23-08-11

Vrouwelijk egoïsme.

Gisteren een gesprek gehad met mijn broer. Van het ene gesprek komt het andere, waardoor we uiteindelijk op een punt terechtkomen dat we spreken over één van onze andere broers (jawel, we zijn met meerdere).

 

Blijkt dat die broer (waarover we spreken) klachten heeft over zijn vriendin. Ze hebben een LAT-relatie in ongeveer dezelfde stad en ze eist hem helemaal op, zodanig dat hij zelfs geen tijd meer voor zichzelf heeft. Het is al een heeeel eind geleden dat hij nog eens echt tijd voor zichzelf had, in die zin dat hij dan echt zou kunnen doen wat hij zelf zou willen zonder ‘gestoord’ te worden of ‘onder druk’ gezet te worden dat hij naar haar toe moet gaan.

 

 

[Ik zet hier ‘onder druk’ tussen aanhalingstekens, omdat vrouwen dit nu éénmaal op een subtiele wijze doen alsof ze er echt niets aan kunnen doen]

 

 

Zelf heb ik ook altijd LAT relaties gehad, en ook bij mij (ook in de huidige relatie) is het zo dat de vriendinnen liever hebben dat de man naar hen toekomt. Ze zijn zo gehecht aan hun ‘open haard’ dat ze er niet stil bij staan dat ook de man eens aan zijn open haard wil zitten, samen of alleen. Het grote voordeel dat de man naar de vrouw toegaat is dat ze intussen nog altijd de was en plas kan doen, terwijl de man braaf in de zetel zit. Ze houden er echter geen rekening mee dat ook die man zijn was en plas te doen heeft. Als hij thuiskomt zijn dat echter zijn problemen waar ze niet echt wakker van ligt. Als haar huishouden ok is, is het voor iedereen goed blijkbaar. En ook al wijs je de vrouw daarop, dan nog lukt het haar niet om toe te geven (aan zichzelf) dat ze ook eens haar ‘thuis’ alleen zou laten. De enige reden dat ze naar de man toegaat blijkt dan om eens ‘weg van thuis’ te zijn, maw als een soort ontspanning. Eigenlijk maakt ze op die manier al duidelijk dat ze haar vaste stek niet wil verlaten, reeds van in het begin van de relatie. Als de man het dan op een geheven moment beu is, en vervolgens een einde aan de relatie maakt, begrijpen ze niet wat er verkeerd aan is. Jawel, ook vrouwen kunnen egoïstisch zijn, alhoewel ze het de man graag verwijten.

13-03-11

Misverstanden.

Om de reakties op mijn vorig bericht toch wat bij te schaven:

 

er is niemand die zegt dat een relatie moet zijn zoals ik het omschrijf. Dit kan ook niet, omdat verschillende mensen samen ook verschillende manieren van omgang met elkaar vragen. Je kan onmogelijk de ene relatie tussen mensen vergelijken met een andere relatie tussen twee andere mensen.

 

Maar stel jezelf  eens de vraag waarom je je partner wil begrijpen? Om in de relatie beter met je partner om te kunnen gaan? Komt dat dan niet op hetzelfde neer als het opbouwen van de relatie zoals jij het wilt, en eventueel ook die relatie te sturen zoals jij denkt dat je partner dat wil?...want je wil tenslotte het beste voor de relatie, nietwaar?! Voor alle duidelijkheid: dit geldt van de man naar de vrouw toe en omgekeerd. Alleen vinden vrouwen de relatie meestal belangrijker dan de man, en hechten ze aldus meer belang aan het elkaar begrijpen en dus ook aan het ‘werken’ aan de relatie.

 

