas dan zal ze blij zijn,

En mag ik ook blij zijn,

Als ik haar enkel vingeren mag.

 

Maar wat baat een uil met bril,

Als de kaars niet branden wil.

Het ploeteren maakt mij niet gelukkig,

En geen diamanten ring haar ongelukkig.

 

Dus nog eventjes op de tanden bijten,

Al voel ik mezelf bijna uiteen rijten.

 

Uiteindelijk heb ik hem,

Die diamanten ring,

En schuif hem over haar ringvinger,

Om die vervolgens samen,

In het donkerste plekje,

Van haar lichaam te steken.

 

Want ik ben ervandoor,

Met een nieuwe liefde,

Die geen belang noch waarde hecht aan geld,

En voor mij aldus is,

Als een diamanten ring.

 

Written and performed by me Tong uitsteken.

13-09-10

Weet je nog.

 

 Weet je nog,

Toen je me verliet,

Je was weg, stilletjes,

Niemand die het ziet.

 

En ik bleef achter,

In het donker,

Zoals in het bos,

Des nachts.

 

Alleen mijn oren,

Konden mijn echo’s horen.

Van mijn roepen:

“aub, kom terug!”

 

En ik bleef achter,

Alleen,

In dat donker bos,

Zo donker,

Dat zelfs het leven niet zichtbaar meer was.

 

 

Written and performed by me Afgesloten.

26-07-10

Claustrofobie.

Laat me in het donker,

Maak me onzichtbaar,

Zorg dat niemand me ziet.

 

Laat me luisteren naar mijn eigen hartslag.

Praten met mezelf, hoe "stom" ik ook ben.

 

Ik wil niets weten van een ander,

Niets aanvaarden van een ander,

Heb niemand nodig.

Al wat telt is mijn donkere wereld.

 

En éénmaal mijn wens in vervulling...

...........................krijg ik claustrofobie.

 

Written and performed by myself :-).