10-09-10

Vrouwen en verjaardagen.

De meeste mannen zullen het wel weten: vrouwen vinden hun verjaardag belangrijk. Het kan zelfs zover gaan dat de mannen onder stress beginnen te staan als de verjaardag van de partner nadert, want “owee” als die niets voorbereid heeft… . Mannen kunnen nu éénmaal minder omgaan met stress, of ze gaan er toch anders mee om dan vrouwen. Vrouwen hebben het grote voordeel dat ze zich uiten onder stress, hetzij door huilen of praten of vloeken of wat-dan-ook. Bij mannen werkt het anders: een man blokkeert in dit geval. Zoals men wel eens zegt: hij kan geen meerdere dingen terzelfdertijd doen. In momenten van stress weet hij niet meer wat doen, wat meestal resulteert in niets doen. Als je een dergelijke partner hebt, heb je als vrouw niet veel keuze eigenlijk dan zelf te zorgen voor je ‘feestje’: een party met vrienden, of een lekker etentje onder elkaar. En je partner verwittigen dat die datum vrij moet gehouden worden. De meeste mannen zullen dit wel graag hebben, want ze kunnen meegenieten zonder zelf inspanning te moeten doen. Spijtig genoeg een egoïstische karaktertrek van de man, maar het biedt dan veelal wel een ontspannen man aan je tafel die dan ook wel meezorgt voor de feestvreugde. En als je als vrouw geluk hebt, zal hij dan misschien zelfs een cadeautje gekocht hebben. Als je het aan de man zelf overlaat of ervan verwacht kan het best gebeuren dat het type ‘stressmannen’ rond die periode plots veel werk hebben of zelfs ziek worden. Of het bewust ziek zijn is durf ik niet te zeggen, maar het zou best psychosomatisch kunnen zijn, zeker als de vriendin er al regelmatig op gewezen heeft dat ze iets verwacht.

 

Er zijn zelfs vrouwen die ieder jaar voor hun partner een prachtig feestje opbouwen iedere keer als het zijn verjaardag is, in de stille hoop en wenk dat hij hetzelfde zal doen voor haar, om niet te zeggen dat zij dan verwacht dat hij hetzelfde zal doen voor haar. Mooi geprobeerd uiteraard, maar slechts weinig mannen zullen de hint begrijpen. Die vrouwen kunnen hun energie dan maar best gebruiken om hun eigen feestje te organiseren vind ik, want men krijgt niet altijd dank terug van die mannen….net of ze het normaal vinden dat zij wel in de picture komen te staan. Daarnaast zijn er ook wel mannen die om al dat gedoe niet vragen, zelfs niet voor hun eigen verjaardag. Wil de partner dit organiseren voor hem, geen probleem, maar hij zal het niet vragen of verwachten. Maar zij moet het dan ook niet verwachten, denkt hij dan.

 

 

Zelf hecht ik daar zo geen belang aan voor mezelf, mijn verjaardag, zoals de meeste mannen waarschijnlijk. Hoe meer je je ouderdom viert, hoe ouder je wordt denk ik dan. Een feestje of een viering mag er natuurlijk wel zijn, maar dat moet niet. Ik vermoed dat ik er geen belang aan hecht omdat het je ergens afhankelijk maakt. Misschien is dat ook de hoofdreden dat vrouwen dit belangrijk vinden: ze hebben dan iets om afhankelijk van te zijn om een goed gevoel te hebben. Want je mag zeggen wat je wil, door de eeuwen heen zijn de vrouwen toch veelal onderdrukt en dus afhankelijk geweest van het gedrag en karakter van de man. Het zou mij niet verwonderen dat die afhankelijkheid zich in de genen ‘geprogrammeerd’ heeft waardoor vrouwen eigenlijk afhankelijk geworden zijn van die afhankelijkheid maw dat ze nog steeds wensen dat de man ervoor zorgt dat ze zich goed voelen. Een betere datum als een verjaardag kan je je niet indenken om dit te bewerkstelligen. Zal misschien ook wel de reden zijn dat vrouwen belangrijke data enorm goed kunnen onthouden. Als die datum volgt bestaat de kans immers op een vorm van erkenning en dus een goed gevoel.

