14-01-11

Alles weten.

Mijn vriendin zei eens tegen mij dat ik haar veel meer moest vertellen uit mijn verleden. Ze zei dat ze alles van mij wou weten. Ik ben er niet op ingegaan, maar ik vermoed dat ze voornamelijk bedoelde dat ze alles wou weten over mijn vorige relaties….wat natuurlijk niet hetzelfde is als alles willen weten over mij als persoon. De reden dat ik zo denk is dan vooral omdat ze zelden of nooit iets vraagt uit mijn jeugd, tenzij ik er zelf iets over vertel.

 

Het grote verschil tussen de twee ‘vertelsels’ is volgens mij dat het ene voornamelijk gaat om haarzelf te beschermen, zodat ze tijdig weet wanneer het kan mislopen, terwijl het andere eerder gaat om mij écht te leren kennen.

 

Vrouwen weten in het algemeen wel graag alles over hun partner, omdat het hun een veilig gevoel geeft en ook geen uitgesloten gevoel geeft. Want uiteindelijk vertel je maar alles aan wie je écht vertrouwt. Nà de scheiding komt dan meestal uit hoeveel de partner te vertrouwen is, doordat de partner dan al wat die weet al dan niet doorvertelt aan zijn/haar nieuwe vriend(in). Persoonlijk vind ik het doorvertellen niet kunnen! Gewoon omdat je iets in vertrouwen vertelt aan iemand en dus ook erop rekent dat dit in vertrouwen blijft. Natuurlijk is er bij een scheiding veelal ontrouw in het spel, wat uiteraard een goede reden is om dan geen waarde meer te hechten aan al de vertrouwelijke gegevens die je verkregen hebt van je ex.

 

Ik herinner mij dat ik, zoveel jaren terug, met een (andere) vriendin (waar ik een relatie mee had) op een terras zat. Op dat terras kom ik een vriend tegen die mij eventjes iets in vertrouwen zegt, al fluisterend in mijn oor. Toen de vriend weg was,  vroeg mijn vriendin wat hij verteld had. Ik wou het niet zeggen omdat die vriend dat in vertrouwen tegen mij gezegd had. Mijn vriendin was kwaad. Ze vond dat niet kunnen, als partners vertel je alles tegen elkaar vond ze. Terwijl het net dat verzwijgen was die aantoonde dat ik een trouw persoon ben. Later heeft zij mij wel bedrogen ….ze had blijkbaar ook bepaalde dingen vergeten te vertellen die ik moest weten. [voor alle duidelijkheid: in mijn schrijfsels vertel ik wel eens over iemand die mij bedrogen heeft, maar dit gaat dan wel over één en dezelfde persoon, het is dus niet zo dat ik de indruk wil wekken dat je vrouwen in het algemeen niet kunt vertrouwen].

 

Het grote nadeel van alles willen/laten weten is dat: hoe meer vrouwen weten, hoe meer ze hun relatie bepalen aan datgene wat ze weten. Het komt er dus op aan van de vrouwelijke partner niet teveel details te geven. Het kan immers best zijn dat ze je graag ziet als ze je ontmoet, maar  als ze achteraf te weten komt dat je niet zoveel verdient zal ze dit bijna automatisch in emotionele rekening brengen en bestaat de kans dat je in waarde zal dalen voor haar.

 

Bovendien durven sommige vrouwen wel eens te misbruiken wat ze te weten gekomen zijn over hun partner (die tenslotte zijn partner in vertrouwen neemt). Ze gebruiken dan de gevoelige onderwerpen om eens te ‘pesten’. Voor hen is dit dan ‘spelen’ omdat ze het leuk vinden van eens ‘katachtig’ te doen, maar voor de partner is het een totaal andere zaak. Het doet hen (die vrouwen) waarschijnlijk meer kwaad dan goed… .

 

Als je echter totaal niets vertelt, zal de vrouw zich onzeker beginnen voelen in de relatie, omdat ze het gevoel zal hebben dat ze met een onbekende leeft. Dan is de kans natuurlijk bestaande dat ze iemand opzoekt die haar wel een gevoel geeft dat ze ‘bestaat’. Meestal is dat dan een vriend (en toevallig niet een vriendin) waar ze “goed” mee kan praten, waar die “vriend” dan wel eens misbruik van durft te maken om haar zo in bed te krijgen. En als het dan toch zover zou komen, zal ze zeggen tegen haar partner dat ze zich alleen voelde….en dat het zijn schuld is/was.

