29-05-10

Een weegschaal.

Gisterenavond ben ik eens bij mijn jongere broer op bezoek geweest. Het was al een tijdje geleden en het is dan uiteraard leuk om elkaar nog eens terug te zien. Zeker als je het goed met elkaar kan vinden. Terwijl we zaten te praten besefte ik gevoelsmatig dat ik erg veel van hem hou, op een niet-incestueuze manier uiteraard. We hebben dan ook een erg sterke innerlijke band opgebouwd tijdens onze jeugdjaren. Net zoals ik durft hij wel eens filosofisch na te denken over het leven, wat ik erg leuk vind, want dan kunnen we ook eens van mening en visie wisselen en onszelf eventueel corrigeren indien er een ‘verkeerde’ visie zou zijn. Als een ‘verkeerde’ visie al zou bestaan tenminste.

‘To the point’: op een bepaald ogenblik zegt hij dat een relatie als een weegschaal is. En een weegschaal moet niet, maar blijft altijd het best in evenwicht. Dit geldt trouwens ook voor het lichamelijk gewicht. Als je je dagelijks of op gegeregelde tijdstippen weegt en je ziet dat je lichaamsgewicht (te snel) toeneemt of afneemt, dan weet je dat je best iets onderneemt om het terug op het ‘normale’ peil te brengen. Dit hoeft uiteraard niet, maar veelal krijgt men daar achteraf wel spijt van als men het niet doet.

Awel, met een relatie is dit net zo. Er moet een evenwicht zijn en je moet het in de gaten houden. Bij de start van een relatie heb je langs de ene zijde de mannelijke kant en aan de andere zijde de vrouwelijke kant. In volle verliefdheid vindt men al snel een vorm van evenwicht om goed met elkaar om te kunnen gaan, temeer dat je dit evenwicht ook wilt vinden want de persoon die je graag ziet wil je niet kwijt. Met de dagen, maanden, jaren kan het echter gebeuren dat één van beide zijden wat escaleert waardoor de weegschaal uit haar evenwicht geraakt. Dan wordt het tijd om in te grijpen zodat de weegschaal terug in balans kan gebracht worden.

Het grote verschil met een echte materiele weegschaal is hier echter dat je in een relatie oog moet hebben voor twee gewichten: die van jezelf en die van de ander. Als de ander escaleert stuur je het beste bij zodat hij/zij terug op zijn/haar plaats gezet wordt. Het terugkeren op de juiste plaats hangt natuurlijk ook af van de wil van de ander om dit te doen. Wil hij/zij dit niet doen, dan is dit al een teken aan de wand dat de relatie uit evenwicht aan het geraken is. Je kan dan twee dingen doen: a) je erbij neerleggen en afwachten b) iets ondernemen om jezelf in te dekken voor het geval de weegschaal helemaal uit evenwicht geraakt. In geval a) leef je eigenlijk op hoop. En hoop heeft veelal te maken met wanhoop. Dus daar ben je volgens mij niet goed bezig. Nee, ik opteer liever voor geval b). Je kunt nu éénmaal de wil van een ander niet domineren, tenzij via onderdrukking (mannelijk) of manipulatie (vrouwelijk), wat ook heel regelmatig gebeurt. Maar als je geen onderdrukking wilt toepassen, dan zorg je het beste toch voor zelfbescherming. Als de partner er immers plots vandoor gaat, al dan niet met een ander, of als je er zelf vandoor wil, dan is het toch beter dat je er niet teveel schade, hetzij materieel, hetzij emotioneel, aan overhoudt.

Om jezelf in de gaten te houden of je uit de evenwichtsrelatie geraakt is natuurlijk moeilijker. Mensen kiezen, net zoals bijna alles in de natuur, het liefst voor de gemakkelijke weg en houden daardoor nu éénmaal van (uit)vluchten. Als je jezelf betrapt op ‘uit evenwicht geraken’ zal je daardoor veel sneller geneigd zijn van jezelf goed te praten om zo verder in je gedrag te kunnen volharden. Natuurlijk komt dit ‘eigenzinnig’ gedrag niet zomaar naar boven. Het zal ook wel zijn redenen hebben. Het feit dat een relatie uit evenwicht geraakt is slechts zelden aan één persoon te wijten  (niet zelden geraakt die zelfs mede uit evenwicht door een derde persoon). Hoedanook is een relatie teveel een mechanisme van aktie en reaktie zonder woorden. Wat men tekort komt in woorden brengt men dan wel in daden om. Het opwekken van jaloezie bijvoorbeeld, door te flirten met een ander, is zo een vorm van woordenloze communicatie om te zeggen tegen de ander van “Hé, je bent verkeerd bezig! Je duwt me weg van jou!” . Dergelijke acties kunnen best wel leuk zijn of lijken, maar wekken dan wel een mogelijke negatieve emotie op bij de ander die, afhankelijk van degene die het ondergaat, tot hypocriete situaties kan leiden.

