30-10-11

Een levenslange enkelband.

Hopelijk krijgen slechts weinig mensen ermee te maken, maar spijtig genoeg gebeurt het nog maar al te vaak. Zowel binnen het huwelijk als erbuiten. En niet alleen door de partner, maar ook door zogenaamde vrienden, familie of zelfs onbekenden. Alhoewel de realiteit al aangetoond heeft dat het meestal een bekende van het slachtoffer is die tot dergelijke aktie overgaat. Het onderwerp waarover ik nu zal schrijven gaat immers over verkrachtingen. Een daad die het slachtoffer een levenslange kwelling kunnen bezorgen, en de dader een herinnering waar hij misschien nooit genoeg van krijgt, als hij/zij echt ziek is in zijn/haar hoofd tenminste.

 

 

rape.gif

 

 

Sommige slachtoffers vragen zich waarschijnlijk af ‘waarom?’ of ‘waarom ik?’; een vraag die veelal onbeantwoord blijft. Als je dan toch een vorm van antwoord wilt, dan kan ik maar tot volgende analyse komen:

 

verKRachting kan je immers zien als een verachting die kracht bijgezet wordt. Een heel sterke vorm van jaloezie en minachting dus. Het feit dat een verkrachter iemand uitkiest heeft dus te maken met iets waardoor hij een ‘verkeerde’ visie en gevoel gecreëerd heeft van iets wat hij in zijn leven of jeugd heeft meegemaakt en heeft veelal niets te maken met het slachtoffer op zich. Zo heb ik eens in een reportage op tv gezien dat een gedetineerde verkrachter toegaf dat hij beginnen verkrachten is omdat zijn moeder ooit eens verkracht is geweest. Daarom begon hij zelf vrouwen te verkrachten die leken op zijn moeder en quasi dezelfde ouderdom hadden. Ergens moet hij zich ‘verraden’ gevoeld hebben door zijn moeder ook al kon ze er niets aan doen, waardoor hij haar ergens minachtte. Uiteraard kon hij zijn eigen moeder niet onder handen nemen, waardoor hij dan maar ‘lookalikes’ zocht. Mannen die geen kans hebben bij mooie meisjes kunnen ook een bepaalde minachting opwekken bij zichzelf tgo mooie meisjes waardoor ze hen dan ook gaan belagen.

 

Een andere reden van verkrachten is omdat de verkrachter zich wil ‘vermachtigen’: de verkrachter wil zichzelf een gevoel geven dat hij macht heeft over iemand waardoor hij zichzelf krachtiger voelt. Hij bepaalt immers wat er met het slachtoffer zal gebeuren en hoe meer het slachtoffer tegenspartelt, hoe meer de verkrachter zich waarschijnlijk “oplaadt” met negatieve energie en er nog meer genot van voelt achteraf. Want volgens mij gaat het slechts zelden om de sexuele ontlading op het moment, maar om wat de verkrachter achteraf voelt aan psychische ‘sterkte’. Want wat is er meer intimiderend dan het wegnemen van intimiteit?

 

Kan men het verkrachten goedpraten indien de dader een slechte jeugd of leven gekend heeft? Tuurlijk niet, want uiteindelijk kiest hij er zelf voor om die negatieve energie te laten escaleren maw de negativiteit wint van hem gewoon omdat die persoon ‘vanbinnen’ sowieso al negatief was. De eventuele tegenslagen hebben de negativiteit hoogstens versterkt. Als je over voldoende goedheid en empathisch vermogen bezit zal je immers aanvoelen, dat de negatieve daad dat je doet, een daad van pijn is, en dus niet goed te praten.

 

In de dag allemaal van vorige week heb ik een artikel gelezen over mannen die verkracht zijn, want zoals verkrachten misschien heel mannelijk klinkt, worden ook mannen wel eens verkracht door vrouwen. Die vrouwelijke verkrachters volgen hetzelfde fenomeen als de mannelijke verkrachters: ze hebben iets meegemaakt dat hen daartoe drijft, of willen een gevoel van macht hebben over hun mannelijk slachtoffer om eens te kunnen tonen wie er écht de baas is.

