11-04-10

Verliefdheid en hulpeloosheid.

(dit bericht is een nuancering op het vorige bericht).

Mijn vriendin vertelde me eens dat ze, voordat ze mij leerde kennen, een date had gehad met iemand anders. Na enkele ontmoetingen en veel ge-chitchat bleek alles goed te verlopen zodat mijn vriendin er uiteindelijk verliefd op werd.

Enfin, dat dacht ze toch te voelen. In die periode zat ze immers in een heel moeilijke periode. Haar ex-man had haar laten vallen als een steen voor een 10 jaar jonger (en vooral dommer) wicht. De manier waarop haar ex haar liet vallen was vergelijkbaar met de vuilniszak buiten plaatsen. Totaal onvolwassen en eigenlijk ook onmenselijk gedrag dus. Enige mogelijkheid voor haar was, naar mijn mening, om zo snel mogelijk een ‘alternatief’ te vinden om ergens haar leven te kunnen hernemen. Een ideale manier was via het internet waarna ze de hogervermelde date ontmoette die haar echter unfair behandelde. Veel mannen op het dating-net proberen van de miserie waar de vrouw zich in bevindt misbruik te maken om haar via mooie woorden (en zogenaamd plezier) in bed te krijgen. Eenmaal de fun er voor hem vanaf is laat hij haar dan rustig verder zitten in de problemen waar ze mee zit.

 

Het is een normale reaktie van de vrouw dat ze in al haar miserie een gevoel van verliefdheid gewaar wordt, omdat ze denkt van toch een witte ridder tegengekomen te zijn. Het geeft haar bovendien een gevoel van eigenwaarde terug. Het omgaan met andere mannen in zo een scheidingsfase, veelal sexueel, vind ik niet onmiddellijk negatief omdat het wel degelijk haar vrouw-zijn opwaardeert. Zo hebben mij toch verschillende (pas) gescheiden vrouwen mij verteld toen ik nog op een dating-site aanwezig was. Alleen is het in een verwerkingstoestand niet emotioneel verstandig om ook snel je gevoelens te openen qua verliefdheid omdat men in die situatie zelf niet altijd weet wat de onderliggende reden van de verliefdheid is: zijn het echte gevoelens of zoekt men enkel een uitweg die een goed (verliefdheids)gevoel geeft?

10-04-10

Verliefdheid en plezier.

Mijn vriendin vertelde me eens dat ze, voordat ze mij leerde kennen, een date had gehad met iemand anders. Na enkele ontmoetingen en veel ge-chitchat bleek alles goed te verlopen zodat mijn vriendin er uiteindelijk verliefd op werd.

Enfin, dat dacht ze volgens mij tenminste, want als het leuk is met een man denken vrouwen wel eens verkeerdelijk dat ze er daarom verliefd op zijn. Niet zelden verwarren ze de vlinders van plezier hebben met de vlinders die vol van verliefdheid opdwarrelen in de buik. Kan ik enerzijds best begrijpen omdat die emoties eigenlijk dicht bij elkaar staan. Beiden doen u immers een goed gevoel geven en brengen je naar hogere sferen. Langs de andere kant is zelfkennis het begin van relationele wijsheid en zouden volwassen mensen beter moeten weten. Probleem is natuurlijk dat veel volwassenen eigenlijk verborgen kinderen zijn.

 

Ook mannen laten zich veelal vangen op dezelfde manier. Ze ontmoeten een vrouw en als ze er veel plezier mee hebben denken ze van verliefd te zijn. Voornamelijk dan als die vrouw er nog een schepje bovenop doet en veel handtastelijk is, want dan daalt het denken van de meeste mannen af tot in zijn schaamstreek, waardoor hij veelal niet meer nuchter denkt maar eerder lullig denkt. Als een hondje laat hij zich dan helemaal mee(ver)leiden en voordat hij het weet heeft hij het gedaan op zijn hondjes. Wat de emotionele gevolgen zijn voor de partner wordt zelden beseft, tenzij nadat al het plezier er vanaf is natuurlijk. Al dan niet overladen met schuldgevoelens proberen ze zich en hun partner dan zelf wijs te maken dat het verliefdheid was terwijl die vrouw enkel (nog meer) begeerd wou worden en die man enkel zijn mannetjes-zijn wou bewijzen.

