08-06-10

Mannen die zappen.

Het cliché dat mannen graag zappen hoor je wel vaker. De vraag is natuurlijk wat de onderliggende reden daarvan is. Want quasi alles in het leven heeft een onderliggende betekenis, ook al is het voor de meesten van ons niet altijd even duidelijk of aanvaardbaar. Als ik persoonlijk er eventjes over nadenk, is het mij opgevallen dat ik meestal zap als er vanbinnen in mij iets ‘vreet’. Het is een vorm van therapie blijkbaar, net alsof je alle programma’s in één keer wilt zien zodat je al het beste van alle programma’s hebt gezien. Op het einde van de avond heb je wel niets gezien en ben je zeker niet ontspannen maar daar sta je niet bij stil op dat moment. Je staat er niet bij stil, omdat er eigenlijk iets anders is dat je bezighoudt. Het doet mij eerder denken aan geen keuze kunnen maken. ‘Iets’ werkt op de man zijn zenuwen en net zoals hij zit te zappen maakt hij zichzelf duidelijk dat hij ergens een keuze wil maken maar het niet kan maken. Dit hoeft niet altijd relationeel te zijn, dit kan ook met werk –of andere omstandigheden te maken hebben. Een andere mogelijkheid om te zappen kan natuurlijk echt uit verveling zijn. Maar als zijn partner naast hem zit stel ik me dan de vraag waarom hij niet eerder met een glaasje wijn eens een gezellig gesprek houdt met zijn vrouw. Ze zal het zeker appreciëren en heel waarschijnlijk zal het uitmonden in een leuke vrijpartij.

In ieder geval, als je het zappen veel bij je partner waarneemt als vrouw zou ik het toch minder lichtzinnig opvatten dan het lijkt, want dan denk ik eerder aan het liedje “There is something going on!” .

Natuurlijk mag ik niet vergeten te vertellen dat in deze tijden van emancipatie ook vrouwen wel eens durven te zappen. Om dezelfde reden waarschijnlijk, alhoewel vrouwen nog steeds het voorrecht hebben van te mogen twijfelen natuurlijk.

25-05-10

Stalking.

Vorige week heb ik een kort programmaatje gezien op de nederlandse tv. ‘De wandeling’ heet het programma, waarin mensen tijdens een wandeling persoonlijke ervaringen vertellen. Die week betrof het een dame die te maken gekregen had met stalking.

 

Alhoewel stalking veelal iets lijkt alsof het nà de breuk gebeurt, had deze dame te maken met een stalker terwijl ze er een relatie mee had. Zotte wereld, niet?! Tengevolge van een ‘verse’ scheiding en uitstoting door haar familie, die blijkbaar de zijde van haar ex-man koos, voelde ze zich heel, heel, heel alleen. Logisch gevolg was dat het verlangen naar liefde, om door iemand graag gezien te worden, stelselmatig groeide. Gelukkig was er daar die ene redder in nood, die haar overlaadde met bloemen en liefkozingen waardoor ze zich blijkbaar gedwongen voelde om er verliefd op te worden. Ik schrijf wel ‘gedwongen’ omdat ik vind dat je verliefdheid niet altijd kiest, maar eerder opgedrongen wordt, vanwaar die drang dan ook moge komen. In haar geval noem ik het zelfs valse verliefdheid, omdat ze volgens mij niet echt verliefd was op die man in kwestie, maar zo gelukkig was dat er iemand aandacht voor haar had dat ze bij zichzelf een verliefdheid ontwikkelde ten opzichte van hem waardoor ze ergens zichzelf ook kon binden aan hem. Die man zal ook wel geweten hebben dat hij dat, gezien haar situatie, in die richting kon manipuleren door overdreven aandacht te geven.

