19-10-10

De Jartelles.

Mijn vriendin vertelde me vorige week dat haar ex-man graag had dat ze jartelles droeg. Hij vroeg het haar regelmatig, maar nooit heeft ze het gedaan.

 

Ik vroeg haar waarom ze het nooit deed.

 

Haar reden was wel gegrond: ze voelde er zich immers niet goed bij, ze had het gevoel dat ze haar persoonlijke ‘zelf’ niet meer zou zijn indien ze dit zou doen.

 

Ik vertelde haar dat ze er niet van doodgegaan zou zijn en dat het waarschijnlijk haar relatie ten goede zou gekomen zijn. Haar ex-man is tenslotte verschillende malen vreemd gegaan en is uiteindelijk met de laatste ervandoor gegaan.

 

Als verweer vertelde ze dat hij haar ook nooit eens vastnam of omarmde als ze ergens in publiek of onder vrienden waren.  Als het niet de persoonlijkheid van de ex-man is om affectie (publiekelijk) te tonen, omdat hij zich daar niet goed bij voelt, dan kan je het hem ook niet kwalijk nemen vind ik, want dan doet hij gevoelsmatig gewoon net hetzelfde als zij. Met andere woorden, als ze klaagde over hem klaagde ze eigenlijk ook over haarzelf en omgekeerd. Beiden hadden dus al dan niet het recht van klagen, maar waren blijkbaar toch niet tevreden over de omgang met elkaar.

 

Doordat beiden niet wilden toegeven heeft dit geleid tot een totaal verkeerde communicatie en aanpak waardoor elk hun eigen weg begon te gaan, en ze op den duur eerder leefden als broer en zus dan als man en vrouw. Vermits normale mensen niet houden van incestueuze relaties, kan het niet anders dat men de sex en/of affectie met tijd elders gaat zoeken.

 

In een relatie is er altijd één van de twee die de eerste stap van toegeving moet doen. Had zij bijvoorbeeld éénmaal toch jartellen gedragen, dan zou hij daar waarschijnlijk mee gediend geweest zijn en zelf openstaan om ook zijn grenzen te verleggen. Ze had dan zelfs een vorm van ‘wapen’ door hem te zeggen dat ze nog eens jartellen zal dragen indien hij haar af en toe eens affectief vastneemt.

Indien hij dan daarop positief zou gereageerd hebben konden ze misschien wel een heel mooie en ‘nieuwe’ relatie gestart hebben met meer begrip voor elkaar en een herontdekking van hun liefde voor elkaar.

 

Uiteraard moet je niet blijven toegeven, en duidelijk voor jezelf de grenzen stellen hoeveel je (nog) zult toegeven. Als je immers geen positieve respons krijgt op jouw wensen denk ik dat het duidelijk is dat de tegenpartij eigenlijk de relatie al (een beetje) opgegeven heeft en dat je misschien best kijkt om je besluiten daaruit te nemen. 

garder%20belt.jpg

11-10-10

een 'stille' opmerking

Onlangs deze opmerking gekregen bij het berichtje een halve autist?

 

 

“Als jij een halve autist bent, geldt dat volgens mij voor zowat 80% van de mannelijke mensheid. Wat je beschrijft is voor mij alleszins zeer herkenbaar... “

 

Misschien kan het sommige vrouwelijke lezers een beetje de ogen openen in die zin dat de stilte van de man niet (altijd) negatief bedoeld is.

 

En nu ben ik er weer een weekje tussenuit….ciao Stoer!

06-10-10

Beste vriend(inn)en.

De parachutemoorden (zie ook: de parachutemoord ) zal wel niemand ontgaan zijn. Volgens els clottemans waren zij en els van doren beste vriendinnen (zie "clottemans en van doren" ).

 

Het doet mij terugdenken aan een schrijfsel in mijn blog een eindje terug (zie “beste vriendinnen” ) waarin het mij twee maal voorkwam bij relaties dat de beste vriendin van mijn vriendin mij op een zodanige manier afkeurde tov haar ‘beste’ vriendin in de hoop dat de relatie zou verbroken worden.

 

Ik moet wel zeggen dat in die twee gevallen ik ‘toevallig’ karakterieel of uiterlijk op een ex leek van één van die beste vriendinnen. Misschien waren ze daardoor wel bevooroordeeld. Maar dit wil natuurlijk niet zeggen, ook al moest ik hetzelfde karakter hebben als die ex-vriendjes, dat het dekseltje niet beter past op een ander potje.