Voor een goede opbouw van een relatie kan je dus best negativiteit mijden vind ik. Dit begint in de eerste plaats door eerlijk te zijn met jezelf en daar ook naar te handelen in eerlijkheid tegenover de partner. Als je de relatie niet meer ziet zitten zoals ze is moet je je besluiten nemen, als je dat durft tenminste. Je kan wel redenen oproepen dat je de relatie niet verbreekt omwille van de kinderen of omdat je het financieel niet kan dragen, maar als de ‘vreemde gang van zaken’ door de partner of door jou ontdekt wordt is dat toch uiteindelijk de prijs die je zal betalen, alleen krijg je er dan wel veelal schuldgevoelens, rancune en pesterij bij naast de andere misérie.

26-05-10

Bezigheidstherapie

Op een blog ( http://charlielove.skynetblogs.be/ ) stelde zich iemand de vraag wat de zin van een relatie is. Ik heb geantwoord dat volgens mij de zin van een relatie voor de mens voornamelijk een vorm van bezigheidstherapie is. Indien een mens zich immers niet kan bezighouden voelt hij/zij zich veelal nutteloos. Het gevoel dat men zelf geen waarde heeft komt dan naar boven, en door voor iemand anders te ‘zorgen’ kan men zich meer waardevol voelen. Als je dieper in de kern gaat hebben mensen dus een relatie uit vorm van egoïsme, omdat men er zelf beter van wordt. Is het niet materieel, dan wel gevoelsmatig. En als je daar nog dieper op ingaat, zou je zelfs kunnen denken dat mensen die totaal niet zonder relatie kunnen eigenlijk mensen zijn die….egoïstisch zijn, of toch egoïstischer dan mensen die wel zonder een relatie kunnen. En alhoewel mannen er in het algemeen bekend om staan bij de vrouwen van egoïstisch te zijn, zijn het toch de vrouwen die veelal méér dan sex alleen willen en de situatie in de richting van een relatie duwen. Hiermee komt hun egoïsme dan eigenlijk naar voor, zij het dan eerder subtiel verborgen, maar dat is dan ook meer een vrouwelijke eigenschap. Dat vrouwen veel sneller geneigd zijn tot een relatie kan misschien wel gelinkt worden aan dat ‘waardevol’ gevoel dat ze erdoor krijgen, alhoewel ze best evenveel waard zijn zonder die relatie. Want de relatie op zich verandert niets specifieks aan wie je bent. Maar het geeft je iets om je bezig te houden zodat je niet teveel moet stilstaan bij jezelf en wat je zelf voelt vanbinnen. Vermits vrouwen zichzelf wel eens naar beneden halen, veel te veel zelfs naar mijn bescheiden mening, is een relatie dus een goede uitlaatklep voor hen.

Je hebt ook mensen die totaal niet alleen kunnen zijn, maar stilletjes denk ik dan dat dat mensen zijn die moeilijk met zichzelf kunnen leven en dus eigenlijk misschien ook moeilijk zijn om mee samen te leven. Ergens best wel een ‘gevaarlijk’ punt, want het zijn juist die mensen die continu op zoek zijn naar zekerheid en dus wel eens van de hak op  de  tak durven veranderen van relatie in de hoop dat de nieuwe relatie nog hechter wordt waardoor de kans om alleen te vallen nog meer wegvalt.

