07-07-10

Aandacht (in een relatie).

“Aandacht”, draait het daar niet veel om in het leven. Waarom hebben veel mensen een blog of een webpagina? Omdat ze ergens op die manier in de picture kunnen komen. Het geeft hen een gevoel van aandacht, waardoor je de vraag kan stellen of ze niet tevreden zijn met de aandacht die ze krijgen in hun eigen relatie. Of misschien zijn ze wel tevreden met hun relationele aandacht, maar is het onvoldoende om de aandachtsverzadiging te bereiken die ze wensen. Hoe meer iemand toont van zichzelf hoe meer reaktie die in het algemeen zal krijgen. En hoe knapper je bent, hoe meer bekijks en reakties je zal hebben…. Men zal veel sneller geneigd zijn van te reageren of een (tegen)berichtje te plaatsen indien men onbewust hoopt dat er meer van zal komen. Via een (anonieme) blog kan je je ook  “tonen zoals je bent”. Wat er misschien ook op wijst dat men zich te weinig kan manifesteren zoals men is in de relatieomgeving.

Als ik de lijn doortrek starten veel mensen eigenlijk ook een relatie juist om die aandacht te kunnen krijgen. Om voor zichzelf het gevoel te hebben dat ze iets waard zijn. In ieder geval, mocht dit zo zijn, dan is het wel spijtig dat men zichzelf zo onderwaardeert in de eerste plaats, maar ook dat men eventueel iemand anders (de partner) wijsmaakt dat men die graag ziet omdat men eigenlijk zelf die relatie nodig heeft om het gevoel te hebben van graag gezien te zijn. En als het niet lukt met de huidige partner zal men al snel proberen van iemand anders te vinden ‘die men graag ziet’. Ergens is dit wel een beetje mensenleven (dat van de partner) stelen, mensenleven stelen in de vorm van tijd dan. Ik ben ervan overtuigd dat mijn denkwijze voor een relatief groot deel van de relaties van toepassing is, alhoewel mensen zichzelf graag iets wijsmaken en dit dus maar al te graag zullen ontkennen.

Het lijkt erop dat quasi iedereen geboren is met een vorm van minderwaardigheidscomplex, want ook reeds als kind zoeken we liefde en aandacht. Al dan niet op een positieve of negatieve manier. Waarom dat men aandacht zoekt? Om geliefd te worden natuurlijk! Allen zijn we op zoek naar die echte ware liefde zodat we het gevoel kunnen hebben van niet alleen op de wereld te zijn.

Nochtans hoef je niet ver te zoeken, want al de liefde die je nodig hebt zit in jezelf!

03-07-10

Inkijk.

Ik heb zo een spannende jeans in mijn bezit. Zo eentje die alles goed aanspant: zowel vanvoor als vanachter. Mijn achterste komt er goed mee uit, en ja, alhoewel het tegen de etiquette is, kan je ook de vorm van mijn klein wormpje zien. Als je ernaar kijkt tenminste. Blijkbaar wordt er wel naar gekeken, want toen ik eens aan de kassa naderde in een decathlon, bleek de kassierster bij mijn naderen enkel oog te hebben voor wat zich in het midden van mijn broek bevond. Ook toen ik eens naar een beurs ging, aan het loket mijn tickets aangaf, en over de toog boog om aan te duiden wie ik was, keek de vrouwelijke loketbediende naar mijn ‘borsten’ (een AA-cupje volgens mijn vriendin), vermits mijn hemd een knoopje meer openstond tengevolge van de warmte.

 

“De gelegenheid maakt de dief” zou ik zo zeggen, waarmee ik bedoel dat vrouwen soms wel eens durven te klagen dat mannen vaak naar hun borsten kijken, maar meestal worden ze ook zo ‘geëtaleerd’. En als ik mijn ervaring, zoals ik hierboven beschrijf, in beschouwing neem, zijn vrouwen eigenlijk niet anders dan mannen dat ze graag ook eens iets mannelijk lichamelijks waarnemen, en als die kans zich voordoet ze die kans ook nemen….net zoals mannen dat doen. Alleen is die kans om dit bij vrouwen te doen zoveel groter. Het feit dat mannen dit meer doen is statistisch gezien dus volledig aanvaardbaar Lachen.

25-06-10

De sexbuddy.

Ik kwam hier gisteren een blog tegen over een vrouw die op zoek was naar een sexbuddy. Ze heeft namelijk voor haarzelf 40 doelen vooropgesteld dat ze wil bereiken voordat ze 40 jaar wordt. Een goed initiatief vind ik zelf, en meer mensen zouden dat misschien wel moeten doen. Het geeft je een doel in je leven, en zo blijf je ook niet bij de pakken zitten.