 

Deze vorm van ‘plezierverliefdheid’ is natuurlijk niet te verwarren met echte verliefdheid, maar dat is dan weer een heel ander paar mouwen waarin men dan veelal kiest voor de nieuwste aanwinst om een relatie verder mee op te bouwen, namelijk degene waar men echt verliefd op is.

26-03-10

Oerkrachten.

Gisteren (25/03/2010) heb ik in het nieuws gehoord dat een jongeman van 21 jaar te maastricht opgepakt werd omwille van serieverkrachting. Het bleek dat hij brutaler en brutaler te werk ging. Als er twee oerkrachten in ons zitten die onze geest kunnen overheersen dan zijn het wel sex en macht. De vraag is natuurlijk of die krachten de geest overheersen, of dat men de geest laat overheersen door die krachten. In het ene geval kan men spreken van oncontroleerbare drang, in de andere van een eerder bewuste drang.

 

En welke kracht komt het eerst naar boven? De drang naar sex, of de drang naar macht, naar het overheersen van de ander en dat men ermee kan doen wat men wil ook al sputtert die persoon tegen? Als je er dieper op ingaat zou je beginnen denken dat sex en macht als broer en zus zijn. Hoe vaak gebeurt het immers niet dat sex misbruikt wordt om iemand te beïnvloeden? Een taktiek dat vrouwen wel eerder op man/partner zullen toepassen dan mannen, want mannen zijn toegeeflijker aan hun sexuele oerinstincten dan vrouwen en die weten dit maar al te goed. Maar op die manier probeert de vrouw dan wel eigenlijk een vorm van macht/controle te krijgen over de man. Het gaat de vrouw dus in dit geval niet om de sex, maar om de macht. Bij de (primitieve) man is het eerder omgekeerd. Die zal juist zijn macht (dit hoeft niet fysiek te zijn, dit kan ook financieel of moreel zijn) proberen te gebruiken om dan uiteindelijk sex te kunnen bekomen. Alhoewel de man dus macht nastreeft, blijkt zijn oerwens uiteindelijk wel sex te zijn. Als je het zo bekijkt, kunnen we er zelfs nog dieper op ingaan, en beweren dat sex en macht niet als broer en zus zijn, maar als man en vrouw. Of nog beter gezegd: het mannelijke en het vrouwelijke, want sommige vrouwen hebben eerden een mannelijk innerlijk en sommige mannen een overwegend vrouwelijk innerlijk. Men kan dus niet meer concreet stellen dat alle mannen of vrouwen op dezelfde manier te werk gaan, maar wel dat een persoon (man of vrouw) reageert en beïnvloedbaar is, afhankelijk van de aanwezige mannelijkheid of vrouwelijkheid qua innerlijk in zijn/haar lichaam.

 

Wat ook nog opvallend is in dergelijke analyse, is dat man en vrouw meer naar boven komen als een spiegelbeeld van elkaar: de vrouw gebruikt wat de man wil (sex), en de man wat de vrouw wil (macht) om uiteindelijk die andere oerkracht te bekomen. Wil dit dan zeggen dat mensen die zo handelen, dus misbruik maken via sex of macht om hun wensen gedaan te krijgen, eigenlijk niet tevreden zijn met wie ze zijn? Dat een vrouw onbewust dus liever een man zou zijn, en een man een vrouw? Of wil men enkel nog dat wat men niet heeft, en draait het dus uiteindelijk enkel om macht en het overheersen van de ander?