Ikzelf kan best alleen zijn, temeer daar ik ook hou van mezelf. En soms stel ik me dan de vraag of het niet beter zou zijn voor mij om verschillende niet-relationele vriendinnen te hebben waar ik af en toe eens een uitstap mee doe, eens lekker ga gaan eten, eens goed knuffel en goede sex mee heb en voor de rest weer een vrije vogel ben in mijn doen en laten. Het zou ook een vorm van bezigheidstherapie zijn, alleen zou het minder vervelen dan een ‘gewone’ relatie als ik het een beetje grof mag zeggen. Juist die verveling is misschien ook de reden waarom mensen wel eens vreemd gaan. Maar op dat vervelingsgebied heb ik zeker niet te klagen wat mijn vriendin betreft…..ze kan me immers goed bezighouden!

26-04-10

Het vlees is zwak.

“Het vlees is zwak!” ,zegt men wel eens om duidelijk te maken dat het niet zo éénvoudig is om te weerstaan aan (lichamelijke) verleidingen. Nochtans ben ik daar niet echt mee akkoord. Ik zou eerder zeggen “De geest is zwak!”. Ok, als je lichaam iets waarneemt dat het graag heeft zal het hoe dan ook reageren, dat klopt. Of dit nu gaat om een mooie mannenkont, twee mooie borsten, of een stuk chocolade. Maar uiteindelijk is het de geest die beslist of je wilt toegeven aan die lichamelijke reacties.

 

Zeg nu zelf, als je wilt dat je arm beweegt, dan beslis jij in welke richting die zal bewegen en en ook of die al dan niet zal bewegen. Uitzonderlijk zal die arm uit zichzelf bewegen in een reflexbeweging, maar al snel heb je die weer onder controle. Hetzelfde geldt dus ook voor al die andere (heup)bewegingen, die bovendien minder gevoelig zijn aan reflexen. Sexueel kan er natuurlijk wel ‘iets’ opgewekt worden indien men een mooie vrouwenkont ziet, zoals in de vorm van een (spontane) erectie bijvoorbeeld. Maar je beslist toch nog altijd zelf of je die, al dan niet rechtopstaande lul, beschouwt als een zwak stuk vlees en daarmee op expeditie wilt gaan in erogene zones. Op zich is er daar natuurlijk niets verkeerd aan, tenzij je natuurlijk bent bij iemand die van jou houdt. Is de uitvlucht van het zwakke vlees immers een afdoende reden om iemand mogelijks emotioneel te kwetsen? Tuurlijk niet! We kunnen maar leven in en spreken van een beschaving indien men respect heeft voor elkaars emoties en ‘zijn’ en ook voor elkaars lichaam.  Dit wil natuurlijk niet zeggen dat je je gewillig moet neerleggen bij de wensen van de ander (de partner), maar aan de andere kant: indien je het niet kunt waarmaken maak je misschien best een keuze omtrent wat je zelf wilt. Doen de meeste mensen in relatie dit? Tuurlijk niet, om de éénvoudige reden dat de geest(kracht) van de mens in het algemeen nog veel te zwak is tov het lichamelijke, of moet ik zeggen het dierlijke?!

22-04-10

Jaloezie binnen een relatie.

3714661_articleimagewide-round

 

Men zegt wel eens dat jaloezie binnen een relatie nodig is om te weten of men iemand graag ziet.

 

Indien men echter het woordenboek napluist vindt men het volgende:

 

Een synoniem voor jaloezie is afgunst: het afkeuren van een gunst maw iemand anders een gunst niet gunnen. Het is een gevoel dat een ander het beter heeft, het leuk heeft of iets moois heeft. Een gevoel van leed en spijt over het goede dat een ander overkomt en dat men hem/haar niet gunt.

 

Eerlijk gezegd: dit lijkt me heel wat anders dan iemand graag zien! Eerder het tegendeel zou ik zo zeggen. Jawel, de jaloezie wijst inderdaad wel op liefde, maar dan op eigenliefde. Men ziet zichzelf zo graag dat men het plezier aan een ander (de partner) niet gunt omdat dit anders een gevoel van minderwaarde geeft. Aangezien vrouwen gevoeliger zijn aan zich minderwaardig voelen is het misschien ook niet onlogisch dat vrouwen in het algemeen daardoor jaloerser zijn dan mannen. Daarnaast is jaloezie eigenlijk ook een vorm van lijden, en aangezien vrouwen blijken te houden van drama willen ze misschien ook daarom sneller jaloers zijn, worden of blijven.