 

Ze komt pas uit een scheiding, dus een sexbuddy zal ze wel nodig hebben, want veel vrouwen die uit een scheiding komen willen vlug een sexuele compensatie voor het genotsverlies dat ze tijdens het huwelijk en de scheiding moesten leiden (als ze tenminste  nog geen stappen ondernomen hebben tijdens de periode van nog-getrouwd-zijn). Bovendien kunnen ze nu misschien eindelijk hun sexuele fantasieën eens waar maken, wat ze bij ‘de man van hun leven’ waarschijnlijk niet konden.

 

Ik vrees echter dat ze verkeerd bezig is. Uit haar bericht, waarin ze haar eerste date naar voor brengt ( zie: een-date ) , lijkt het me duidelijk dat ze ook iemand wil die met haar kan praten, want ze heeft haar eerste toekomstige date al vertrouwelijke info verteld waarvan ze niet dacht dat ze dit zo snel al ging doen. Ik voel hier dus een schoentje wringen voor haar, al weet ze het zelf nog niet. Sex en praten gaan meestal niet samen, tenzij binnen de context van het sexspel dan. Ik zeg ook wel eens tijdens de sex tegen mijn vriendin dat haar borsten mooier zijn dan het himalaya gebergte. Maar ik ga zeker op dat moment niet beginnen vertellen over iets uit mijn verleden dat me geraakt heeft. Sex (zonder liefde) gaat immers om de fun, om het genieten, om te herinneren aan de primitieve natuur waar wij mensen allemaal afkomstig van zijn. Misschien ook wel om te ervaren dat niet alles ellende is en dat een eventuele God ook mooie en leuke dingen geschapen heeft.

 

Nee, voor mij is het simpel. Een sexbuddy is iemand die jij aantrekkelijk vindt, die je zelf opbelt, waarna die dan afkomt, jou eens goed wipt, en dan weer weggaat met een glimlach en zonder schuldgevoelens, en waarna jij achterblijft met een glimlach en zonder schuldgevoelens. Al de rest doet er niet toe.

 

En als je (erna) toch twijfelt. Als je het spijtig vind dat je sexbuddy je verlaat omdat je een vorm van verbondenheid voelt, of een gemis aan hem/haar. Dan denk ik dat je eigenlijk een relatie wilt en geen sexbuddy. Want om een sexbuddy te willen, moet je ergens zelf ook ééntje zijn. En daar kunnen vrouwen het wel eens moeilijk mee hebben, is het niet onmiddellijk, dan toch nà verloop van tijd.

22-06-10

Losse handjes.

Ik las vorige week in de krant dat mannen wel eens losse handjes kunnen hebben tijdens het WK voetbal. Met losse handjes bedoel ik dan niet dat ze hun handen op een janet-achtige manier gaan bewegen, maar wel de slaande beweging naar vrouw en kinderen toe indien hun favoriete ploeg verloren heeft.

 

“Waar is de tijd van vroeger” denk ik dan? Toen ik met mijn vrienden af en toe een spelletje voetbal speelde in het park om de tijd te verdrijven. Wie dat er beter was dan de ander of won deed er niet echt toe, als het maar leuk was. Want daar ging het toen om, dat men zich eens goed kon uitleven en plezier kon maken. Presteren vindt een kind niet belangrijk. Het wil zich enkel kunnen uiten zoals het is en dat samenhorigheidsgevoel hebben van bij een groep te horen.

 

Al opgroeiende blijkt dat samenhorigheidsgevoel niet zelden te ontsporen, vaak gestimuleerd door de volwassen mensen. Die volwassen mensen worden ook wel eens ouders genoemd. Ze schrijven kindlief in, in één of andere (sport)school en verwachten dan dat hun kind één van de beste wordt, zodat het kind kan waarmaken wat ze zelf niet konden. Of ze hopen dat ze op die manier kunnen pronken met hun slimme of sportieve zoon/dochter, net alsof hun kind een ‘prijs’ is dat ze gewonnen hebben. Het kind in huis met de beste resultaten wordt veelal toch wat liever gezien dan het kind met de mindere resultaten. Ouders denken daarbij te weinig na wat voor een psychologische impact dit kan hebben op het ‘achtergestelde’ kind. Resultaten lijken belangrijker dan wie je bent… .