 

Maar de man zat blijkbaar vast in zijn eigen val, want al de aandacht die hij haar in het begin gegeven had, wou hij naderhand ook terugkrijgen. Eerlijk is nu éénmaal eerlijk! Dus begon hij tijdens de relatie meer en meer van haar te eisen, zodat hijzelf nu het gevoel kon krijgen dat ook híj graag gezien mag worden. Eerste signaal dat hij aan het ontsporen was kwam naar voor toen hij op een avond telefonisch aan haar vroeg of zij niet wou langskomen. Uiteraard had ze dat graag gedaan, maar ja, alhoewel reeds slapende, moest ze toch toezicht houden op haar kinderen. Hij bleef echter aandringen waarna ze besloot van vlug eens naar hem toe te gaan, vermits de kinderen toch sliepen en haar vriend maar enkele straten verder woonde. Het zal wel duidelijk zijn dat dit een totaal verkeerde keuze was. Ten eerste vind ik niet dat je je (slapende) kinderen alleen in huis achterlaat. Ten tweede kon hijzelf toch naar haar toe gegaan zijn vermits de afstand even ver was en het vooral hij was die haar wou zien. Maar daar ging het hem niet om. Nee, het ging hem om de aandacht. Hij was nu blijkbaar degene die het gevoel wou hebben dat er iemand hem graag zag. En dat kan je maar tonen door bepaalde zaken  op te offeren zal hij wel gedacht hebben. Door toe te geven, haar eigen kinderen ‘achter te laten’ en naar hem toe te gaan, wist hij nu instinctief dat zij een zwakte had die hij kon gebruiken om zijn aandachtswensen gedaan te krijgen. Vanaf dat ogenblik werd hij dan ook agressiever en veeleisender. Ze mocht niet meer naar haar werk gaan, en deed ze het toch dan kreeg ze slaag. Zoveel zelfs dat ze hem uiteindelijk vroeg om niet meer in haar aangezicht te slaan, maar liefst in de minder zichtbare zones. Op dat gebied was er blijkbaar wel een goede communicatie want dat deed hij dan ook. Ook haar wagen moest eraan geloven: van rotte eieren en verf tot en met krassen op de wagen. Hij volgde haar continu en wou anders ook weten waar ze naartoe geweest was.

 

Ze heeft uiteindelijk toch het slagveld kunnen verlaten dankzij haar dochter die tijdens een slaande ruzie de politie gebeld had. Het maakte iets wakker in de moeder: het besef dat ze dit haar eigen kinderen niet kon aandoen van zo verder te leven. Nu voelt ze zich naar eigen zeggen gelukkig, alhoewel ik mezelf wel de vraag stel of ze nog vertrouwen zal hebben in een relatie of mannen in het algemeen. Van zichzelf had ze nooit gedacht dat haar dit zou kunnen overkomen. Ze lachtte dergelijke situaties zelfs weg als ze daarover hoorde: “Niet met mij!”, zei ze dan. Het tegendeel bleek waar. De hoofdreden dat ze zich zo liet doen lagen volgens haar aan drie factoren: ten eerste was ze verliefd en vond ze het blijkbaar de moeite waard om daarvoor slaag te moeten incasseren. Maar liefde moet van beide kanten komen zeg ik dan maw ‘eis respect voor je verliefdheid’. Ten tweede was er ook de angst dat ze had voor hem, want wat zou hij niet doen als zij hem uiteindelijk zou verlaten. Een terechte gedachtengang trouwens. Ten derde was er de schaamte naar de buitenwereld toe. Voornamelijk die laatste factor bleek zwaar door te wegen. Nog maar eens een bewijs hoe weinig maatschappelijk begrip er is voor en door de mensen onder elkaar. Het is een begrip die nochtans moet groeien als we het allen beter willen hebben, want het geeft een bescherming aan jezelf en aan anderen.

 

Waarom de man haar stalkte? Aangezien stalking veelal een vorm van aandachttrekkerij betreft, zal die man zich in zijn verleden tekort gedaan gevoeld hebben op het gebied van liefde. Het toont aan dat liefde geven aan kinderen tijdens hun opgroeiproces een heel belangrijk gegeven is. Eénmaal volgroeid, en ze hebben te weinig liefde ontvangen, dan eisen ze dat later toch terug op (van iemand anders). Dit kan op een positieve manier gebeuren, maar aangezien de wet van Murphy ook voor de menselijke ziel geldt, gebeurt dit nogal eens op de minder aangename negatieve manier.

