27-11-11

Mijn man is een klusser.

Ik heb al een paar keer gekeken naar het programma “mijn man is een klusser”. En met afgrijzen moet ik soms toezien hoe dat de man belachelijk wordt gemaakt omdat de werken niet snel genoeg vooruitgaan.

Er zitten soms wel luie mannen in natuurlijk, of mannen die echt niet kunnen klussen. Alleen stel ik me de vraag in welke mate de vrouwelijke partner daar haar deel in heeft. In dat programma is het altijd de vrouw die klaagt dat haar man er zijn voeten aan veegt. Ze moet toch wel op voorhand weten hoe haar man is, en of hij dat zal aankunnen? Ook al zegt of beweert hij dat hij alles wel zal in orde brengen?! En het belangrijkste: men kiest er toch meestal samen voor om een huis te kopen dat nog moet gerenoveerd worden? Men weet toch de toestand van het huis op het ogenblik dat men erin trekt? Blijkbaar vergeet die vrouw wel eens dat haar man ook moet werken om geld en eten op tafel te krijgen, en dat de man misschien ook wat tijd nodig heeft om te ontspannen. Wat verwacht ze dan van hem: dat hij gaat werken om geld te verdienen, dan ’s avonds nog aan het huis klussen en ook nog het weekend erbij liefst? Al de rest van wat hij wil is maar bijzaak?

In dergelijke tv-programma’s vraag ik me dan af waar het aandeel van de vrouw zit? Ok, je hebt vrouwen met kinderen, maar het huis wordt dikwijls gekocht terwijl er nog geen kinderen zijn, en temidden van een onafgewerkt huis of ruïne gaat men dan toch veelal beslissen om toch zwanger te worden. Hallo?! Net alsof die zwangerschap dan eerder moet dienen als impuls voor de man om de werken af te ronden, dan uit een echte kinderwens. Als je geen stabiele situatie hebt of geen deftig onderkomen kan bieden aan je eigen kinderen, ben ik zeker geen voorstander om dan te besluiten van wel aan kinderen te beginnen. Ook al roept moeder natuur nog zo hard! Langs de andere kant vind ik wel dat een goede en verantwoordelijke vader in de eerste plaats moet zorgen dat zijn kinderen het goed hebben, en dus een zo goed als mogelijk onderkomen bieden aan hen! Dus ook de man is niet verstandig bezig indien hij toegeeft aan de kinderwens op dergelijk tijdstip.

 

Als ik een goede raad mag geven, uit persoonlijke ervaring dan: een huis renoveren vraagt erg veel tijd als je het zelf wilt doen, en zeker meer dan je in je hoofd hebt. Bij renovatie komen er altijd onverwachtse gebreken en tegenslagen naar boven die nog extra tijd vragen. En terwijl de tijd vooruit gaat, gaat de motivatie meestal achteruit. Bovendien slorpt het veel meer geld op dan je in gedachten hebt, temeer dat de prijzen maar blijven stijgen. Er zijn ook veel verborgen kosten: zoals het materiaal dat je nodig hebt...boormachine, tegelsnijder, de lijm onder de tegels zie je niet maar vraagt ook geld, vijzen,... .Dit houdt ook in dat je dus andere kostelijke‘pleziertjes’zult moeten laten, tenzij je voldoende kapitaal hebt natuurlijk. Qua kapitaal kan ik misschien ook nog de raad geven dat het gedeelte van je afbetaalde hypotheek veelal terug kan opgenomen worden, mits goedkeuring van de bank uiteraard.

 

Het beste werk je ruimte per ruimte af als je er in korte tijd in moet, en niet alles in één keer, waarbij je voorrang heeft aan de belangrijkste leefruimtes. Als je alles echt zelf wilt doen, stel jezelf dan eerst de vraag of je daar wel handig genoeg voor bent. En als je met twee besluit om een te renoveren huis te kopen, dan moet je er ook met twee aan werken! Ik zie niet in waarom een vrouw niet net als een man en rol isolatie tegen het plafond kan hangen. Er zijn altijd ‘lichtere’ werken die ook de vrouw kan doen. En vergeet niet: wat je samen doet is leuker en brengt je dichter bij elkaar! En hoe dichter je bij elkaar bent, en hoe meer je samen verwezenlijkt, hoe leuker het gezin wordt als er uiteindelijk ook kinderen aankomen..iets wat je uiteraard ook best samen doet Lachen.

25-11-11

Multitasking


Multitasking, vrouwen dwepen er wel eens me dat ze er beter in zijn dan mannen.

Maar wat is nu de wetenschappelijke realiteit?

 

 

24-11-11

Libido, vrouwelijke vormen en antidepressiva.

De week van 11 oktober 2011.

 

11/10/2011. Een beetje een baaldag. Niets van wat ik wil ondernemen lukt. De grootste vijs valt zomaar uit mijn handen, wat inhoudt dat ik beter stop met klussen voor de rest van de dag.