Men kan natuurlijk lachen met wat ik schrijf ivm de man en zijn mening, maar mocht de mannelijke partner in de relatie terughoudend zijn, kan men dit onmogelijk volledig op hem afschuiven, tenzij hij ooit een trauma opgelopen heeft of autistisch is. Er moet dus nog een andere oorzaak zijn binnen de relatie! Uiteindelijk zou men er in een relatie moeten naar streven om elkaar zo goed mogelijk te begrijpen, maar de man reageert nu veelal anders dan de vrouw. En inderdaad moet de man zich opener opstellen naar de vrouw toe om een begripvolle relatie te hebben, maar als de man zich afremt in zijn mening uiten is dit meestal een teken dat hij zich ergens niet goed voelt in de relatie. En als de vrouw haar gedrag zelf ook niet wil aanpassen omdat ze vindt dat zij juist zit (de vrouwelijke eigenzinnigheid heet dat), of omdat ze vindt dat ze zich zelfs niet moet aanpassen omdat ze mag reageren zoals ze wil (wat ook haar recht is), zal de relatie vroeg of laat toch op de klippen lopen (juist datgene wat ze meestal niet wil). Het is immers niet omdat je een partner hebt, en die partner voor velen als een vorm van bezit overkomt, dat je geen rekening moet houden met hoe die partner wenst behandeld te worden. Hoe pietluttig het ook mag lijken. Als je partner snel op de toppen van zijn/haar tenen loopt, dan is dat de persoon wie hij/zij is, en waar je zelf voor gekozen hebt. Heb je liever iemand anders, dan maak je je keuze best tijdig om te veranderen of pas je jezelf aan. Maar maak je partner en bijgevolg jezelf en eventueel de daarbijhorende kinderen ook niets wijs… .

11-03-11

Een eigen mening.

In volgend artikel: een eigen mening kan je lezen dat een vrouw problemen heeft met het feit dat haar partner te weinig zijn eigen mening zegt, met het advies van een relatietherapeute daarbij.

 

 Als ik, als man, mijn eigen mening moet geven waarom een man niet altijd zijn eigen mening geeft, dan is dit voornamelijk omdat een man zich er nog altijd goed moet bij voelen nadat hij zijn eigen mening gezegd heeft.

Daarmee bedoel ik dat hij niet altijd zijn mening zal zeggen omdat hij al op voorhand weet dat hij een tegenreaktie van zijn partner zal krijgen. Uiteraard moet er een tegenreaktie komen, maar als die tegenreaktie niets te maken heeft met het opbouwen van een gesprek, maar eerder met het afkeuren van wat de gevoelige/stille man zegt, en dit komt meerdere malen voor, dan vind ik het logisch dat de man zijn eigen mening niet meer zegt omdat het toch geen zin heeft. Er wordt immers geen aangenaam gesprek opgebouwd op die manier. Een goed gesprek onder elkaar begint vooreerst met niet onmiddellijk af te keuren wat de tegenpartij zegt. Je moet daarom niet akkoord gaan met het gezegde, maar afstoten moet je evenmin doen. En van daaruit kan je dan verder het gesprek opbouwen met eventuele tegenargumenten zonder je gelijk te willen halen. Een dominante man zal veel eerder zijn mening zeggen, maar zal dan eveneens veel minder rekening houden met wat de vrouwelijke partner zegt. Het is dus duidelijk dat je via het verloop van een gesprek al snel kan ontdekken wie er dominante trekjes heeft en wie niet.

Het belangrijkste nochtans opdat iemand zijn/haar eigen mening zegt is voornamelijk het ‘zich goed voelen’ in de relatie/situatie. Je mag zeggen wat je wilt, indien iemand zich in een omgeving bevindt waarin die zich goed voelt, dan komen de remmen meestal los. Dat geldt zowel voor stille mannen als vrouwen. Misschien kan je dus ook wel ergens afleiden, misschien wel meer voor een man dan voor een vrouw, dat de man nog niet zeker is van de relatie indien hij zijn mening niet durft of wil uiten. Indien hij daaraan immers begint stelt hij zich bloot over zijn manier van denken en dus ook over wie hij is. En als je weet hoe iemand in elkaar zit en denkt, kan je daar ook beter op anticiperen en eventueel manipuleren. Het feit dat je beter kan inspelen op je partner als je weet hoe die denkt is misschien ook een hoofdreden van de vrouwen dat ze graag hebben dat de man zijn mening zegt. Opnieuw schept het voor hen meer duidelijkheid gekoppeld aan een gevoel van veiligheid. Een veiligheid waar ze zelf op kunnen inspelen door hun eigen reakties (tijdig) aan te passen aan hoe de man het verwacht. Zo houden ze de man en bijgevolg ook de relatie beter onder controle.

09-03-11

Ze zal ermee moeten leven.

Een man op het werk heeft eens zijn vrouw bedrogen... en ze heeft het ontdekt. Ze kon er echter mee leven daar hij zijn leven zou beteren en dat deed hij ook....tijdelijk. Want amper een jaar later was hij alweer aan het bedriegen. Hij had pech, want opnieuw kwam het uit, zoals veel verborgen zaken vroeg of laat uitkomen. Zij het spijtig genoeg meestal té laat. Het is nu éénmaal een universele wet dat de bedrieger altijd op zijn minst een kleine voorsprong heeft.