Je zal je misschien afvragen hoe een vrouw een man kan verkrachten, maar er zijn blijkbaar mogelijkheden genoeg. Zo is er onlangs in rusland een man verkracht geweest door een vrouw die hem vastgebonden had en voldoende viagra gegeven had om zeker te zijn van ‘zijn’ stuk. Zelf heb ik op de radio eens gehoord van een man die in een donker straatje door twee vrouwen met een pistool onder bedwang werd gehouden en een erectie moest krijgen waarna de vrouwen hun ding konden doen. In datzelfde programma werd ook vermeld van een vrachtwagenchauffeur die een liftster had opgepikt en dan via een slaapmiddel naakt aan een bed in een motelkamer werd vastgebonden. Het trauma zou bij een man zelfs veel zwaarder doorwegen dan het trauma bij een vrouw, gewoon omdat een man er quasi niet mee naar buiten kan komen, zelfs niet tegen vrienden of familie, omdat hem teveel mannelijkheid werd ontnomen. Hij heeft zich immers laten doen door het ‘zwakke’ geslacht. Ook de wet zit niet mee voor de man, want in belgie is het op datum van dit schrijven wettelijk slechts verkrachting indien er penetratie is maw, indien de vrouw de man dwingt om de vrouw te penetreren, is het niet de man die gepenetreerd wordt en is er aldus geen sprake van verkrachting van de man, tenzij ze hem anaal zou 'enteren' met een hulpmiddel. Ook in zweden ligt de grens tussen verkrachting en sex hebben erg dun: indien je immers sex hebt met een vrouw, maar daarbij geen condoom gebruikt spreekt men daar wettelijk van een verkrachting cfr de situatie van assange, de oprichter van wikileaks.

 

Gelijkhoe, de verwerking van een verkrachting zal best wel moeilijk zijn. En alhoewel men soms kan doen alsof er niets gebeurt is, weet de eigen ziel toch wel dat het gebeurt is, maw de onderdrukte negatieve ervaring zal zich zeker uiten op geestelijk of lichamelijk vlak. Niet zelden zullen mensen zich plots anders beginnen gedragen, zoals altijd een broek dragen in plaats van een rok, of zich enorm terugtrekken in een vorm van stilzwijgen. Het is niettemin belangrijk om toch die gevoelens los te laten en te verwerken via therapie, zodat men via waterlanders (tranen) met tijd terug grotendeels kan komen zoals men was.

Ook binnenshuis gebeuren er verkrachtigen zowel in het huwelijk, als via incest…spijtig genoeg. Naar mijn persoonlijke bescheiden mening denk ik dat er in iedere straat (bij wijze van spreken) wel iemand misbruikt of verkracht wordt. Laten we hopen dat ik mis ben…

 

Ook in het belgische nieuws vorige week: de helft van de zaken ivm verkrachting wordt geseponeerd omdat men niet honderd procent zeker is of er wel sprake is van verkrachting. Want hoe moet je immers aantonen dat je er niet mee ingestemd hebt?! Enige dat dit kan aantonen is enige vorm van fysiek geweld op je lichaam en dan nog… . Spijtig genoegwordt ook ‘vermeende’ verkrachting zelf immers misbruikt om een ander persoon kwaad bloed te zetten.

 

Het grootste nadeel vind ik nog dat, indien een verkrachter vrijkomt, hij/zij gewoon terug kan herbeginnen. En voor dergelijke personen vind ik dat er maar één oplossing is, tenminste als de dader(es) écht schuldig is, en dat is een enkelband voor gans hun leven, zeker als je weet dat één derde van de recidivisten in het algemeen binnen de zes maanden hervalt. Dus hoe moet dit niet zijn voor een verkrachter die veel meer door primitieve impulsen gestuurd wordt dan een gewone dief!? Bovendien zou enkel het slachtoffer mogen beslissen of die enkelband er ooit af mag, zodat ook het slachtoffer dag in dag uit een machtsgevoel heeft over de verkrachter.

 

rape.jpg

 

 

17-10-11

Een vrouwelijke oplossing.

 

(Als je op onderstaande tekening klikt kun je het verhaal in een nieuw venster openen en met de zoomfunctie uitvergroten via de knop 'pagina' en 'in-uitzoomen' te kiezen)

3302776311.jpg

13-10-11

Persoonlijke acties 2.