 

Nochtans is er niets leuker dan een vrij gemoed te hebben: Alles mag, maar niets moet! Niets verlangen, maar ook tot niets verplicht zijn! Diezelfde eeuwenlange ‘onafhankelijkheid’ van de man zal dan weer de reden zijn dat de man het soms moeilijk heeft om iets te regelen voor zijn partner haar verjaardag. Voor het geslacht dat hij jarenlang onderdrukt heeft moet hij op dat moment immers buigen en kruipen (als hij het als een macho interpreteert). Dat gevoel zou er niet mogen zijn natuurlijk, toch niet in een gezonde relatie, maar ‘ échte ’ mannen zullen het daar wel moeilijk mee hebben denk ik. Datzelfde gevoel van onafhankelijkheid stuurt waarschijnlijk ook de mate van stress die een man aankan. Hoe vrijer de man wil zijn, hoe minder ‘onderdanig’ hij kan zijn aan andere mensen of situaties. De vrouw kan dus eigenlijk aan die stressfactor zien in welke mate de man ook vrij wil zijn. Wat daarom natuurlijk niet wil zeggen dat hij niet van zijn vrouw houdt.

 

“Ik herinner me nog (lang geleden) een vriendin die me de dag voor haar verjaardag, me erop wees dat het de volgende dag haar verjaardag was. Ze zei dat ze dat belangrijk vond. Ik had toen totaal niets voorbereid. Als man viel ik uit de lucht en besefte toen nog niet het belang daarvan voor de vrouw. “

 

Het is natuurlijk ergens wel niet fair, indien dit geëist wordt van de partner dat hij iets organiseert. Veel vrouwen verwachten of vinden het normaal dat hun partner dat doet. Soms gaat de man daarin mee, en soms niet. Persoonlijk vind ik het nochtans beter dat men het niet ‘eist’, omdat anders de mogelijkheid bestaat dat men een fake relatiesfeer creëert. Ik vind het nog altijd beter als iets uit het hart komt…..als men een initiatief neemt, dat men dat doet omdat men het wilt doen (voor een bepaald iemand). Het eisen (het ‘moeten’) heeft veelal zelfs een averechts effect: in plaats van het te doen, begint men (onbewust) tegen te werken.

 

En het belangrijkste nog: het is niet omdat de man zich niet bezighoudt met verjaardagen, dat hij niet paraat staat om zijn partner bij te staan in moeilijke tijden. Iets wat meer in zijn genen ligt (of zou moeten liggen): zijn gezin beschermen in momenten van gevaar!

06-09-10

Het vreemde aan vreemdgaan.

Hier bedoel ik niet met vreemdgaan dat jijzelf vreemd gegaan bent, maar met het feit dat je partner vreemd gegaan is. Wat doet het met je en wat vind/vond je ervan? Of wat zou je ervan vinden? En waarom kwetst het?

Die laatste vraag vind ik nog de meest intrigerende. Voordat je een binding hebt met een bepaalde persoon via huwelijk of samenwonen of gewoon door een relatie zal je het meestal immers aanvaarden indien de persoon waar je een oogje op hebt met iemand anders naar bed gaat. Je zal het misschien niet graag hebben, of je zal jaloers zijn, maar in het algemeen zal je er niet over klagen. Je zal er niet over klagen omdat je vindt dat je daar ook niet het recht toe hebt.

Eénmaal de vis echter binnengehaald is, maw éénmaal er toch een relatie is tussen jij en die andere persoon dan verandert de visie veelal wel. Dan worden er verwachtingen gesteld aan de partner met op nummer één: de partner mag je niet emotioneel kwetsen! Fysiek ook niet, maar als men iemand graag ziet doet men daar wel graag eens een oogje voor dicht, soms letterlijk indien het dichtgeslagen wordt. Uiteraard een persoonlijke keuze of je dit fysiek gedoe (blijft) aanvaard(en) of niet.

Ook het feit dat jijzelf zou vreemdgaan of vreemdgaat zal je eerder normaal vinden dan dat je partner dat zou doen. Nochtans zou die dan hetzelfde doen als jij, maar toch zou het veelal niet aanvaard worden. Plots zou je moeten toegeven dat je toch niet die superman of supervrouw bent, want de persoon die je het beste kent is blijkbaar niet meer tevreden met je, toch niet op sexueel gebied. En jij dan maar denken via het vreemdgaan dat je altijd ‘de beste’ was … dat moet inderdaad pijn doen om eens op die manier bij de ballen of borsten gegrepen te worden.