 

Dit zou inhouden dat het leven dus, volgens bovenstaande denkwijze, voornamelijk een vrouwelijk iets is. Misschien moeten we dan ook niet meer spreken van een God, maar van een Godin. Misschien zelfs, is dit handelen van de man en vrouw zoals we het hedendaags doen, een gemis van vroeger, diezelfde oerkrachten die ons willen terugbrengen naar een ‘bron’, de oerbron, waar de vrouwen de baas waren op de wereld en de mannen in dienst stonden van de vrouw en als voornaamste compensatie sex kregen of waarin de mannen zich moesten bewijzen als beste mannetje om sex te mogen geven. Kan misschien een belachelijke denkwijze lijken, nochtans bestaan er volgens bepaalde boeken reeds bewijzen dat er vroeger veel matriarchale samenlevingen waren (waarin de vrouw dus de baas was). Die van de amazones zal wel de bekendste zijn.

 

Of ik vind dat we zouden moeten terugkeren naar die oerbron? Nee, tuurlijk niet! Een samenleving die gebaseerd is op overheersing en dominantie lijkt me geen eerlijke wereld. Misschien wel voor degene die macht heeft, maar niet voor degene die het moet ondergaan. Eénieder die al eens machteloos geweest is, weet dat ook. Evenmin is de wereld zoals we er nu in leven ideaal. Die is nog steeds te mannelijk bazig volgens mij. We zouden meer moeten streven naar een wereld in evenwicht: waar de mannen hun zin krijgen en de vrouwen hun zin maw dat de vrouwen aan de mannen kunnen vragen wat ze willen en dat de man dit met plezier doet, en als een man met een vrouw sex wil dat ze daar geen problemen rond maakt en niet eerst de man helemaal genetisch screent.

Als ik dit toepas bij mijn vriendin lijkt dit wel te werken: quasi al wat ze vraagt doe ik voor haar, ik probeer haar het leven zo aangenaam mogelijk te maken. Uiteraard zonder mezelf te ‘verlagen’ tot een gebruiksding maw af en toe zeg ik wel eens “nee” of “later”, en als leuke respons krijg ik sex van haar, veel sex eigenlijk. Klagen of weigeren doet ze nooit of zelden.

 

Dit is natuurlijk wel een evenwicht op basis van die oerinstincten, dus het zou vandaag de dag in de huidige wereld niet voor alle koppels werken. Want met de tienduizenden jaren hebben zich immers twee dingen verder ontwikkeld die niet zo primitief meer zijn: het denken en de emoties/gevoelens. En als het daar ook al niet meer goed zit, eventueel tgv negatieve ervaringen in het verleden, dan wordt het wel heel wat moeilijker.

24-03-10

De ideale relatie.

Of dat dé ideale relatie bestaat weet ik niet. Ik denk het wel, alhoewel dit voor iedereen een persoonlijk gegeven is uiteraard. Probleem is natuurlijk dat een relatie door minstens twee personen gevormd wordt en men dus ook afhankelijk is van die andere personen: van hùn wensen en of zij zich wel willen schikken naar joùw wensen. Ikzelf heb een LAT-relatie met mijn vriendin. Globaal komt het erop neer dat we elkaar eigenlijk om de week zien. Grootste voordeel is dat je dan nog tijd hebt voor jezelf, dat je echt dingen kan doen zoals je ze zelf wilt doen en ook wanneer je ze wilt doen.

Veel mensen vergeten immers dat ze eigenlijk gans hun leven een relatie hebben met zichzelf, en ook met jezelf moet rekening gehouden worden, met de dingen die je zelf graag hebt.  Als je die persoon vergeet, je eigen zelf, dan ben je er (psychologisch gezien) eigenlijk niet meer en dat zal je voelen ook. Als je verdrietig of depressief bent binnen je relatie (of in het leven) en je weet niet waarom, zal het veelal zijn omdat je niet genoeg aan jezelf denkt (of gedacht hebt in het verleden), of omdat je te weinig terugkrijgt van je partner om die tekorten in te vullen. Het is dus zeker niet onbelangrijk om met jezelf rekening te houden!

Anderen houden dan weer teveel rekening met zichzelf en proberen op één of andere manier de relatie psychologisch of fysiek te domineren. Of het zelfs voor die overheersende mensen een gelukkige relatie is betwijfel ik ten zeerste. Veelal zijn het gevangen van zichzelf die een ander ook proberen gevangen te houden om zich niet alleen te voelen in hun bekrompen gevoelswereldje.