Om één of andere reden staat ook mijn libido vandaag erg hoog. Er zit veel beweging in mijn ‘beste vriend’, zo één van die dagen dat je bij wijze van spreken thuis zou blijven om de ganse dag te wippen, ook al zou het niet de ganse dag lukken om klaar te komen, het gevoel om het te doen is wel duidelijk aanwezig. En dit zal zich blijkbaar gans de week verderzetten: ’s morgens en ’s avonds voel ik de noodzaak om te masturberen….vreemd, vermits ik de laatste tijd met een lager libido zat. Zou het door de plotse positieve weersverandering zijn? Ik heb meer en meer het gevoel dat ik lichamelijk afhankelijk ben van de seizoenen. Het heeft ook een invloed op hoe ik naar vrouwen kijk. In de doe-het-zelf zaak zie ik een vrouw met gespannen jeans binnenwandelen. Ik bekijk haar uiterlijk, waarna mijn blik automatisch afdaalt naar haar kruis, die tengevolge van de erg strak gespannen jeans ‘uitdaagt’ om naar te kijken. Vervolgens passeert ze mij en mijn blikken blijven haar volgen: ik zie hoe haar volle doch sexy dijen heen en weer gaan bij iedere stap die ze plaatst, ze doet dit op zo een manier dat ik als het ware ‘door’ haar kledij zie. Het windt me op en met deze vrouw zou ik heel veel sexueel plezier kunnen beleven op dat moment. Natuurlijk hou ik me in, er is immers nog altijd mijn relatie, en ook al moest mijn vriendin er niet zijn, dan nog stel ik me de vraag of ik er zou (durven) naartoe stappen. Er naartoe stappen zou op zich geen probleem zijn, alleen: hoe maak je duidelijk dat je enkel met haar naar bed wil omdat je ze zo sensueel vindt? Vrouwen voelen zich veelal gebruikt als er niet meer gevoel achter zit, nochtans is het toch omdat juist haar lichaam me zo aantrekt, en zou ze moeten vereerd zijn, vermits veel vrouwen een psychologisch probleem hebben met de vormen van hun lichaam.

’s Avonds bel ik naar mijn vriendin, ze heeft ook een wat mindere dag gehad, maar hoe ze het ook deed, op het einde van het gesprek voelde ik me terug opgemonterd. Dit is een goed teken, het feit dat zij mij oppept, ook al beseft ze het niet zelf. Voor mij betekent dit dat ze het leven positiever bekijkt en dit ook ‘overbrengt’ op haar omgeving. Ze heeft vandaag echter wel terug een paniekaanval gehad toen ze in de auto aan het rijden was, wat me uiteraard zorgen baart. Maar misschien is het juist omdat ze innerlijk aan het ‘veranderen’ is, dat ze bepaalde negativiteiten loslaat, waardoor ze die aanvallen dan krijgt. Ik vind het immers logisch dat bij geestelijke veranderingen, daarbij ook de daarbijhorende psychosomatische veranderingen optreden. Een negatieve barrière waar men door moet indien men tot verandering wil komen. “Het wordt altijd eerst slechter voor het beter wordt”, zegt het spreekwoord, en in de realiteit is dit meestal ook zo.

 

Ook de volgende dagen klinkt mijn vriendin opperbest, en ik hoop dat het zo mag blijven duren. De laatste weken is ze echt een pareltje van een vrouw. Heel optimistisch en heel aktief. Ze plant regelmatig terug ontmoetingen met vriendinnen of probeert mee te doen aan bepaalde aktiviteiten als ik er niet ben. Dat laatste is heel belangrijk om depressieve gedachten tegen te gaan: hoe meer je bezig bent, hoe minder tijd je hebt om na te denken. Volgens mij is bezigheidstherapie één van de beste manieren om depressiviteit te vermijden. Het is alleen belangrijk dat je wel iets doet wat je graag doet. Dit kan natuurlijk wel problemen geven in een depressief stadium, want meestal doe je dan niets graag. Het beste kan je dan terugvallen op het verleden en terugdenken aan wat je vroeger graag deed op de ogenblikken dat je je goed voelde. En alhoewel er je in het begin misschien niet van zal genieten, ergens zal je een gevoelsmatige ‘link’ leggen met de momenten waarop je je wel goed voelde. Een andere mogelijkheid is dat je gewoon op ontdekkingstocht gaat en nieuwe gebieden en mensen probeert te ontdekken. Het zal je duidelijk maken dat er ook andere wegen in het leven zijn, dan die ene dat je tijdens je depressie bewandelt. Zaken en onderwerpen genoeg om aan deel te nemen, bovendien hoeft het zelfs zoveel niet te kosten. Met een beetje geluk leer je zelfs iemand kennen die opnieuw een hechte vriendschap kan worden. Opbouwen! Heel belangrijk om zich goed in het leven te voelen!

22-11-11

Kinderen en slechte ouders.