Zelfs bij parenclubaanhangers kan men blijkbaar vreemdgaan. Niet zelden gebeurt er een scheiding tussen een parenclubkoppel omdat één van de twee vreemd gegaan is. Met vreemdgaan wordt hier dan bedoeld dat één van de twee zich niet aan de onderlinge afspraken gehouden heeft. Meestal laten deze koppels wel sex toe in de parenclub, maar niet daarbuiten. Of ze moeten erbij zijn en/of hun toestemming geven. Heel vreemd zou ik zo zeggen. Nochtans gaat het toch ook om sex? Of je er dan weet van hebt of niet en/of je die andere persoon, waar je partner dan sex mee heeft, graag hebt of niet: wat maakt het verschil?

Blijkbaar hebben de mensen het er moeilijk mee als de vaste partner vreemdgaat omdat men zich dan minderwaardig voelt. Of toch minder dan die persoon waar de partner vreemd mee gegaan is. Dit wil eigenlijk ook zeggen dat die minderwaardigheid reeds een tijd aanwezig was. Want als je zelfvertrouwen hebt en je eigenwaarde hoog genoeg inschat weet je dat je wel iemand terug zal ontmoeten. Toch zeker de dag van vandaag zijn er voldoende middelen aanwezig om contacten te leggen: hetzij via internet, sportclubs, hobbyclubs, bijlessen, cursussen, etc…. Er zijn genoeg mensen om graag te zien, zeg ik dan.

Uiteraard is er wel nog een andere hoofdreden dat men het moeilijk heeft met vreemdgaan. Als jij immers trouw gebleven bent, of opofferingen gedaan hebt voor je partner, en die partner gaat er plots vandoor met een ander, tja, dan ben je eigenlijk bestolen geweest. Want al die dingen waar je ooit van droomde zijn misschien niet meer realiseerbaar nu (alhoewel het in principe nooit te laat is). Het is dus best belangrijk voor jezelf om uit te maken of je dat risico wel wilt nemen voor iemand. Neem je het risico dan moet je er achteraf ook niet over klagen, tenminste toch indien je in je keuze niet gemanipuleerd of gedwongen werd. Wees dus voorzichtig vooraleer je grote stappen zet, hoe mooi je huidige liefde ook is. Ik zal wel niet de enige zijn die ‘het nooit verwacht had’ van die persoon die ikzelf graag zag, en verhalen genoeg te horen en te lezen daaromtrent. Eens luisteren naar andere mensen bij grote beslissingen wat zij daarvan vinden kan best nuttig zijn, omdat ze de situatie in het algemeen neutraler bekijken.

08-07-10

Het waarom van een relatie.

Gisteren kreeg ik een reaktie op mijn berichtje. Daarbij kreeg ik de vraag waarom ik dan eigenlijk een relatie heb. Eerlijk gezegd: ik vond het een verrassende vraag. Want daar ben ik eigenlijk nooit bij stilgestaan. Misschien wel een vraag dat iedereen zich eens zou moeten stellen (Good thinking Charlielove J !).

 

Er zijn natuurlijk verschillende redenen waarom men een relatie kan hebben. Enkele mogelijke daarvan heb ik al eens omschreven in een vorig berichtje (zie Het praktische van een relatie ) Als ik eens naga bij mezelf hoe ik altijd een relatie gestart ben, dan is het meestal door het goed gevoel dat ik had in het begin bij die specifieke persoon.

 

Een echte bewuste reden kan ik eigenlijk niet geven, omdat een relatie veelal spontaan ontstaat. Men ‘rolt’ er als het ware in. Men ontmoet iemand, en dan nog eens, en nog eens….en plots ligt men naast elkaar in bed, en dan is de relatie veelal gestart zonder dat men het weet. Met uitzondering van de relaties die gestart worden tengevolge van de vlinders in de buik, maar eigenlijk rolt men er dan ook in zonder verder na te denken of het dat wel is wat men wil.

 

Ik weet niet hoe het zit bij de andere mannen, maar als het aan mezelf zou liggen, zou ik perfect meerdere relaties naast elkaar kunnen hebben. En met relatie bedoel ik dan ook effectief een relatie, dus niet enkel sex. Ik zou dus vandaag best met de ene vrouw als partner door het leven kunnen gaan, en twee dagen later met een andere vrouw als partner om dan een week later terug bij de eerste vrouw of nog een andere vrouw te arriveren. Als je weet dat veel mensen (zowel mannen als vrouwen) er een minnaar op na houden, dan doen ze eigenlijk hetzelfde, wat er misschien wel op wijst dat ze dit ook liever zo zouden hebben. Natuurlijk weet in dit geval dan de officiele partner gewoonlijk van niets. Of de partner weet het wel, maar doet alsof zijn/haar neus bloedt. Het is net alsof men anders moet toegeven dat men een ‘verliezer’ is. Door het stilzwijgen vermijd de vreemdganger tevens dat zijn/haar partner ook elders gaat.