 

17-12-10

Het liegen.

“Waarom liegen mannen?” is waarschijnlijk één van de meest beweerde items door vrouwen. Nochtans is het liegen niet alleen voor mannen weggelegd, want ook vrouwen weten hoe ze moeten liegen. Alleen weten ze de leugens beter  te verdoezelen door het een ‘ander kleedje’ te geven. Het wordt soms zo genuanceerd naar voor gebracht dat het zelfs niet lijkt alsof ze liegen, en erger nog, op den duur gaan ze zelfs hun eigen nuanceringen voor waarheid aannemen. Hierdoor wekken ze dan de indruk bij zichzelf op dat ze ‘nooit’ liegen en dat het enkel de mannen zijn die voor leugens weggelegd zijn. Liegen op zich is nochtans geen zonde, alhoewel het wel een tekort aan ‘karakter’ toont volgens mij. Als je niet durft uit te komen voor je daden, dan durf je ook niet te tonen wie je bent. En als je niet durft te tonen wie je bent, dan stel ik me de vraag: “Wie ben je eigenlijk?!”. En hoe duidelijker het is dat iemand liegt, hoe onzekerder de partner/tegenpartij wordt over de leugenaar zelf. Met het woord onzekerheid hebben we dan ook de verklaring misschien waarom vrouwen een hekel hebben aan belogen worden, want het tast hun zekerheid aan. Aangezien een vrouw graag een veilige en beschermde thuishaven heeft, is liegen dus echt niet welkom. Toch blijf ik erbij dat ook mannen graag een veilige thuishaven hebben en, hoe genuanceerd ook, zelf ook niet graag voorgelogen worden.

 

Liegen is natuurlijk wel een persoonlijk recht. Het is immers een vorm van zelfbehoud. Door te liegen kan je immers je persoonlijke daden in stand houden, en kan je ‘doen alsof’ bij je partner. Je leidt dan op zijn minst een dubbel (gevoels)leven. Of dit goed is voor karakter en geest denk ik niet….in slechte gevallen gaat men immers in de richting van maatschappelijk aanvaarde schizofrenie in die zin dat men voor zichzelf niet meer weet met wie men wat gedaan heeft, wat dan ook weer verwarring schept in het eigen gevoelsleven van de leugenaar.

 

Het is duidelijk dat niemand graag voorgelogen wordt, maar het onstaan van liegen is nochtans wel terug te vinden in de kindertijd. Het wordt de kinderen via de ouders gewoonweg aangeleerd van te liegen. En ook de verschillende manieren over hoe ze moeten liegen. Als twee moeders bijvoorbeeld thuis een ‘koffietafel’ hebben en roddelen over hun echtgenoten, terwijl het kind zit te spelen naast de tafel, dan vangt het kind die woorden en gevoelens ook op. Achteraf neemt het kind dan ook het ‘fake’ gedrag waar van hun eigen moeder als de man/vader thuiskomt, en de kiem voor een liegmechanisme is reeds gelegd. Dat twee vriendinnen hun hart luchten over de negatieve zijde van hun partner is op zich niet erg, en waarschijnlijk zelfs gezond. Alleen is het niet gezond indien dit in de nabijheid van het kind gebeurt.

 

Nog erger wordt het als men tegen het kind duidelijk zegt dat het kind een bepaald feit niet verder mag vertellen aan papa of mama. Het creëert de indruk voor het kind dat de andere partij (die van niets mag weten) niet te vertrouwen is (indien dit herhaaldelijk gebeurt) waardoor met de jaren een negatieve band tussen het kind en de nietswetende persoon kan ontstaan. Wat uiteraard niet goed is voor het gevoelsleven van het kind zelf en uiteindelijk ook niet voor de latere volwassene... . Zeker in de puberteit kan het delicater worden als moeders hun dochter uitpikken als ‘beste vriendin’, en hun hart luchten over hun man en bijgevolg ook de vader van hun eigen kind. Zou daar de ‘bron’ liggen dat sommige vrouwen reeds van jongsaf aan een vorm van emancipatiegevoel hebben? Doordat de moeder beweert dat mannen enkel maar goed zijn voor (bed en) klusjes en mannen de vrouw enkel gebruiken voor (sex en) huishouden? Lijkt me best mogelijk! Nochtans moet je met twee zijn om een dergelijke vicieuze cirkel te ontwerpen, wat dus ook meestal het geval is.