 

Ouders beseffen niet dat ze door het presteren te stimuleren, ze eigenlijk het samenhorigheidsgevoel van het kind gaan isoleren tot een individueel gevoel waardoor het kind, al opgroeiende, zich meer en meer alleen gaat voelen, ook al zit het dan in een groep. Het is toch immers ieder voor zich, niet!?Als men maar de beste is!

 

En als het kind dan zelf ouder wordt, zoekt het opnieuw op wat het zo heeft moeten missen: dat samenhorigheidsgevoel. Alleen, dit is binnen deze maatschappelijke samenleving al veel moeilijker te bereiken, want quasi iedereen heeft geleerd dat het ieder voor zich is tijdens de jeugd. En ook al wil je het misschien anders, het zit zo in je geconditioneerd dat er slechts weinigen vanaf geraken. Enige wat je dan nog kan doen is een uitweg zoeken: voor sportieve mensen kan dit een sportclub zijn, maar mensen die niet graag sporten zoeken liever iets op waar ze zich aan kunnen spiegelen zoals een voetbalploeg.

 

En O wee, als dit samenhorigheidgevoel verstoord wordt door een verliezende ploeg, want mensen die dat gevoel op dat moment heel erg missen, halen hun losse handjes of vuisten inderdaad wel eens naar boven, gericht op degenen die er totaal niets kunnen aan doen. En bij iedere slag denken ze dan ‘GOAL!’.

losse handjes

 

 

 

 

 

 

21-06-10

Vrouwen en schoenen.

Vrouwen en schoenen. Zoals de mannen hun clichés hebben, is dit er ééntje van de vrouwen. Ze hebben schoenen nodig. Wat zeg ik? Ze kunnen niet zonder! Niet zelden plaatsen vrouwen hun schoenen onder het bed of in de nabije omgeving daarvan zodat ze een onbewust gevoel kunnen creëren dat ze met hun schoenen in bed liggen in plaats met hun partner. Een vorm van fetisjisme uiteraard.

Bij de vraag waarom vrouwen zo verzot zijn op schoenen, doet het mij de link maken met de grond. Waar dienen schoenen immers voor? Jawel, om een goed contact met de grond te krijgen, een goede steun. En dat is misschien wel een innerlijke reden dat vrouwen daar zo verzot op zijn. Ze hopen dat daarmee hun probleem van innerlijke twijfel zal wegvallen, en onlogisch maar waar, het werkt waarschijnlijk ook nog. Aan het type schoen of laars kan je zelfs veel van de vrouw zelf ontleden. Draagt ze veel schoenen met een hoge hak, dan wil ze haar vrouwelijkheid duidelijk naar voor brengen en terzelfdertijd aantonen dat ze die vrouwelijkheid aankan. Want schoenen met een hoge hak zijn fysiek onstabiel en wijst psychologisch volgens mij eerder op een twijfelend om niet te zeggen onzeker karakter. Maar als je kan aantonen dat je daar toch kan op steunen maw mee om kan gaan, dan moet je als vrouw wel sterk zijn. Een bewijs voor haarzelf dat ze het vrouw-zijn ook aankan. Ook al moet ze haar voeten ervoor pijnigen door te nauwe schoenen. Dat ze hiermee zichzelf leed bezorgd kan haar niet schelen, zolang het maar geen emotioneel leed is denkt ze dan. Met laarzen is het hetzelfde scenario. Een vrouw die lange (knie)laarzen draagt brengt eigenlijk haar vrouwelijkheid (de vagina) dichter bij de schoenen en dus bij de grond. Waarmee ze op dat moment duidelijk aantoont dat ze weet wat ze wil met dat instrument tussen haar benen. Dat zij beslist hoe en wat en met wie ze ‘het’ zal doen. Misschien daarom dat veel SM-Meesteressen ook dergelijke laarzen dragen of kousen dragen die hun talonschoenen moeten verlengen. Een tussenpool zijn dan de zogenaamde ‘fuck-me’ botjes. Kleine botjes die eerder sexueel dan vrouwelijk overkomen en vlug afgedaan kunnen worden als het moment daar is (in tegenstelling met de lange laarzen).

Wat ook een algemeen item is, is dat vrouwen bij de mannen kijken welke (type) schoenen hij draagt. Op die manier kan ze wellicht voor zichzelf uitmaken of de man wel haar (financiële) smaak heeft. Vanuit haar oogpunt best een terechte richtingsaanwijzer, alhoewel het uiteraard maar een momentopname is, want hij kan toevallig zijn beste schoenen eens thuis gelaten hebben… .