 

Zelf heb ik nog nooit meerdere partners terzelfdertijd gehad. Ik weet zelfs niet of dit wel een goed idee zou zijn. Want tijdens een relatie ontwikkel je uiteraard wel gevoelens bij de persoon waar je bij bent. En hoe meerdere partners er in het spel zijn, hoe meer je die gevoelens spreidt. Op den duur vermoed ik dat je dan eerder gevoelloos door het leven gaat. Dat je dan wel relaties hebt, maar nooit echt een binding met één persoon. En één van de leukste dingen in een relatie is natuurlijk het ontdekken van die ene persoon met al zijn/haar positieve en negatieve kantjes. Vraag is dan natuurlijk of je nog wel bij die persoon moet blijven als je die éénmaal door en door kent. Hou je jezelf dan eigenlijk niet bezig door vanaf dat moment bij die persoon te blijven? Vermoedelijk gaan de meeste mensen dan over naar het praktische van een relatie: de voordelen die de relatie biedt naast de partner, zoals de kinderen, geld, …. . En hoogst waarschijnlijk is het ook in die fase dat sommige mensen dan overstappen op een minnaar of minnares, er valt dan weer iets nieuws te ontdekken.

 

Dus als je mij vraagt waarom ik een relatie heb, dan moet ik voor mezelf ergens toch wel toegeven dat ik het niet onmiddellijk weet. Ergens voel ik een ‘binding’ met die persoon (je kan het misschien ook ‘graag zien’ noemen). En zolang er niets is dat sterk genoeg is om die binding te doorbreken, zie ik geen reden om haar te verlaten. Blijkbaar is er dus nog een andere reden dat mensen elkaar ontmoeten en samenblijven, en dat is die energetische binding, maar dat zal dan voor een volgend schrijfsel zijn Onbeslist.

24-06-10

Door het vuur gaan.

Zou ik door het vuur gaan voor mijn vriendin? Tuurlijk! Zou ik mezelf willen verbranden voor haar? Niet als het niet nodig is. Elke situatie in een relatie dien je te relativeren. In sommige noodtoestanden moet je afwegen wat je belangrijker vind: de liefde voor jezelf, of de liefde voor je partner. Als je kiest voor jezelf ben je zekerder dat je door de situatie niet gehavend zal worden, kies je voor de partner bestaat de kans dat alles voor niets is geweest als die later ervandoor gaat. Het is niet altijd makkelijk om te weten wat je het beste doet. Je moet immers een lijn kunnen trekken voor jezelf waarbij je kan zeggen “tot daar en niet verder!” . Al is het maar uit een vorm van zelfbescherming. Heb je dat recht om te kiezen? Ben je een egoïst als je kiest voor jezelf? Het recht heb je voorzeker al, en je bent niet minder egoïstisch dan de persoon die eist dat je voor hem/haar door het vuur zou gaan. Het is niet iets wat kan geëist worden trouwens. Om te bewijzen dat je haar/hem graag ziet kan je jezelf wel opofferen natuurlijk, maar wordt het dan ook geapprecieerd? Dat is maar de vraag. Misschien nog een belangrijker vraag: zou die persoon hetzelfde doen voor jou dan? “Bezint eer ge begint”, zou ik zo zeggen. En als puntje bij paaltje komt dat de situatie zo hoogdringend wordt, zal je hart wel vertellen wat je moet doen, ook al verbrand je dan je vingers of je achterste.

10-06-10

Het denken (in een relatie).

De kindertijd…hoe zalig kan die niet zijn. De voornaamste reden dat een kind zich goed en gelukkig voelt is omdat het zich niets aantrekt van de wereld. Het loopt en speelt en voelt. Soms heeft het pijn en soms plezier. Maar waarom het kind pijn of plezier heeft beseft het kind niet. Het voelt gewoon… het IS! En daarmee leeft het ook meestal onbezonnen, net zoals in de wilde natuur ook alles zijn gang gaat. Iedere handeling is eerder een instinctief gegeven dat van ergens ‘vanbinnen’ komt. Of dit nu positief of negatief is (voor zichzelf of voor een ander) doet er voor het kind niet toe.