 

Mannen zouden dubbel zoveel liegen als vrouwen. Dit zal hoogstwaarschijnlijk wel waar zijn, alhoewel ik vermoed dat dit komt doordat de vrouw veel meer verantwoording van de man verwacht en bijgevolg ook veel meer vragen stelt aan de partner. Het is bovendien vermoedelijk ook door die verantwoording te moeten afleggen aan de partner dat het liegen als reaktiemechanisme naar boven komt. Dit liegmechanisme geldt niet alleen voor mannen, maar ook voor vrouwen. Enkel de onderwerpen waarover men liegt zullen verschillen. Maar de kern van het liegen blijft hetzelfde: men liegt over iets waarvan men het persoonlijk gedrag niet wil veranderen omdat men zichzelf goed voelt bij dat (al dan niet verkeerd) gedrag.

 

Leven in waarheid kan nochtans mooi en leuk zijn! Ook voor jezelf! Of lieg ik nu J?

14-12-10

Abortus.

Ja, abortus. Meer dan één mens heeft er al mee te maken gehad, en veel meer mensen hebben het al toegepast, al zullen ze het hoogstwaarschijnlijk nooit vertellen. Er zijn zelfs vrouwen waarvan zij de enige zijn die het weten. Hierbij werd de “toekomstige” vader zelfs het recht onthouden van ook maar ‘weet’ te hebben van de zaak…..zoals ik het schrijf ‘de zaak’, net alsof het dan slechts een beslissing is om een ding. Misschien is het dat ook voor sommige mensen die het toepassen. Uiteraard heb je ook mannen die de abortus opdringen aan hun (onverwacht) zwanger geraakte partner….omdat het kind op dat ogenblik niet in het plaatje past zeggen ze dan, eigenlijk méér omdat ze nog niet zeker zijn van hun partner. Want éénmaal het kind er is, is er in principe een binding voor het leven: zowel moreel als financieel. Er zijn vrouwen die zich bewust zijn van die binding en dan de gok wagen om ‘onverwacht’ zwanger te geraken, er niet aan denkend dat ze ook verkeerd kunnen gokken (als de vader er toch vandoor gaan), en intussen ergens wel ‘spelen’ met de gevoelens van een kind. Want een kind heeft zowel vader –als moederliefde nodig als je het mij vraagt.

 

Abortus is uiteraard een delicate zaak, want soms is een abortus wel nodig juist om het welzijn van het kind……het kind dat er nooit zal zijn dan. Het blijft een persoonlijke keuze en moet beoordeeld worden van situatie tot situatie. Een kind beïnvloedt nu éénmaal je leven op grote schaal en soms kan men voor zichzelf wel eens de vraag stellen of men op dat tijdstip wel klaar is om een kind te hebben. Want als je een kind niet kan opvoeden zoals het moet en niet de liefde kan geven zoals het moet, zal je het kind dan geen (innerlijke) lijdensweg bezorgen voor de rest van zijn/haar leven?

 

Alhoewel men wettelijk en medisch normen vastlegt die bepalen wanneer ‘iets’ levend is, veronderstel ik vanuit mijn opinie echter dat iets leeft van zodra het zich ontwikkelt. Je mag nu zeggen wat je wilt: van zodra je een eitje en spermacel samenkrijgt, dan ontwikkelt het zich, omdat het zich ergens bewust is van het leven, ook al weet het misschien niet tot wat het zal uitgroeien. En heel strikt genomen doet misschien iedereen die de pil neemt, wel aan abortus. Want wie weet zit er 'een leven' (spiritueel gezien dan) misschien “ergens” in het universum te wachten op een samenkomst van zaad en ei. Maar we kunnen natuurlijk niet oordelen over dingen dat we niet weten. Beslissen in een ander zijn plaats doet de mens echter maar al te graag…. .

10-12-10

Mannelijke romantiek.