Wat mijn ideale relatie zou zijn? Als ik eerlijk ben met mezelf? Dan kan ik me wel vinden in de relatie zoals die nu is: je partner om de week zien, en dan een week voor jezelf alleen. Alleen had ik graag die week ‘alleen-zijn’ dan gehad als zou ik een volledige vrijgezel zijn. Indien ik een andere vrouw ontmoet die mij aantrekt, en er zijn mogelijkheden tot plezier maken en vrijen, dat ik daar dan tenvolle kan in meegaan. Dit zonder dat ik schuldgevoelens zou moeten hebben t.o.v mijn partner. Op die manier zou ik de affectie en liefde hebben van mijn partner en kan ik toch eens mijn ‘andere’ sexuele ik zijn. Uiteraard moeten de dingen van twee zijden komen en zou mijn partner dat dan ook mogen doen. Wat er in haar vrije week dan gebeurt met andere mannen zou ik wel niet willen weten, net zoals ik niet zou willen vertellen over andere vrouwen. Gewoon omdat het juist een persoonlijk iets is, iets van jou alleen. Bovendien moet je ook geen jaloezie opwekken of mag het geen competitie worden. Het mag niet gaan om het sexuele alleen, maar echt om jezelf, je goed voelen en jezelf kunnen uiten op elk ogenblik. Het ervaren van andere vriendschappen en zo ontdekken wie je zelf bent en wat je zelf wilt. Natuurlijk moet je partner wel altijd voorrang krijgen. Ook al zit je midden in een wip, als je vrouw/man je (emotioneel) nodig heeft moet je er staan voor hem/haar.

Afgezien van kinderen, financiële of morele beperkingen denk ik dat de meeste mensen ook een dergelijke relatie willen (al zullen slechts weinigen dit toegeven). Anders zou er zoveel relationeel bedrog niet gebeuren onder de mensen.

20-03-10

Een reden van bedrog.

Er zijn uiteraard verschillende redenen om je partner te bedriegen, en indien die er niet zijn kan men ze nog altijd ‘uitvinden’ zodat men toch een reden heeft om over ‘de lijn’ te gaan op een gegeven moment.

 

Maar als er één hoofdreden zal zijn om te bedriegen denk ik wel dat het de kick, de andrenaline zal zijn. Je leeft samen met iemand, en als in een detectivespel probeer je die persoon te slim af te zijn zonder betrapt te worden. Een spel dat ook veel (serie)moordenaars graag spelen. Natuurlijk met het grote verschil dat de (serie)moordenaar iemand effectief doodt, terwijl de bedrieg(st)er natuurlijk niemand doodt. In het slechtste geval geeft de bedrieg(st)er enkel iemand {die waarschijnlijk van de bedrieg(st)er houdt} een virtuele messteek door het hart zodat die de bedrieglijke persoon(lijkheid) nooit meer vergeet voor de rest van zijn/haar leven.

 

Uiteraard niet erg zolang je de pijn maar niet zelf hoeft te voelen denken de meesten dan. Maar als je de gevoelens van een ander als een spel beschouwd moet men wat mij betreft niet klagen indien men zelf eens gevoelsmatig ‘in de zak’ gezet wordt op om het even welke manier. En ook dat gebeurt. Het begint als een (buitenechtelijk) spel en zonder het te beseffen begint één van de twee gevoelens te krijgen voor de ander, terwijl men veelal enkel dient als speeltje.

Het trieste van de zaak (of moet ik nu zeggen het leuke) is bovendien dat juist de bedrieg(st)ers veelal de slechtste verliezers zijn, wat ook logisch is, want bedriegen duidt vaak op een tekort aan (sterk) karakter wat uiteraard een goede reden is om zich te vergoelijken.  Zoals men op de rechtbank zou zeggen om misdadigers vrij te pleiten: “Het was een oncontroleerbare drang!”.