24-01-12

De beperking van een relatie.

 

Een relatie is zo een ‘mes’ dat langs twee zijden snijdt. Want enerzijds is een relatie heel nuttig voor de ontwikkeling van de persoonlijkheid, maar anderzijds dien je veelal ook jezelf in te perken qua persoonlijkheid, omdat je als vrijgezel bepaalde zaken wèl of anders zou doen. Dankzij een relatie en de kritieken van de partner kan men ontdekken wie men zelf is, en door het weerleggen van de kritieken of zelf kritiek te geven aan je partner kan die ontdekken hoe hij/zij is. Een verstandig mens zal dan die kritieken eventjes laten bezinken en zijn/haar handelen al dan niet aanpassen.

 

Tot daartoe is er geen probleem. Grootste probleem is wel dat een relatie veelal gebruikt wordt om een veilige thuishaven te hebben, een plaats waar men altijd terug kan komen. En die veilige thuishaven wordt voornamelijk bepaald door het materiele (geld en huis), het affectieve (naar elkaar en de kinderen toe) en de verantwoordelijkheid (naar de kinderen toe). Men gebruikt een relatie dus veeleer om voor zichzelf een veilige barrière op te stellen naar de eigen gevoelens toe, maar vergeet graag dat men, indien men samenleeft met een ander ook moet rekening houden met de leefwereld van de partner en zelfs de kinderen. Doet men dit niet, dan gebruikt men eigenlijk de partner om die veilige haven te kunnen creëren. En als men zo tewerk gaat is de kans ook groot dat men, vermits men toch niet echt rekening houdt met de partner, ook pleziertjes elders zoekt.

 

Je kunt je natuurlijk ook de vraag stellen of je partner wel het recht heeft om je die persoonlijke vrijheden af te nemen. Als je écht eerlijk en correct bent, zal men moeten toegeven dat je dat recht niet hebt. Als je dat wèl doet, dan denk je eigenlijk aan jezelf, over wat jij wilt en wat jij belangrijk en juist vindt. Veelal is een relatie dus continu het beperken van elkaar tot men een evenwicht vindt waar beiden mee kunnen leven. Als (één van) beiden daar (uiteindelijk) niet mee kan leven, dan draait de relatie op een breuk uit.

23-01-12

Het opbouwen van een relatie

 

Hieronder vindt je een aangenaam filmpje met een mooie omschrijving van hoe je een relatie het beste opbouwt. Het is wel engelstalig, met de franse vertaling opzij...

 

21-01-12

Sexuele communicatie.

 

Ook binnen mijn huidige relatie zijn er al signalisatieproblemen geweest. Wij mensen handelen veel meer met lichaamstaal dan we denken, en besteden er misschien wel te weinig aandacht aan. Zo lag ik eens in bed met mijn vriendin, op het gemak wakker aan het worden, tot ze op een ogenblik haar hand op mijn rug legde. Eens wakker genoeg, stap ik uit bed, waarna ze vraagt: “Hé, wat ga je doen? Ik dacht van eerst nog eventjes te wippen!”. Ik heb dan wijselijk besloten van toch terug in bed te kruipen, maar hoe kon ik nu weten dat ze zin in sex had door enkel die ‘handoplegging’ die bovendien op de verkeerde plaats uitgevoerd werd? Omgekeerd is het ook al zo geweest: ik ga ervan uit dat indien ik met een erectie in bed stap ik eigenlijk aan mijn vriendin wil zeggen: “Ik ben er klaar voor!”. Groot nadeel van mijn partner is, dat ze voor het slapengaan graag nog wat leest, waardoor ik dan ‘vergeten’ wordt of ze de erectie zelfs niet ziet. Nochtans is hij voldoende zichtbaar, voor alle duidelijkheid. Zelfs nà de sex zal ze veelal nog een ietsjepietsje lezen. Het is de eerste vriendin waarmee deze lichamelijke communicatie blijkbaar niet werkt, want met mijn vorige vriendinnen had ik dat probleem niet. Maar zij lazen dan ook geen boek, en sliepen veelal zelf ook naakt (in tegenstelling tot mijn vriendin) wat het uiteraard wel makkelijker maakt om dan een stapje verder te gaan.

 

Mijn vriendin is echter eerder voorstander van de woorden (daarom leest ze ook zo graag waarschijnlijk), en heeft liever dat er rechtstreeks gevraagd wordt: “Heb je zin in sex?”. Je kunt dan een ja of een nee krijgen, maar je weet dan wel waar je staat. Langs de andere kant vind ik dat er wel een vorm van romantiek en spanning in zit indien je het ‘zonder woorden’ kan doen en is het ook niet zo ‘oppervlakkig’.