 

Voila, mijn vriendin is pas enkele uren de deur uit en ik ben hier terug Schamen! Verslaafd? Nee hoor, zeker niet. En als ik bij mijn vriendin ben mis ik dit persoonlijk blogje zelfs totaal niet, met uitzondering van één of ander item die mij opvalt in het leven waar ik wel eens wil over schrijven dan.

 

Deze week heb ik enkele dagen aan zee doorgebracht met mijn vriendin. Een vroegtijdig kerstkadootje van mijn “schoonmoeder” omdat ik zo goed voor haar dochter zorg. Ik wou het eerst niet omdat ik niet bij mijn vriendin ben omwille van materiële zaken. Uiteindelijk heb ik dan toch toegegeven. Vroeger zou ik dit nooit aanvaard hebben, maar met de jaren heb ik toch wel geleerd dat het ook belangrijk is om te leren krijgen, en niet altijd te geven. Als je een ‘harde’ opvoeding gehad hebt, en je altijd het gevoel gehad hebt dat je er alleen voorstond, wil je dit (onbewust) ook verderzetten in het ‘volwassene’ leven. Je blijft dan (een beetje) in die spiraal vastzitten van ‘altijd-zelf-voor-alles-zorgen’, zelfs al wordt het je soms op een gouden plateau aangeboden. Hierdoor maak je het jezelf soms moeilijker in het leven dan nodig. Ik probeer van dat mechanisme af te geraken, uiteraard zonder mijn eigen onafhankelijkheidsgevoel te beschamen.

 

Terug naar zee nu:

Het was barkoud ginds, maar die koude wind maakte de romantiek tijdens het wandelen des te groter. Jawel, niet alle mannen zijn machomannen, er zijn ook mannen die van dat samen zijn en samen wandelen en winkelen kunnen genieten. Ik ben daar eentje van. Natuurlijk zonder mijn innerlijke mannelijkheid te verliezen Zoenen. We hebben zelfs samen een privé-sauna genomen. Alhoewel het niet haar ding is, al die warmte, vond ik het tof dat ze het toch eens probeerde. Vooraf had ze nog gezegd: “We kunnen zelfs een vluggertje doen, als we echt alleen zijn!”. Je hoeft je niet te verwonderen dat dit als hemelse muziek in mijn oren klonk! Van de hotelkamer tot in de sauna zat ik al met een (publiek afgeschermde) erectie. Eénmaal in de saunacabine zelf zat ik er nog steeds mee (wat wil je met al die warmte)…..maar er volgde niets. Geen actie van haar kant. Ze zag het wel, en gaf er positieve commentaar op, maar nee, verder niets…. . Nà een tiental minuten verliet ze de cabine en ging naar de hotelkamer, zich verontschuldigend en mij daar alleen achterlatend. Ik was wat teleurgesteld! Niet omdat ze mij alleen achterliet. Maar omwille van de gemiste mannelijke romantiek. Want zoals vrouwen een etentje romantisch kunnen vinden, vinden mannen het op hun manier romantisch van eens sexueel verwend te worden door hun partner op een moment 'dat je het niet echt verwacht'.

 

’s Avonds, midden in de nacht, voelde ik wel een gestreel op mijn rug. Het bleek van haar zachte handen te komen. Eén van haar tekens om te zeggen “Ik heb zin!”. Uiteraard ben ik erop ingegaan, nà eerst nog enige tijd genoten te hebben van haar gestreel natuurlijk Onschuldig. En uiteraard was die vrijpartij ook leuk, maar toch…..de saunacabine ging mij meer bevredigd hebben. Niet alleen sexueel, maar ook gevoelsmatig betreffende mijn persoonlijke romantiek.

03-12-10

Vrouwen en geld.

 

 

Ik las in november volgend artikel:

 

De ex-vrouw van Michael Douglas heeft een proces tegen hem aangespannen omdat ze 40 procent wil van de opbrengst van zijn recente film 'Wall Street: Money Never Sleeps'.

Diandra Lukar scheidde van de 66-jarige acteur in 2000, en de twee troffen toen een regeling waarbij Diana een deel kreeg van het geld dat hij had verdiend met films waaraan hij meewerkte toen ze nog samen waren. Ze wil echter ook geld van de recente film omdat die het personage Gordon Gecko uit de orginele 'Wall Street' uit 1987 weer tot leven wekt.