Vorige week verscheen in het nieuws en de kranten dat de kinderen nogal eens het slachtoffer zijn van de (vecht)scheidende ouders. Die kleine wezentjes die (zogezegd) met veel liefde, en soms met veel pijn, op de wereld gezet geweest zijn blijken veelal voor (één van) de ouders de ideale schaakstukken te zijn om een spel te spelen waarbij uiteindelijk de kinderen altijd schaakmat eindigen, dit zonder dat ze zelfs maar de keuze hebben om al dan niet mee te spelen.

Het doet bij me doordringen hoe weinig besef de mensen hebben indien ze een ‘kleintje’ op de wereld brengen. De man wil meestal enkel zijn bloedlijn verder geproduceerd zien, en bij de vrouw zijn het eerder haar natuurlijke hormonen die de drang verhogen om een kindje te ‘maken’. Geen van beiden staan echt stil bij de verantwoordelijkheden dat die kinderen meebrengen: het opvoeden, de tijd, de kosten, de verdraagzaamheid van hun lawaai en vooral de liefde en aandacht die het kind vraagt. Een kind vraagt liefde! Heel veel liefde zelfs. En als het kind dat niet krijgt zal het er wel om schreeuwen, tot het groot genoeg geworden is, en de meeste ouders hun kind reeds hebben kunnen conditioneren dat ‘hun’ kind, dat ze zo graag zien, eigenlijk een speelbal is geworden van de eisen en wensen van de ouders, zonder dat ze er stil bij staan dat hun kind dat ze zo graag zien ook eisen en wensen heeft.

En het kind aanvaardt het, omdat het niets anders kan. En als het kind ‘gebruikt’ wordt door de ouders, al dan niet bij een scheiding, dan nog zal het kind dat aanvaarden, terwijl het zich, indien het eens alleen is, zich zal verbergen in een donker hoekje….om te huilen….wenende en wetende dat hij liever betere ouders had 'gekregen'.

zwangerschap.jpg

20-11-11

Ontrouw

Ik kreeg bij mijn vorige 'post' via het commentaar de opmerking dat ik teveel met het onderwerp ontrouw bezig ben en dat dit kan leiden tot obsessief gedrag. Laat me toe van te zeggen dat ik totaal geen obsessie heb of zelfs ontwikkel tot ontrouw wat mijn eigen relatie betreft. Ik stel me uiteraard wel eens die vraag tov mijn partner of ze wel volledig trouw zou zijn, maar ik denk dat iedereen dat wel eens doet, zeker als men al eens bedrogen geweest is.

Moest ik echt bang zijn dat mijn vriendin mij bedriegt of zou bedriegen, dan zou ik haar gsm controleren, haar mails uitpluizen en/of haar msn-gesprekken controleren. Iets wat eerder vrouwen wel zullen doen, zeker nà een 'ontrouwe' relatiebreuk. Ook mijn vriendin heeft dit al gedaan bij mij. Ik zou bij twijfel mijn vriendin dan ook op onregelmatige tijdstippen opbellen om te weten wat ze doet of waar ze is. Niets van dit alles heb ik echter zelf tot op heden nog maar één maal gedaan. Noch bij mijn huidige vriendin, noch bij vorige vriendinnen, ook al ben ik ooit eens goed bedrogen geweest. Het toont voor mij aan dat ik op dat gebied stabiel ben. Het is niet omdat ik het onderwerp ontrouw naar voor breng dat het automatisch impliceert dat ik daar 'bezeten' van ben.

Ik vind het echter logisch dat ik daarover schrijf als je weet dat via ontrouw veelal aangetoond wordt dat men de huidige relatie niet echt meer ziet zitten. Volgens statistieken gaat ongeveer de helft van de partners vreemd, en dat is niet min vind ik. Eén kans op twee dat je dus zowel dader als slachtoffer bent! Ontrouw kan je zien als een spiegel voor jezelf, niet door je ontrouw handelen, maar hoe je zelf omgaat met die ontrouw tegenover de persoon die je graag ziet of zag. Het toont aan hoe weinig respect men veelal maar heeft voor die 'graag-geziene' persoon, en bijgevolg toont het ook aan hoe egoïstisch de maatschappij zelf is en zelfs nog meer ontwikkeld. Want al wat er gebeurt binnen een relatie is een 'verkleining' van hoe de maatschappij eruitziet. Smijt je al die relaties en gezinnen samen dan heb je immers 'de maatschappij' met liefde en geweld, helpen en bedriegen. En als je tevreden bent met die maatschappij, dan mag je gerust ontrouw en gewelddadig zijn, of dat aanvaarden, maar als je wenst dat de maatschappij verandert, dan begint het binnen jezelf en je eigen relatie.

Met andere woorden: partners zouden veel meer begrip voor elkaar moeten hebben op het gebied van ontrouw en vreemdgaan. Want waarom zou men immers niet mogen ontrouw zijn en vreemdgaan? Als individu heb je het recht immers van te doen wat je zelf wilt. Het is alleen de manier waarop dit gedaan wordt. Men gaat er immers vanuit dat men zelf wel vreemd mag gaan, maar de partner niet, en daar knelt het schoentje, want het is juist dit gedrag dat de maatschappij egoïstischer maakt.