22-05-10

“Onze” tuin.

Donderdag laatst keek ik naar huizenjacht met mijn vriendin. Daarin was een koppel aan het zoeken naar een geschikte woning. In één van die woningen lag er een redelijke tuin met opzij van die betonnen muren ter privé-afscheiding van de buren.

Zowel de man als de vrouw waren enthousiast over de tuin en ze waren al aan het dromen over hoe ze het zouden inrichten. “Dit kan hier ónze tuin worden”, dachten ze luidop. De vrouw had in gedachten al klimop over die betonnen muren laten groeien zodat het geheel erg groen zou ogen. De man had een eerder artistieke visie in het hoofd. Hij dacht aan een soort muurschildering op die betonnen muur. Toch voor een deel. Zijn partner moest er onmiddellijk mee lachen. “Ga jij nu graffiti op die muren aanbrengen?!”. “No way!”, vervolgde ze. De man probeerde de woorden die hij gezegd had terug in te slikken, wat uiteraard onmogelijk was.

 

Het is een typische, eerder vrouwelijke, manier van weglachen van de argumenten van een ander. Ik noem het eigenlijk eerder uitlachen, zo kwam het toch voor mij over. En zo gebeurt het wel veel vaker in een relatie, dat de man zijn ‘kinderachtige’ ideeën weggelachen worden zonder er eigenlijk bij stil te staan of dit al dan niet kwetst voor hem. Het is voor de man, zelfs voor de mens in het algemeen, immers gevoelsmatig niet zo belangrijk of het idee al dan niet uitgevoerd wordt. Wel eerder of er een positieve vorm van aandacht aan gegeven wordt. Met (uit)lachen doe je dat meestal niet! Hoe kinderachtig het voorstel van de ander ook mag zijn, of het nu van de man of de vrouw komt, in een relatie ben je met twee en dienen beiden tevreden te zijn over de manier van wonen. Als alles geschikt wordt naar de wensen van de één zal de ander er zich nooit echt thuis voelen. En zich ergens niet goed voelen leidt wel eens tot wangedrag, waardoor het risico bestaat dat men elders gaat zoeken of men niet méér zichzelf kan zijn en mogelijks kan leven op de manier zoals men het zelf ook wilt.

 

Zoals die vrouw in het programma het bekeek was er totaal geen sprake van “onze” tuin blijkbaar. Toch niet qua inrichting, vermoedelijk wel voor het onderhoud, wat de man dan wel zou mogen doen. Ik zie het de man al denken: “Ik moet nu al die klimop bijknippen en onderhouden, terwijl het niet eens iets is wat ik wil.”. En dat ieder jaar opnieuw. Het klinkt misschien onnozel, maar het weegt gevoelsmatig soms zwaarder door dan je denkt. Dit betreft nu enkel de tuin, maar als je al die kleine irritaties betreffende het wonen opeen legt kan er wel eens een serieuze mesthoop ontstaan in het gevoelsleven van de ander. Het zal wel geen ongedierte aantrekken van buiten, maar vanbinnen in de ziel kan er stilaan wel een deel ongedierte gekweekt worden op die manier.

04-05-10

Bangelijke verliefdheid.

Nog vorige week, heb ik ook gekeken naar “de klas van frida”. Daarin deed onder andere anja daems mee (van het radioprogramma ‘de madammen’). Daarin vertelde ze dat gans de klas verliefd was op alex cernatinski, toen een rode duivel. Anja daems wou zich echter onderscheiden en zocht een andere rode duivel om verliefd op te worden: het slachtoffer dat van niets wist was niemand minder dan enzo scifo. Ze benadrukt in het programma dat ze daar heel erg verliefd op was.

