03-09-11

Een gezamenlijke rekening.

 

 

Ik weet dat ik dit item al eens besproken heb, maar vermits ik onlangs naar Dr. Phil aan het kijken was en het item van de financiële situatie binnen een relatie aan bod kwam vind ik een vermelding met nieuwe elementen wel eens waard. Het kwam erop neer dat de dame in kwestie getrouwd was met een man met schulden zonder dat hij haar daar ooit had op gewezen. Indien Dr. Phil hem vraagt waarom hij haar dit nooit gemeld had, zegt de man éénvoudigweg dat zij een gezamenlijke rekening wou. Voor hem was daarmee de kous af! Dat zij daarmee terecht kwam in een spiraal van (financiele) onzekerheid leek hem niet te hinderen.

 

Het lijkt me logisch dat, voordat je gaat samenleven of trouwen met iemand, je toch best probeert na te gaan wat de financiële toestand is van je toekomstige levensgenoot. Niet dat die financiën daarom bepalend moeten zijn om te weten of je doordoet met de relatie, wel eerder omdat je zelf zou weten waaraan je eventueel begint en of je dat wel echt wilt. Het lijkt me dus zeker niet verstandig om sowieso ervanuit te gaan dat met een gemeenschappelijke rekening alles opgelost is op gebied van financiën. Misschien zelfs integendeel.

 

Het kan best vreemd klinken dat je partner je zou voorliegen omwille van zijn/haar financiën, maar vooreerst is er de schaamte voor het geldtekort. In de huidige westerse maatschappij is geld immers een belangrijke vorm van status en mensen die daar belang aan hechten doen graag aan de buitenwereld uitschijnen dat ze ‘iets’ bereikt hebben. Bovendien is het voor mannen zeker een vrouwtjeslokker om te doen uitschijnen dat ze geld hebben.

 

Daarnaast zou je al enige nattigheid moeten voelen indien je partner financiele vragen niet beantwoordt of zelfs ontwijkt om die zaken te bespreken door te zeggen dat hij/zij geen tijd heeft. Als eindpleidooi is het zeker belangrijk om te weten of je partner geen (verborgen) schulden heeft. Eénmaal getrouwd of samenwonend (op dezelfde domicilie) zou het best kunnen dat je een deel van je eigen goederen zal kwijtspelen indien je partner die schulden niet kan afbetalen. Best zorgen dat alles dus goed contractueel vastgelegd is!

29-08-11

Liefde is...

Liefde is…

elkaar emotioneel missen en het sexueel willen uiten!

...wat niet zelden leidt tot het vreemdgaan door één van de partijen als het emotioneel gemis te groot wordt en/of de sexuele uiting ervan te lang uitblijft.

11-02-11

Manische depressie.

Deze week een docu gezien op de nederlandse tv over jeanne, een meisje die aan manische depressie lijdt.

 

Manische depressie is een gevoelstoestand waar je van het ene uiterste naar het ander uiterste gaat. Je leeft dus, om het een beetje speels te zeggen, in up’s en down’s.

 

 

De dieptebelevenis van de up’s en down’s hangen sterk af van het moment waarop ze zich voordoen. Je kan best in een positieve situatie zitten en toch een down moment hebben, en niettegenstaande het down gevoel zal doorwegen, zal je dat moment wel (psychisch) overleven. Krijg je echter een down moment op het ogenblik dat je reeds in een negatieve situatie zit, dan kan dat down gevoel heel erg doorwegen en zelfs letterlijk (zelf)moordend zijn.

 

 

Alhoewel ik nooit als manisch depressief bestempeld geweest ben, en nooit in behandeling geweest ben, weet ik wel uit ervaring hoe het is om met up’s en down’s te leven. Je kan het ook (hevige) stemmingswisselingen noemen. Het ene moment zit je te lachen, en plots door een domme opmerking (die je raakt), of iets (negatiefs) dat je hoort of ziet op tv of een (kleine) teleurstelling val je pardoes in het tegenovergestelde. Als persoonlijke reflex kwam er bij mij dan nog bij dat ik op dergelijke momenten in een ijzingwekkende stilte verviel om me af te schermen van de omgeving (dit is volgens mij ook wat autisten onbewust doen, dit terzijde). Er zijn natuurlijk ook mensen die anders reageren, en juist agressief en ‘onhandelbaar’ zijn naar hun omgeving toe. Het zal je wel duidelijk zijn dat het niet gemakkelijk is om met een dergelijke partner te leven, en ook ik heb eens een relatie verloren tengevolge van mijn plotse ‘stiltegedrag’.