 

Sexuele miscommunicatie kan in ieder geval leiden tot relatieproblemen, want er is toch eens een moment geweest dat ze een periode zo weinig zin in sex had, dat ik zelfs de moeite niet meer deed om een erectie te krijgen. En toen ze plots wel weer zin had in sex, had ik zelfs moeite om hem staande te houden, misschien omdat ik me dan eerder ‘gebruikt’ voelde, zo met het idee van ‘als het maar voor jou past’. Ik voelde me in die periode een beetje als een hond die moest wachten tot hij zijn koekje kreeg. Als een dergelijke situatie te lang zou duren, en er wordt niet over gepraat, of men is gebonden door kinderen, geld en/of huwelijk kan ik me best inbeelden dat er mensen zijn die dan besluiten van vreemd te gaan. Ook al ben ik geen voorstander van het vreemdgaan op zich, zeker niet indien er niet met de partner eerst over het (sexuele) probleem gepraat geweest is. 

20-01-12

Signalen.

 

Diezelfde kerel van het berichtje van gisteren vroeg aan de vertrekkende vriendin van zijn vriend (zie het bericht: geld moet rollen) waarom ze zo plots de relatie verbroken had en niet eerst met haar partner gebabbeld. Daarop antwoordde ze dat ze voldoende signalen gegeven had.

 

‘Signalen’: HÉT codewoord en de manier om te zeggen dat men niet wist hoe men het naar voor moest brengen. En door af en toe een ‘signaal’ te geven, hoe dit ook moge zijn, probeert men de schuld van zich af te duwen en alles af te schuiven op de ‘ezel(in)’ die de signalen niet begreep. Nee, als men met een (serieus) probleem zit, dan werkt men best niet met signalen, maar met woorden. Dan breng je mondeling naar voor dat je een bepaalde situatie niet meer ziet zitten en dan wacht men af hoe de tegenpartij reageert. Als de tegenpartij niet akkoord gaat of continu afwijkend reageert en er geen compromis kan gesloten worden, dan pas kan je een besluit nemen. Enkel werken via signalen, is eigenlijk doen alsof het je nog iets kan schelen, maar eigenlijk kan het je niets meer schelen en heb je reeds je besluit genomen voor jezelf.

19-01-12

Veranderingen.

 

Die kerel die mij het verhaal vertelde betreffende “geld moet rollen” (zie eerder), vertelde mij ook dat hij zelf ook al op facebook gezeten had. Hoofdreden voor hem was om een vroegere vriendin terug te vinden, eigenlijk een jeugdlief. Hij heeft op een bepaald ogenblik immers moeten kiezen tussen zijn huidige vrouw en die vroegere vriendin om verder mee door het leven te gaan. Wat zijn hoofdbedoeling was kan ik enkel vermoeden, ik weet alleen dat hij het virtuele contact met zijn ex-vriendin verbroken heeft met als hoofdreden de ‘verandering’! Ze zag er niet meer uit zoals hij zich haar herinnerde.

 

Wat wel eens vergeten wordt is dat mensen veranderen. Geestelijk veelal niet, of veel te traag, maar lichamelijk niet zelden des te meer. Blijkbaar zag hij er niet meer de liefde in zoals hij het gekend had. Nog maar eens een bewijs dat liefde ook gebaseerd is op uiterlijkheden. Voor sommige mensen zelfs enkel op uiterlijkheden.

 

Die veranderingen zullen ook wel de basis zijn voor veel scheidingen. Hoeveel maal hoor je immers niet dat men zegt dat hun partner niet meer degene is waarmee men aanvankelijk getrouwd is. Ofwel fysiek, ofwel qua persoonlijkheid, ofwel beide. Jawel, mensen veranderen, en daar denkt men nooit aan. Men denkt nogal snel dat alles zal blijven zoals het is op het ogenblik van trouwen/samenwonen.

 

Je zou nu denken dat het ideaal zou zijn mochten mensen niet veranderen, maar als een mens niet zou veranderen, dan zou die altijd dezelfde persoon blijven, en dat zou dan weer saai zijn voor vele partners, waardoor ze uiteindelijk toch zouden scheiden. Misschien moeten we daaruit besluiten dat het deel uitmaakt van ‘het lot’, en dat het voorbestemd is indien men moet uit elkaar gaan, dit onafhankelijk van de omstandigheden. Maar ook al zouden we daar zekerheid over hebben, het feit dat de scheiding voorbestemd is, dan zouden nog mensen het er moeilijk mee hebben, want er zijn nu éénmaal veel mensen die het moeilijk hebben met veranderingen, omdat het ook onzekerheden meebrengt, en aldus hun lot niet kunnen of willen aanvaarden. Het maakt de lijdensweg des te zwaarder…