03-03-12

Aanvulling

In aanvulling op mijn vorig bericht volgende link:

 

Eén op de twee heeft relatie met collega.

 

Je vindt er trouwens ook andere leuke roddels en wetenswaardigheden....

02-03-12

De sleur in een relatie.

Terwijl mijn vriendin en ik rustig in de zetel zitten zegt mijn vriendin plots dat het ergens wel logisch is dat mensen tot elkaar aangetrokken worden indien ze alle dagen met elkaar moeten werken. [Hoe ze plots op die gedachte komt weet ik niet, en het maakt mij wel wat argwandend]. “Men zit immers alle dagen bijeen, qua tijd veelal meer dan dat men met de partner samenzit. Het is dus ergens wel logisch dat sommige mensen een relatie of een affaire starten met een collega”, zegt ze. “In de relatie zelf heeft men veelal geen tijd meer voor elkaar omdat men vlug de kinderen naar school of hun hobby moet doen, en dan snel boodschappen doet om dan misschien nog de eigen hobby uit te oefenen erna en uiteindelijk in de zetel te ploffen.”

 

Logisch is het inderdaad. Maar ik zeg haar dat het er natuurlijk ook van afhangt hoe je binnen je eigen relatie met elkaar omgaat. Veelal komt men in een sleur terecht die men niet meer onder controle heeft. In plaats van ‘qualitytime’ te besteden aan elkaar, gaat men de werktaken verdelen onder elkaar en wordt de partner eerder een hulpmiddel om het dagelijks leven recht te houden en het zichzelf wat makkelijker te maken. Dit vind ik ook logisch dat men dit doet, maar alleen vergeet men met tijd dat een partner méér is dan iemand die de was en de plas doet of de klusjes opknapt. Het is belangrijk van toch wekelijks iets samen te doen dat enkel voor elkaar bedoeld is, zodat je die onderlinge ‘band’ blijft voelen die er ooit geweest is.

 

Bovendien vergeet men wel eens dat de dagelijkse zorgen, die de sleur van een relatie met zich meebrengen, niet aan bod komen op het werk, en dat het daardoor lijkt alsof er dan geen dagelijkse sleur is of zou zijn met die collega. Eénmaal de relatie echter gestart begint men quasi automatisch beslag op elkaar te leggen waardoor dan toch opnieuw die innerlijke druk ontstaat, zeker als men dan gaat praten over samenwonen en/of kinderen. Op het werk hoeft men niet te praten over hoe men de betalingen zal doen deze of volgende maand, of wie de kinderen naar school zal brengen, …. . Men kan zorgeloos praten en zich enkel focussen op de leuke dingen als collega’s onder elkaar. Het doet de zorgen vergeten die een relatie met zich meebrengen. Nochtans, als je een affaire start, heb je nog minder tijd of kun je plots wel tijd vrijmaken voor de minna(a)r(es), die uiteindelijk opnieuw meer druk legt op de eigen relatie thuis. Een breuk van de thuisrelatie lijkt me dan een logisch gevolg.

 

 

Waardoor je je de vraag kan stellen: is/was het wel verstandig van een relatie te starten of een nieuwe relatie/affaire te starten, als je de sleur van een relatie toch al niet aankan/aankon voorheen?!

 

stress.jpg

01-03-12

Een relatie is gebaseerd op bedrog.

 

 

 

Nog in de sauna zegt een vriend tegen mij dat Woody Allen eens gezegd heeft dat “Een relatie is gebaseerd op bedrog”. En Woody kan het weten, want hij is er immers vandoor gegaan met zijn eigen geadopteerde koreaanse stiefdochter, ten koste van zijn toenmalige vrouw Mia Farrow.

 

 

[Wil je meer weten over woody, ga dan naar deze link:  Woody Allen ]

 

 

Maar om terug te keren op zijn woorden en niet op zijn daden: er zit toch wel een kern van waarheid in. Hoeveel mensen beslissen niet na het bedrog, of ze nu het slachtoffer of de dader zijn doet er niet toe, om een einde te maken aan de relatie. Blijkbaar is voor velen het bedrog op zich een teken dat de relatie gefaald heeft. En eveneens om dat falen tegen te gaan doen er, ik-weet-niet-hoeveel, mensen hun best om toch maar niet bedrogen te worden. Dat ze zelf hun partner bedriegen kan men van eigen zijde meestal wel relativeren……uiteraard, maar dan nog zullen de vreemdgangers na enige tijd hun keuze maken om hun vaste relatie te beëindigen, gewoon omdat van de egoïstischere of dommere mensen de eurocent gewoon wat later valt en ze uiteindelijk ook beseffen dat het zo niet meer verder kan. Dat dom zijn moet je natuurlijk ook erg relativeren, want als ze dan de relatie beëindigen is het omdat ze eindelijk een partner denken gevonden te hebben die hen wel ‘begrijpt’ of omdat ze zich materieel en/of sexueel kunnen verbeteren. Als ik me niet vergis loopt 1/3 van de relaties immers spaak omdat de sexuele prestaties niet op elkaar afgestemd zijn. Niet toevallig dus dat sex en vreemdgaan samen gaan…. .