 

Jaloezie is ook het groen monstertje dat de wacht houdt en instinctief zorgt voor zelfbehoud. Iemand die snel jaloers is, is dus eigenlijk ook veel met zichzelf bezig, wat me eerder lijkt op egoïsme/narcisme dan op liefde voor de ander (de partner). Ook al was men voorheen misschien niet of nooit jaloers, wil dit niet zeggen dat jaloezie niet kan ontstaan of groeien met de jaren. Zeker indien men een aantal negatieve ervaringen en verliezen opgedaan heeft met mensen die men graag zag. Die ‘verloren’ mensen hoeven niet noodzakelijk partners geweest zijn, dit kan ook gaan om een vader of moeder die men graag zag maar waarvan de vader/moederliefde onbeantwoord bleef naar het kind toe. Instinctief geeft men dan het groene monstertje te eten met ‘wantrouwige’ gevoelens waardoor dat beestje groeit en meer en meer waakzaam wordt voor mogelijke gevaren die je je geluk kunnen ontnemen. Als de jaloezie naar boven komt, wil dit eigenlijk zeggen dat men bang is om niet graag meer gezien te zijn/worden. Dat men (opnieuw) de liefde waar men naar verlangt zal moeten afstaan. Het duidt echter opnieuw erop dat dit enkel gaat om de eigen gevoelens en de eigen liefde en zeker niet om de liefde tov de partner.

 

Als je je partner echt graag ziet, dan wil je dat die partner gelukkig is. Heel extreem bekeken: jawel, dan wil je dat die gelukkig is, ook al is het met iemand anders… .

21-04-10

Een onstabiele periode.

Gisteren ben ik met mijn broer nog eens naar de sauna geweest. Ik hou er wel van, van de warmte van de sauna, en ook van dat naakt gedoe. Het geeft een gevoel van vrijheid en ongeremdheid, temeer dat iedereen zich ‘zonder’ schaamte kan en/of mag blootgeven zonder daarbij vreemd bekeken te worden.

 

Het doet mij denken aan een bezoekje dat ik eens bracht aan diezelfde sauna, zo een zeven jaar terug. Ik had samen met enkele vrienden een saunatrip gepland. Ik was echter het eerste ontkleed, en nà eerst een douche genomen te hebben (één van de saunaregels betreffende hygiëne) stap ik in het verwarmd zwembad. Er waren ook nog twee dames aan het keuvelen in datzelfde zwembad. Nà enkele maal heen en weer gezwommen te hebben, begin ik langs de zijkant van het zwembad te stretchen. Zonder dat ik het opgemerkt had, hadden beide vrouwen zich verplaatst tot een meter van mij. “Kijk eens aan sè”, zegt er één van de twee dames eerder luidruchtig naar mij toe. Een mooie kans bood zich blijkbaar aan, maar ik heb er niet op gereageerd… .

 

Mijn toenmalige vriendin en ik stonden toen op het punt om onze relatie te beëindigen en ik was niet echt in de stemming om te ‘spelen’. Achteraf bekeken, toen onze relatie echt ten einde was vond ik het uiteraard spijtig. Want er zat meer in: de dames bleken duidelijk op zoek naar (sexueel) vertier. Temeer dat ik hen achteraf over mij de opmerking hoorde maken dat ik waarschijnlijk homo was (wat ik duidelijk niet ben) omdat ik niet inging op hun toenadering.

 

Ik ben van het principe dat men niet in het wilde weg iets moet beginnen als andere zaken nog niet emotioneel opgelost zijn. Want had ik toch meegegaan in die vrouwen hun spel, en was het toch weer goed gekomen tussen mij en mijn ex-vriendin, dan zou ik er eerder een schuldgevoel over gehad hebben. Het gevoel dat ik dan de minder stabiele situatie in onze relatie zou misbruikt hebben om vreemd te gaan. Toch stel ik me de vraag of ik er beter toch niet had op ingegaan, want uiteindelijk zijn mijn ex-vriendin en ik toch niet meer samen.

 

Ik vermoed dat er wel meer binnen relaties vreemd gegaan wordt omdat men zich op een bepaald moment niet meer gewaardeerd voelt in de relatie die men dan heeft. Natuurlijk is de onstabiliteit van de relatie ook een ideaal excuus voor sommigen (om niet te zeggen velen) om eindelijk eens vreemd te kunnen gaan. Als de relatie dan toch weer goed komt heeft men immers een geldige reden die door de tegenpartij veelal aanvaard zal worden.