 

 

Uiteindelijk heeft de rechter haar eis afgekeurd. Gelukkig maar voor den michael, maar ik vond het ergens wel onthutsend. Na het lezen van dat artikel vroeg ik me af hoe een vrouw in het algemeen denkt over geld. En hoe belangrijk geld is voor haar vergeleken met relatie, liefde en trouw. Bijgevolg ben ik efkes op het internet gaan toeren en heb ik een paar dagbladen die ik nog liggen had eens doorgesnuisterd.

 

In een recente krant vond ik eerst dit...

 

scannen0001.2.jpg

 

…en vervolgens dat…

 

 

scannen0002.jpg

  

Het wekt de indruk dat sommige vrouwen, zelfs jaren nà de relatie, het normaal vinden dat ze een (groot) deel van het geld krijgen enkel en alleen al omdat ze een relatie hadden met de desbetreffende persoon. In bovenvermeld artikel gebruikt de moeder zelfs haar eigen dochter om haar slag binnen te halen. Ze zou nochtans moeten weten dat de dochter sowieso haar deel zou geërfd hebben.

 

Op het internet kan je ook nog volgende vinden:

 

- Op gebied van uiterlijk van hun partner

 

Vrouwen hechten meer belang aan het aantal cijfers op de bankrekening van een man dan aan zijn uiterlijk, blijkt uit een onderzoek. Bijna de helft van de ondervraagde vrouwen (45 procent) vindt geld belangrijker dan uiterlijk, terwijl slechts 22 procent van de mannen hetzelfde denkt. ( teruggevonden op  goedgevoel )

 

 

Misschien daarom dat ik  me soms de vraag stel, wat een mooie en verzorgde vrouw doet bij een lelijke en soms onverzorgde man.

 

 

- Op gebied van trouw van hun partner

 

Vrouwen vinden geld belangrijker dan een trouwe echtgenoot, een slanke lijn of alle vrijheden van de wereld. Dat blijkt uit een Amerikaans onderzoek en staat te lezen op zakensite Express.be.

Uit een rondvraag op een Amerikaanse site BettyConfidential komt naar voren dat geld voor veel dames een belangrijke rol speelt. "Zelf durven weinigen het toe te geven dat geld belangrijker is dan een trouwe partner bijvoorbeeld, maar uit onze internetpeiling blijkt dat wel", vertelt hoofdredactrice Myrna Blyth. ( teruggevonden op geld speelt grote rol bij vrouwen )

 

Met andere woorden kan je het ook ergens ‘normaal’ vinden dat rijke mannen vreemd gaan. Volgens het onderzoek vinden vrouwen geld toch belangrijker, en bovendien heeft de rijkdom van de man nog eens een erotiserende aantrekkingskracht op andere vrouwen.

 

Een hoofdreden opdat de vrouw de voorkeur biedt aan een rijkere man, zou zijn omdat ze instinctief kiest voor veiligheid. Nochtans een wangedacht, want als de (rijke) man verliefd wordt op een ander en zijn eigen vrouw echt beu is, zal hij er toch vandoor gaan. En als het een slimme rijke man is, zal hij wel zorgen dat hij eerst zoveel mogelijk kapitaal in veiligheid gebracht heeft.

 

- Op sexueel gebied

 

De vrouw haar orgasmes zouden stijgen naarmate het inkomen van haar man stijgt. ( teruggevonden op geld en orgasmes )

 

 

Je kunt natuurlijk niet zeggen dat alle vrouwen uit zijn op geld. Volgens het onderzoek zijn ongeveer de helft ‘geldwolvinnen’. Wat ik persoonlijk toch wel veel vind. En als je daarbij weet dat sommige vrouwen niet altijd uitkomen voor wat ze denken of willen vermoed ik dat het percentage toch nog hoger ligt.

 

 

Als je het allemaal samen neemt kan je best begrijpen dat mannen ambitieuzer zijn dan vrouwen op financieel gebied...als ze zich immers een beetje goed indekken hebben ze ‘het man-vrouw spel’ volledig in handen (toch tov die vrouwen die geldzuchtig zijn), met voor de man quasi enkel maar voordelen.

  geldvrouw.jpg