 

 

Hoe het ook zij, opnieuw start men dan een relatie, en opnieuw zal men zich (onbewust) afvragen of men zal bedrogen worden, en dit proberen te vermijden via controlegedrag, of zal men zelf bedriegen en tot het besluit komen dat die nieuwe relatie ook niets is. Het is slechts weinigen gegeven om een relatie te stoppen zonder dat er bedrog in het spel is (geweest). En het zijn nog minder mensen gegeven om een heel leven samen te zijn zonder dat er bedrog in het spel geweest is, ook al is dit bedrog misschien nooit geweten geweest.

 

 

In plaats van ‘met manieren’ uit elkaar te gaan, want men weet veelal al lang op voorhand dat de relatie niet goed zit, trapt men liever nog eens goed na door eerst vreemd te gaan. Allemaal door dat innerlijk groen monstertje van wrok en jaloezie, weet je wel!

29-02-12

De prijs van een relatie.

 

Vorige week ben ik met enkele vrienden naar de sauna geweest…..en het kan deugd doen, zeker die ‘hete’ opgietsessies kunnen een verademing zijn.

 

Maar met vrienden praat je, en zoals men misschien zou denken dat mannen in een naakte omgeving enkel over vrouwen en hun naaktheid zouden praten, hebben we nu eens gepraat over onze energierekening. We waren met vier: twee LAT-relationelen zonder eigen kinderen, en twee ‘getrouwden’ met elk twee kinderen. Ikzelf en die andere vriend die ook een LAT-relatie heeft betalen respectievelijk 80 en 108 euro per maand aan energie (gas en electriciteit samen), terwijl de ‘getrouwden’ zo ongeveer 210 en 230 euro per maand betalen. Mijn vriendin met twee kinderen (maar halftijds) betaalt plus-minus 210 euro per maand aan energie.

 

 

Het is duidelijk dat, van zodra er kinderen bijkomen, de energieprijs logischerwijze stijgt. En zelfs zonder kinderen zal de energieprijs nog steeds hoger liggen bij een samenwonende dan van een alleenstaande. Zowel ik, als de andere LAT-relatievriend, hebben al ontdekt dat de verwarming automatisch (veel) hoger gaat indien het vrouwvolk aanwezig is in huis. Ook bij de getrouwde partners is dit zo trouwens. Vrouwen zijn nu éénmaal koudelijker aangelegd naar het schijnt.

 

 

Het is net alsof, door het feit dat men samenwoont, men zichzelf het recht toeëigent om de kosten op te drijven. Men is immers met twee, en die kost kan je delen denkt men. Wiskundig klopt dit wel, maar indien mijn vriendin zodanig stookt dat ze een uitgave heeft van 210 euro en ik slechts stook, terwijl ik alleen ben, voor een bedrag van 80 euro, dan wil dat zeggen dat, mochten we samenwonen en de kosten delen, mijn uitgave plots zou stijgen met 25 euro terwijl zij een profijt zou doen van 105 euro.

 

 

[Voor alle duidelijkheid: 1e) het gaat me niet om die 25 euro meer en 2e) als ik bij mijn vriendin ben, en ze is het huis uit, plaats ik haar verwarming drastisch naar beneden tot 15 à 16 graden en doe ik eventueel een extra trui aan….zoals ik bij mij thuis ook doe als ik alleen ben.]

 

 

Hieraan alleen is al te zien dat veel mensen (onafhankelijk van het man of vrouw zijn) gaan samenwonen om het eigen (financiële) comfort te vergroten, waarbij er één  van de twee een hogere prijs zal betalen en de ander een lagere. Tenzij men al het geld in één pot smijt, of een gezamenlijke rekening heeft, waardoor men dan de indruk wekt dat alles ‘eerlijk’ verdeelt is. En zolang de relatie goed zit is dit ook een vorm van eerlijkheid en misschien wel de beste manier van werken, alhoewel ik het vermoeden heb dat het wel meermaals gebeurt dat er minstens één van de twee partners ‘onbewust’ gebruik zal maken van die gemeenschappelijke rekening om zichzelf wat meer toe te eigen dan hij/zij recht op heeft of om de kinderen dat beetje méér te geven dan ze werkelijk nodig hebben.

 

 

 

Door het samenwonen kan men ook nog ander comfort vergroten: de huur of hypotheek ten opzichte van een alleenstaande wordt gehalveerd in principe, maar in praktijk gaan de mensen dan niet dat bespaarde gedeelte opzij leggen om te sparen, nee, ze gaan juist dat deel dat ze zouden kunnen sparen opspenderen om een nog groter huis dan nodig aan te kopen. Doordat de partners elkaar meestal ook zien als een sociaal vangnet, gaat men ook een wat duurdere wagen kopen, want als men samen woont kan men dat toch aan, en meer kledij en schoenen dan nodig, en duurder meubilair dan dat je zou kopen mocht je alleen zijn. En vermits je met twee bent moet je ook af en toe eens gaan eten of op reis gaan, anders is de romantiek er uiteraard van af.