Het zal je wel niet verwonderen dat ik vanuit mijn mannenlogica niet helemaal kan volgen. Het geeft mij de indruk dat tienermeisjes (of moet ik zeggen vrouwen) iemand uitzoeken om verliefd op te worden. Zo van “Op wie zal ik nu eens verliefd worden?!” . En als je de eerste paragraaf leest lijkt dit ergens ook zo. Het komt over alsof vrouwen iemand nodig hebben om te kunnen aanbidden, ook al is die niet bereikbaar. Alleen stel ik me de vraag dan hoe oprecht dat aanbidden en die verliefdheid is. Als een vrouw tegen je zegt “ik ben nog steeds verliefd op jou!”, doet ze dat dan omdat het zichzelf een goed gevoel geeft, misschien zelfs om ‘erbij’ te horen bij haar vriendinnen, of omdat ze het écht is?! En stopt ze er dan ook even plots mee als ze er geen zin meer in heeft om verliefd te zijn? Ergens vind ik het wel bangelijk. Maar misschien is dat omdat het me een gevoel van controleverlies geeft indien ze zegt dat ze niet meer verliefd is. Als iemand zegt: “ik ben verliefd op jou!”, hoe je het ook draait of keert, het streelt je zelfvertrouwen. Niet alleen omdat je door iemand graag gezien bent, maar het geeft je ook een gevoel van macht. Macht over die persoon die verliefd op jou is, en de macht dat je de controle over je eigen leven niet kwijt bent.

03-05-10

Een mooie spleet.

Vorige week nog eens gekeken naar “komen eten”. Daarin deed er een griekse schone mee en ook een liefhebber van zijn eigen geslachtssoort, maw een homo dus. Zoals wel meer gebeurd tussen vrouwen en homo’s konden die twee het best met elkaar vinden.

Bij aankomst doen de gasten uiteraard hun jas uit, waarna, bij het uitdoen van de jas van de griekse dame de borsten van de vrouw goed ‘aangedrukt’ en deels ‘ontbloot’ door haar ruime décolleté, in het oog springen. Hierna maakt de homo de opmerking: “ Amaai, je hebt een mooie spleet!” . De vrouw kan er goed mee lachen, waarna ze opmerkt dat de humor van homo’s, niettegenstaande ze man zijn, helemaal anders overkomt.

 

Daar slaat ze infeite de nagel op de kop. Het komt inderdaad anders over. Niettegenstaande heterosexuele mannen hetzelfde zouden gedacht hebben, maar niet gezegd uit beleefdheid, zou dat waarschijnlijk totaal anders opgevat worden mocht een heterosexuele man diezelfde opmerking gemaakt hebben. Dan had ze het hoogstwaarschijnlijk onbeleefd, té sexueel of zelfs denigrerend gevonden. Had een vrouw dat gezegd tegen haar, zo onder vriendinnen, dan had ze er ook mee kunnen lachen. Vreemd dat dezelfde humor anders geïnterpreteerd wordt van zodra het komt van het ‘andere’ geslacht. Het wijst er volgens mij alleen op dat er inderdaad een mooie spleet is, om niet te zeggen een kloof, tussen de aanvaarding van het gedrag van mannen en vrouwen onderling.

Gedrag wordt maar aanvaard afhankelijk van hoe graag men iemand heeft. Hoe liever men iemand heeft, hoe meer die mag zeggen, want men weet dat het niet slecht bedoeld is. Indien men echter van een onbekende dezelfde opmerkingen zou horen, vat men het meestal verkeerd op, net alsof verondersteld wordt dat die onbekende het onmiddellijk slecht zou bedoelen. Dit evolueert trouwens ook zo binnen een relatie. In het begin van de verliefdheid wordt ‘niets’ als kwetsend aanvaard, naarmate er sleet komt in de relatie worden dezelfde opmerkingen eerder als irriterend opgevat. Degene waarmee men zich één voelde in den beginne is dan quasi een vreemde geworden blijkbaar, want zijn/haar opmerkingen worden als negatief bekeken. Misschien een mooi signaal dat erop wijst dat de relatie aan zijn einde aan het komen is, en dat men beter verdere stappen onderneemt om gelukkig te zijn of terug gelukkig te worden…..met iemand anders.