 

 

Het is zeker niet gemakkelijk om met up’s and down’s te leven, maar wat mij persoonlijk opgevallen is, is dat het grootste probleem bij jezelf zit. Je geeft alles en iedereen de schuld van wat er fout loopt, waardoor je je alleen voelt op de wereld, waardoor je een gevoel krijgt dat je in een ‘mist’ terecht komt. Soms kan dat een hele dichte mist zijn, waardoor je letterlijk het noorden kwijt raakt en op dat tijdstip zelfs domme dingen zou doen. Er zijn dan mensen die zichzelf kwetsen via zelfmutulatie (zie ook mijn gedicht: kriskras) om er zeker van te zijn dat ze nog op aarde zijn. Als je probeert echter van de dingen niet meer af te schuiven op een ander, en te beseffen dat het ook een groot deel te wijten is aan je eigen manier van de dingen aanvoelen en bekijken, kan je beginnen aan jezelf te werken en is de impact van anderen ook minder groot.

 

 

Je moet beseffen dat het als een muntstuk is, dat je zelf kan keren. Want je weet dat er nà een up-periode een down-periode komt. Je moet jezelf dus een automatisme eigen maken dat je je up-gevoel wat tempert in de up-periode zodat je wat (innerlijke/psychologische) energie overhoudt om de down-periode te relativeren. Indien je dit op regelmatige basis doet zal je zelfs tot op een punt komen dat de down’s niet  meer zo diep zijn zoals voorheen, evenmin als de up’s zo hevig zullen zijn. Het is een kwestie van jezelf leren kennen en voelen, en vooral leren omgaan met jezelf (en met anderen).

 

 

Wat ik bij mezelf ook voelde was dat het gevoel van veiligheid erg centraal stond. Situaties die een onveilige/onzeker gevoel geven kunnen je snel naar beneden trekken. Misschien zijn vrouwen nog iets gevoeliger aan manische depressies dan mannen, omdat ze van nature uit al op zoek gaan naar veiligheid. En misschien is dat veiligheidsgevoel/onzekerheidsgevoel ook de reden dat het voornamelijk vrouwen zijn die krassen met een mesje in hun armen om de controle te kunnen houden. De enige oplossingen om je onzekerheidsgevoel weg te werken is jezelf confronteren met (voor jou) onzekere situaties, waardoor je dan kan ontdekken dat die onzekere situaties eigenlijk niet zo erg zijn zoals je dacht waardoor je zelfvertrouwen groeit.

 

 

Mijn up’s en down’s zijn al heel erg getemperd de laatste jaren en quasi verdwenen. Misschien omdat ik af en toe het ook eens uithuil en zo de kans heb om op een andere manier mijn negativiteit los te laten… . Maar toch betrap ik er mezelf soms op dat ik in een down moment alleen maar negatieve gedachten in mijn hoofd krijg of zoek (vb over mijn vriendin) waardoor je in dergelijk moment riskeert van de relatie onterecht te verbreken waar je achteraf dan opnieuw spijt van krijgt uiteraard. Dit is ook één van de redenen dat ik mijn (negatieve) gedachten over mijn vriendin soms uitschrijf, zodat het ergens toch wat gekanaliseerd wordt. Men zegt wel eens dat je dingen van je moet ‘afschrijven’ om je beter te voelen achteraf, en naar mijn gevoel werkt dit inderdaad positief.

 

02-11-10

Mensen willen bedrogen worden.

“Omdat mensen willen bedrogen worden waarschijnlijk!”, was het antwoord dat de schrijver arnon grunberg onlangs gaf tijdens een interview, waarin hem de vraag werd gesteld waarom mensen vreemdgaan.