 

Ze was het beu, nam al haar kledij samen en ging bij haar zus gaan wonen. De man heeft blijkbaar bepaalde charmes teveel, die andere mannen tekort hebben. En daar maakt hij ook gretig gebruik en misbruik van, waarna hij zijn (ex)partner uiteindelijk toch maar eens kan overtuigen om terug met hem samen te leven. En....‘He does it again!’....maar ze weet het nog niet! Benieuwd wat ze zal doen als het andermaal uitkomt.

 

Een andere collega zegt dat ze ermee zal moeten leven dat hij zo is, en anders moet ze maar haar conclusies trekken. Ze kan natuurlijk ook vreemd gaan, maar ik vrees dat hij dat nooit zou kunnen aanvaarden. Een vos steelt immers graag kippen van een ander, maar is zelf niet graag een kip ontnomen. Misschien zou hij zelfs durven overgaan tot geweld, want veel verstand heeft hij niet echt waardoor zijn impusieve reacties moeilijker afgeremd worden.

 

Sommige mensen zetten zichzelf vast in het leven, gewoon door het karakter dat ze (willen) hebben en niet willen loslaten. Hierdoor kan er ook geen verandering optreden in hun leven waardoor de enige uitweg is van te moeten leven in een leven dat men niet wilt leven!

08-03-11

Geld en macht.

Om terug te keren op de ‘Woorden van een prostituee’ (zie gisteren). Ik vrees dat ze gelijk heeft. En het feit dat ze antropologie (= gedragswetenschap van de mens) studeert toont ook aan dat het geen domme dame is. Vooral het feit dat haar masterverhandeling handelt over de theorie dat de maatschappij voornamelijk draait om macht. Een bedenking die ook ik al lang koester. Quasi alles in en op onze wereld draait om het hebben en verwerven van macht, en dus niet om geld zoals vele mensen wel eens denken. Het geld zorgt er via ons opgebouwd sociaal systeem enkel voor dat je meestal die macht kan verwerven.

 

Waarschijnlijk ook één van de redenen dat vrouwen vallen op mannen met geld, en aangezien de vrouw meer en meer ook financieel aan het opklimmen is, kan je ook waarnemen dat zelfs mannen vallen op vrouwen met geld. Veelal omdat beide geslachtssoorten zo hopen van het gevoel te hebben van boven ‘anderen’ te staan, en indien mogelijk zich ook boven anderen te plaatsen, onafhankelijk of die anderen nu mannen of vrouwen zijn. Dergelijke mensen kun je best mijden als de pest, omdat ze geen enkele meerwaarde zullen geven aan je relatie, met uitzondering dat ze zoveel mogelijk van je geld willen opsouperen waardoor je financieel enkel een minwaarde zult overhouden aan je relatie. Voor mensen met geld moet het dus niet gemakkelijk zijn om een volwaardige partner te vinden, waardoor ik misschien ook wel kan begrijpen dat mensen met geld ook sneller hun grenzen van (ver)trouw(en) gaan minimaliseren en dus ook sneller vreemd zullen gaan.

 

Het feit dat macht belangrijker is dan geld, zal ook wel te wijten zijn dat macht eerder een gevoelsmatig iets is, terwijl geld een fysiek iets is. Het geld geeft je een gemak om te kunnen leven in de wereld, maar macht geeft je vanbinnen een warm gevoel. Toch voor mensen die belust zijn op overheersen van anderen en dus ook meestal met een verborgen minderwaardigheidsgevoel zitten. Omdat ze hun eigen gevoelens niet de baas kunnen fixeren ze zich dan maar op het domineren van de gevoelens van een ander. En daar mensen zonder geld, veelal geen dominante functie hebben op het werk hebben, waar ze hun machtsgevoel zouden kunnen uitdrukken, is het de eigen partner en kinderen die van de brokken zullen mogen delen. Jawel, primitief zijn we wel, heel veel mensen toch, anders zou onze maatschappij ook veel beter draaien. En aangezien de zogenaamde intellectuelen van het land, de politiekers, slechts zelden tonen hoe het echt moet, en eerder elkaar behandelen in het parlement zoals kinderen in een crèche, zal het nog een eindje duren vooraleer we uit die primitieve spiraal zullen geraken. Voor een mens zegt en opdringt aan een ander hoe hij zou moeten leven, zou diezelfde mens er beter eerst voor zorgen dat hij zichzelf leert analyseren en zelf correct handelt, onafhankelijk of dit nu maatschappelijk of relationeel is.