Voor een ‘beste’ vriendin kan het uiteraard wel confronterend zijn als dat ‘potje’ hun eigen beste vriendin blijkt te kunnen zijn. Ik kan me dan best wel inbeelden dat er een vorm van jaloezie naar boven komt omdat ze zichzelf de vraag stellen “ Waarom lukt het wel bij haar en niet bij mij?”

 

 

Mensen in het algemeen kunnen het sowieso wel eens moeilijk hebben als hun beste vriend(in) het beter stelt of gelukkiger is dan hem/haar-zelf. Waarschijnlijk denkt men als beste vriend(in) dat men automatisch het recht heeft van te bepalen wat hùn beste vriend(in) gelukkig maakt. Men denkt dan dat, omwille van de hechte vriendschapsband, men ook het recht heeft om een deel van het geluk van hun beste vriend(in) te krijgen. En als die beste vriend(in) dat niet doet voelt men zich verraden. Door de innige vriendschap is er immers veelal een diepere emotionele band ontstaan, en daardoor wordt men ook kwetsbaarder als men het gevoel heeft dat die band dreigt verstoord te worden door om het even wat.

 

Dergelijke vriendschappen zijn echter geen echte vriendschappen, maar zijn enkel vriendschappen die men nodig heeft om zichzelf goed te voelen. Indien men echt een best vriend(in) is van iemand wenst men het beste voor hem/haar ook al kan je zelf niet van dat geluk proeven.

 

In het geval van els clottemans stel ik dus zeker de mogelijkheid niet uit dat de afgunst tov haar beste vriendin, omdat die blijkbaar gelukkig was met haar minnaar, zo groot was dat ze daarom de moord gedaan heeft. Ze voelde zich door haar beste vriendin zo verraden dat ze vond dat ze het recht had om zich te wreken. En heel misschien had ze aan els van doren (haar beste vriendin) vertelt dat ze marcel somers (de minnaar) wel zag zitten, maar is els van doren er met de prijsvogel vandoor gegaan, wetende dat clottemans (de mogelijke daderes) hem zag zitten…. dit zou natuurlijk wel een druppel op een hete plaat kunnen geweest zijn.

 

Clottemans had natuurlijk ook de minnaar kunnen viseren, maar een minnaar is vervangbaar en als hij niet dood is eventueel nog beschikbaar. Tenzij ze zich natuurlijk vergist heeft van rugzak en eigenlijk de parachute van marcel somers wou saboteren…..kan ook natuurlijk.

 

Mijn vriendin zei het onlangs nog tegen mij: “Onderschat nooit een vrouw die jaloers is!” . Het beangstigde mij een beetje zoals ze het zei, vooral omdat het uit de mond van mijn eigen vriendin komt. Ik zal in ieder geval niet beginnen aan parachutespringen, dat is zeker… .

16-07-10

De vrouwelijke ontkenning.

De vrouwen die dit lezen zullen het mss niet geloven, maar gisteren zat ik met een vriend te praten over vrouwen, en het ging niet over sex. Inderdaad, ook mannen willen weten hoe vrouwen in elkaar zitten, net zoals vrouwen willen weten hoe mannen in elkaar zitten. Het nadeel van de vrouwen is natuurlijk wel dat ze terzelfdertijd ook nog moeten ontdekken hoe ze zelf in elkaar zitten. Een man heeft niet zoveel te ontdekken: hij heeft een lul, handelt soms als een lul en ‘that is it!’ (zou michael jackson zeggen {#emotions_dlg.laughing}). Dit kan leuk zijn, maar het is veelal ook oppervlakkig. Gelukkig zijn er ook mannen die ‘vanbinnen’ groeien en weten dat er meer is dan wippen in het leven (alhoewel hij dat wippen altijd leuk zal vinden en dus snel kan ‘terugvallen’).

 

Bij een vrouw ligt het anders, want er valt zoveel moois en tevens moeilijks te ontdekken en te ontrafelen in haar, zowel voor de man als voor de vrouw zelf. Een vrouw weet soms zelf niet waarom ze iets wel of niet doet. Ze doet het gewoon, haar vrouwelijke intuïtie volgend: zin in chocolade, dan eet ze chocolade, zin in sex: doen! , mooie schoenen gezien….kopen die dingen, sexy rokje in de rekken, vlug rond het bekken. Ja, je vrouwelijkheid volgen kan best éénvoudig zijn, met uitsluiting van de denkertjes natuurlijk, maar dan worden het meestal eeuwige twijfelaars. De intuïtie staat immers voor de innerlijke wens, wat ze dus echt wil, terwijl het denken (de geest) een oogje in het zeil houdt om alles wel een beetje in goede banen te leiden.