 

 

Misschien heeft hij wel gelijk. Hebben we allemaal al niet eens de situatie meegemaakt waarin we vermoeden dat onze partner vreemd aan het gaan is? Dat  die zich plots zo ‘anders’ gedraagt waardoor er bijna geen twijfel meer mogelijk is dat hij/zij vreemd gaat. En hoe sterk het vermoeden ook is, ook al liggen de bewijzen zelfs voor onze neus, toch vinden velen onder ons een reden om er niet dieper op in te moeten gaan. Als de (al dan niet vreemdgaande) partner geen geschikte uitvlucht vindt, vinden we zelf wel ééntje voor hem/haar.

 

 

Ja, misschien willen mensen wel bedrogen worden omdat het minder energie vraagt dan om de werkelijkheid onder ogen te zien, of nòg sterker: om er iets aan te doen en tegen de werkelijkheid in te gaan. Bang om te vechten voor datgene waar je van houdt, en bang om het te verliezen tijdens de strijd. Want als je verliest, eindig je meestal uitgeput met nog minder in je handen dan voorheen. En als je ‘liefhebbedingetje’ je dan laat staan voor wat je bent, dan overvalt het gevoel je ook dat je niets meer waard bent…een stukje vuil….waardoor veel mensen nà de breuk zichzelf in een depressie storten en vervolgens als een stuk vuil verder gaan leven.

 

 

Nochtans is dit allemaal niet nodig, tenminste, als je voor jezelf uitmaakt dat je niet wilt bedrogen worden. En als je nà je ‘op-je-hoede-zijn’ ontdekt dat je toch bedrogen geweest bent (want als iemand je wil bedriegen kan dit altijd), kan je dan voor jezelf toch zeggen dat je jezelf niet bedrogen hebt. Dat je toch je best hebt gedaan om jezelf te behoeden van enig ‘kwaad’, ook al is het soms veel leuker om in een sprookjeswereld te leven waarin alles veel mooier lijkt (want juist in alle sprookjes zijn er nu éénmaal ook 'boze wolven'). De kans voor een psychologische inzinking is dan heel wat kleiner. Zelfrespect ! Very Important !!!

 

 

Nog een mooie one-liner van arnon grunberg:

 

“ Seks is een beest dat getemd moet worden, anders overheerst het je leven! ”

20-09-10

Halve autist?

Soms denk ik dat ik een halve autist ben. Iemand die het nodig heeft van in momenten zich in zichzelf te keren, en als ik voldoende tijd met ‘mezelf’ doorbracht heb, van dan pas terug te keren naar de normale ‘wrede’ wereld.

 

Ja, die momenten van ‘stilte’, die innerlijke rust voor mezelf zijn voor mezelf noodzakelijk om geestelijk te overleven en me goed te voelen. Niet alleen om te overleven tussen de mensen om me heen, maar ook binnen mijn relatie. Moest mijn vriendin dit begrijpen zouden we plots een hele sprong voorwaarts maken in onze relatie. Het zou onze relatie versterken en me niet een geïrriteerd gevoel geven iedere keer als ze me uit mijn persoonlijke vorm van meditatie haalt met woorden en gedragingen die om aandacht vragen. Maar het begrijpen is niet genoeg, ze moet het ook nog kunnen toepassen. Me eventjes alleen laten in mijn ‘stil-zijn’. Ze mag naast me zitten, ze mag lezen, kijken naar haar programma, koken, …whatever… .

 

Ook al zeg ik het haar, soms op een kregelige wijze: “Ik wil nu gewoon eventjes tot rust komen”, dan nog blijkt er iets sterker dan haarzelf, of iets in haar dat geen rekening houdt met mij en me in mijn rust moet verstoren. Ze beseft niet dat ze me op die manier van haar wegduwt, want hoe kan ik me immers goed voelen in een relatie die mezelf van mezelf wegduwt?! In een relatie waar ik enkel mag leven voor de ander, en er voor mezelf niet mag zijn?!