 

 

Je kan er dus niet van uit of een relatie zal je meer kosten dan dat je alleen zou zijn. Maar als je alleen leeft/bent zal je dan wel moeten inboeten aan comfort en deels zelfs aan sociaal leven. En dat is nu net waar veel mensen het moeilijk mee hebben éénmaal de relatie ten einde is via scheiding. Op dat ogenblik gaan al de kosten immers immens de hoogte in, en kan men zich terzelfdertijd ook minder permitteren.

Niet zonder reden dat er veel vechtscheidingen ontstaan omwille van het geld, want nà de scheiding wil men het leven dat men gewoon is aanhouden. Bovendien is het juist die (vecht)scheiding die achteraf veel mensen in de armoede brengt, want je moet evenveel huur of hypotheek betalen zoals je met twee was, de stookkosten zijn ook voor jou alleen etc. (je kost verdubbelt dus bijna), maar die last moet je nu wel alleen dragen, en met kinderen stijgt de kost nog eens extra, en/of intussen moet je misschien wel een (niet onaardige) som aan alimentatie betalen (als die al betaald wordt). Zowel de mannen als de vrouwen betalen soms wel een hoge prijs, namelijke de prijs van armoede, soms voor de rest van hun leven, enkel en alleen omdat ze eigenlijk de financiële kant van de relatie slecht beheerd hebben enkel denkende aan het comfort in plaats van aan de toekomst (van hun kinderen).

28-02-12

Somebody I used to know.

Zo een 15 jaar terug. Ik rij op de parking van het plaatselijke shoppingcenter. Op zoek naar een parkeerplaats zie ik een ex-vriendin in mijn richting rijden, vermoedelijk ook zoekende naar een parkeerplaats. Ik steek mijn hand op om ‘goedendag’ te zeggen, in plaats van terug te zwaaien, draait ze haar hoofd echter, net of ze mij niet gezien heeft. Vermoedelijk was ze teleurgesteld dat ik niet verder in de relatie gestapt ben dan dat zij voor ogen had, met de daarbij horende ‘wrok’. Maar een relatie dien je nu éénmaal niet verder te zetten als je er zelf niet volledig achter staat, anders hou je enkel jezelf en misschien de ander ook bezig.

 

 

Ik zal wel niet alleen zijn die dergelijke situatie van negeren al eens meegemaakt heeft. Hoeveel mensen zijn er immers niet die elkaar na de ‘breuk’ nauwelijks nog goedendag zeggen, tenzij het noodzakelijke dan omwille van de kinderen misschien. Mijn huidige vriendin heeft ook geen contact meer met haar ex: hij betaalt zijn alimentatiegeld en de kinderen weten hun weg zelf te vinden naar de respectievelijke huizen. 25 jaar zijn ze samen geweest. Hoeveel jeugdliefdes zijn er bij sommigen niet zo intens geweest, waarbij men elkaar op latere leeftijd dan terug tegenkomt, al die mooie passie vergeten is en veelal hoogstens een schuchtere goedendag zegt door eens kort met het hoofd te knikken.

 

 

Blijkbaar is de teleurstelling in de breuk vaak veel groter dan de liefde die men ooit gevoeld heeft voor elkaar. Misschien temeer een bewijs dat een relatie veeleer om zelfbevestiging draait dan om elkaar. Dat men een relatie heeft om zichzelf het gevoel te geven dat men iets van waarde heeft. Want na de breuk kan het maar weinigen nog wat schelen hoe het hun partner uit het verleden vergaat, die partner waar er misschien wel de grootste geheimen of meest intense passie mee gedeeld werd. Al wat telt is het ‘nu’ voor zichzelf. En stelt men het zelf niet goed op het moment, dan pas zal men terugdenken aan die persoon waar men wel goede tijden mee had en eventueel proberen er weer contact mee op te nemen.

 

 

Het wekt bij mezelf de indruk dat een relatie veel eerder iets is om ‘zelfzekerder’ door het leven te komen. Een relatie biedt immers veel mogelijkheden in positieve zin om zo door het harde leven te geraken. Financieel voelt men zich sterker, de één kan inspringen als de ander ziek is, de kinderwens kan voldaan worden op een ‘veilige’ manier, het sociale leven is aangenamer en levendiger, men heeft normaal gesproken regelmatig sex, …. . Jawel, een relatie biedt veel mooie dingen, maar mist blijkbaar wel veelal dat ene. Die band die zou moeten gesmeed worden tijdens de relatie, die emotionele band onder elkaar. Het respect voor elkaar en vooral voor elkaars keuzes. En als één van die keuzes plots blijkt te zijn dat men kiest voor iemand anders, of niet meer voor jou, beste lezer, dan vervalt heel die emotionele band met de toegevoegde herinneringen in het niets bij velen, en is het net of men al die tijd bezig geweest is met zijn tijd te verdoen…..voor iemand dat men dacht te kennen.