 

Eén van die zaken die men kan ontdekken bij de vrouw is de vrouwelijke ontkenning. Mijn vriend vertelde immers dat zijn vorige vriendin in het begin van de relatie tegen hem verteld had dat ze nog nooit vreemd gegaan had. Later in de relatie gaf ze toe dat ze ook al vreemd gegaan was tijdens het huwelijk met haar (ex-)man.

Ook mijn vriendin vertelde een goed anderhalf jaar terug, in een ‘verliefde’ vlaag, dat ze twee maal vreemd gegaan was (op een studentenstage) tijdens haar relatie met haar nu ex-man. [Het leuke aan verliefdheid is veelal dat men dan zijn/haar hart openstelt en alles wil vertellen. Als je dan bij de pinken bent kan je veel te weten komen over hoe die verliefde persoon echt in elkaar zit]. Enkele dagen later probeerde ze zich te corrigeren door te vermelden dat het tijdens haar studententijd was en dat ze dronken was. Kan ik ergens wel begrijpen (alhoewel), alleen had ik het er wel moeilijker mee dat het plots maar één keer was in plaats van twee keer. Het zal je dus niet verwonderen dat dit wel argwaan bij me opwekt(e).

 

Eenzelfde fenomeen deed zich voor ivm het verhaal dat ik al eerder verteld heb (zie “De parenclub schat?”…).

 

Ik kan natuurlijk niet teveel veralgemenen, maar toch komt het bij mij over dat vrouwen aan zichzelf niet kunnen toegeven dat ze net zo kunnen zijn en handelen als mannen maw dat ze ook kunnen vreemdgaan. Waarom die ontkenning er is weet ik niet juist, maar het zou best kunnen dat de onderliggende reden is dat ze eigenlijk (onbewust) neerkijken op (het gedrag van) mannen (tengevolge van eeuwenlange onderdrukking?). Mocht dit zo zijn is het in ieder geval geen goede basis om een relatie te hebben….toch niet met een man {#emotions_dlg.undecided}.

 

Een andere vorm van ontkenning is de mislukking. Niet zelden hoor je dat een gescheiden vrouw al de foto’s waarop haar ex stond, de ex-man er keurig uitgesneden heeft, net alsof hij nooit bestaan heeft. Ook bij de gemeenschappelijke kinderen worden hun kinderen plots hààr kinderen en worden al de negatieve kenmerken van het kind doorverwezen naar de ex-man en al de goede aan haar. Dit kan ze ook niet anders, anders moet ze misschien wel toegeven dat haar ex-man ervan door is omdat ze zelf tekortkomingen had die haar man niet konden bekoren.

 

Met kledij hoor ik ook regelmatig het verhaal (van vrouwen zelf) dat ze zich toch liever forceren in een maatje kleiner, ook al staat het dan op springen, dan te aanvaarden welke maat ze werkelijk hebben. Nochtans is het juist door te erkennen dat je een maatje teveel hebt, dat je er iets kan aan doen.

 

Natuurlijk is de grote vraag: “ Indien de vrouw al die ‘ontkenningen’ toegeeft en wegwerkt, zal ze zich dan wel nog vrouw genoeg voelen? “

09-07-10

De ontwikkeling tot man en vrouw.

Eens iets wetenschappelijks:

 

      

male female

 

Zoals je kan zien groeit zowel de penis als de vagina uit dezelfde gemeenschappelijke 'geslachtsstructuur'. Het is pas tijdens de ontwikkeling van het embryo dat ofwel de penis,ofwel de vagina zich zal vormen. Voor de penis heeft men het hormoon dihydrotestosteron nodig om zich te kunnen ontwikkelen. Indien het lichaam dit hormoon aanmaakt kan de penis zich pas ontwikkelen, anders zal het lichaam kiezen voor de vorming van een vagina.Wil je mooie foto's zien van de 'verandering' tijdens die cyclus, ga dan naar volgende link:

geslachtsbepaling en ontwikkeling.