Maar een kind wordt ouder, hierdoor groeit het lichaam en normaal gezien ook de hersenen. Vanaf dan kunnen er wel eens problemen ontstaan. Want met de groeiende hersenen evolueert ook het denken mee. Dit kan erg nuttig zijn omdat men op die manier bepaalde systemen kan ontwikkelen die nuttig zijn om op een comfortabele en veilige manier door het leven te gaan. Dat denken zou zich op een normale manier moeten ontwikkelen. Sommige mensen hebben echter in hun kindertijd meer tegenslag dan de ander. En hoe meer tegenslag men als kind heeft, hoe vroeger men begint te denken. Niet over de schoolse en technische kennis, nee. Men begint te denken over het leven. Want door al het innerlijk ‘leed’ voelt het denken zich genoodzaakt om in te grijpen vooraleer de ganse gevoelswereld zwart ziet van afkeer tov het leven. Zoals de mens zich via het denken aan de top van de natuur geworsteld heeft om te overleven, doet ook ieder individu dit, om hun negatieve emoties te overleven.

Het gevaar bestaat echter, indien je als kind te vroeg begint te denken over dingen die je als kind niet kan begrijpen (waarom men je bijvoorbeeld opzettelijk pijn doet), dat je begint vast te zitten in een steeds wederkerend patroon. Je creëert dan immers een vorm van vluchtweg. Vluchten in het denken om gevoelens niet te moeten voelen. Het kan de meest gevoelige mensen tot gevoelloze wezens maken. Het zou mij zelfs niet verwonderen dat veel seriemoordenaars deze weg ondergaan hebben. Alleen zullen die mensen te egoïstisch/narcistisch (geweest) zijn vanuit hun ‘ziel’ dat ze waarschijnlijk als kind reeds altijd liefde zullen geëist hebben (eventueel zonder dit te tonen), waarna de emotionele frustratie gegroeid is tengevolge van geen beantwoording aan de hoeveelheid liefde die ze zelf willen of eisen. Uiteindelijk moeten die emoties geuit worden en vervalt men in het denken om dit op een uiterst geslepen manier te kunnen doen veelal via gewelddadige wijze. En op dit ene moment dat ze die ‘slachting’ of verkrachting of beide uitvoeren denken ze niet, maar is het voor hen een vorm van meditatie en laten ze alle opgekropte emoties en frustraties los. Waarna ze terug vallen in het denken om alles mooi verborgen te houden. Veel mensen reageren zich ook op een dergelijke manier af tov hun partner, maar beperkt zich dan wel eerder tot huiselijk geweld, dominantie of pesterijen. Men reageert dan op de partner af, wat men in de jeugd of het verleden heeft mislopen, waar de partner zelf niets kan aan doen trouwens.

Terug naar de ‘normale’ mensen nu: het denken heeft één groot voordeel. Het kan je controle opleveren. Controle over je emoties. Niet zelden zullen mensen, die als kind te vroeg over het leven hebben beginnen denken, controlefreaks worden. Dit hoeft uiteraard niet als kind geweest zijn, maar kan ook in een later stadium als volwassene ontstaan zijn. Ze zullen dan proberen van alles te begrijpen wat er rondom zich gebeurd, waardoor ze zich ook veel vragen stellen over het hoe en waarom van een bepaalde handeling door de partner of iemand anders. Vroeg of laat krijgt men daar in een moment van verlichting dan een antwoord op waardoor men er ook mee weet om te gaan gevoelsmatig. Bijkomend voordeel van dat weten is, dat men dan controle kan uitoefenen op eigen en andermans leven maw men heeft het gevoel dat men het leven onder controle heeft. Het lijkt een logische redenering, maar het is het niet, want niets in het leven is echt voorspelbaar.

Ook ‘Superman’ (Christopher Reeve) superman_flying-12275
 is uiteindelijk geëindigd in een rolstoel door een ongeluk tijdens het paardrijden. Teveel denken is niet goed. Het zorgt ervoor dat je minder gaat genieten van de mooie momenten van het leven. Misschien was het ooit wel goed in een bepaalde situatie, maar als die situatie voorbij is, laat je het beste het denken terug los. Dit wil niet zeggen dat je niet moet voorzichtig zijn in het leven en niet moet zorgen voor voorbereidende bescherming als dit binnen je (financiële) mogelijkheden ligt. Maar als je dit niet kunt, val je misschien best terug op je kind-zijn door gewoon te ZIJN en te ervaren.

Veel denken kan je tot een slim mens maken, maar misschien zijn de slimste mensen wel degene die nooit denken!