Om terug te keren op de zelfbevrediging. Indien je masturbeert terwijl je denkt aan iemand anders dan je partner, houdt dit volgens mij eigenlijk in dat je ook seks met anderen zou willen. In mijn geval is dit toch zo, maar ik ga niet vreemd omdat mijn partner van het trouwe principe is en ik haar daarin respecteer, en vermits ik van haar hou, wil ik haar dus ook niet kwetsen. Hier komt dus duidelijk naar voor, dat men sneller zal vreemd gaan als het respect voor het ideeëngoed van de partner verdwenen is. Respect en liefde liggen blijkbaar dichter dan je zou denken. Als je nog verder zou denken, kan je zelfs het respect van je partner tov van jou gebruiken als graadmeter voor de liefde van je partner voor jou. Behandelt hij/zij je als vuil, heeft hij/zij geen respect voor de dingen die jij doet, dan zal zijn/haar liefde voor jou ook wel ‘vervuild’ zijn.

 

Zelfbevrediging is natuurlijk wel een heel ander gegeven indien je masturbeert terwijl je dagelijks bij je vriend(in) bent. Dan wijst het er volgens mij op dat je ergens een tekortkoming hebt op sexueel gebied, waarschijnlijk omdat je vriend(in) het niet wil of kan inlossen. Dat jouw libido hoger is dan die van je partner. De kans is dan niet onbestaande dat dit vroeg of laat geuit wordt via een zogenaamd slippertje. En als men het helemaal niet onder controle houdt kan het met tijd zelfs leiden tot seksverslaving. Dit lijkt leuk, maar is het niet, gewoon omdat je dan afhankelijk wordt van je sekshormonen en quasi zeker mensen zult kwetsen die je eigenlijk niet wenst te kwetsen. Tenzij je een grote egoïst bent natuurlijk, en je dit allemaal niet aantrekt. Misschien is dit wel de hoofdreden van seksverslaving; het egoïstisch karakter van de seksverslaafde zelf. Want volgens mij is de basis van iedere verslaving een vorm van narcisme, waardoor men iets tot zich nuttigt dat zó lekker is (seks, drank, drugs, eten, … ), iets dat zo een genot geeft aan zichzelf, dat men alles ervoor zou opgeven, zelfs de mensen die men graag ziet uit de eigen omgeving. Vermoedelijk kan een verslaving nog het beste weggewerkt worden door te werken aan dat egoïsme, en die ‘verslaafde’ mensen dus dingen te laten doen waardoor hun egoïsme afneemt. Tijdig een zelfanalyse uitvoeren bij jezelf is dus belangrijk.

12-10-11

Persoonlijke acties.

Mijn vriendin vroeg mij dit wel eens: of is soms masturbeerde en daarbij aan andere vrouwen denk. Ook een vroegere vriendin heeft mij dit eens gevraagd. Ik heb op beiden niet geantwoord, met uitzondering dat ik wel toegaf dat ik soms masturbeerde, wat in een LAT relatie normaal is vind ik. Als ‘het’ eruit moet, moet ‘het’ eruit, en als je dan geen toevlucht hebt tot een vriendin, is er maar één mogelijkheid meer die over blijft. Ik zei dat het er niet toe deed of ik daarbij ook aan andere vrouwen dacht. Het geeft me de indruk dat, indien de meeste vrouwen de keuze zouden hebben, ze zelfs de gedachten van de man willen controleren. Als man zou je dan niets meer mogen doen, enkel luisteren!

09-10-11

Ontrouw en vergeving.

In de krant van 5/06

 

"Ann van Elsen vergeeft vriend."

 

Ann Van Elsen (31) heeft in Nina onthuld dat haar amper drie jaar oude huwelijk met Gunter Van Handenhoven (32) na de bevalling van dochtertje June (1) bijna op de klippen was gelopen nadat hij haar bedrogen had met een ander. Toch vergaf ze haar echtgenoot.

"Ik leed aan dwangneurose en gunde mezelf én Gunter op geen enkele manier iets om van te genieten', aldus de VT4-presentatrice. "Ik nam alles for granted. Dat was fout. Ik ben opgelucht dat we voor elkaar nog genoeg liefde gevonden hebben."

Ex-voetballer Gunter Van Handenhoven, de broer van zangeres Sandrine, volgde na zijn spelerscarrière een trainersopleiding en traint nu de U16 van RSC Anderlecht.

 

 

Vooreerst vind ik het een volwassen houding van Ann van Elsen om zo te reageren. Ze heeft blijkbaar de situatie eerst goed nagegaan over zijn, maar ook hààr handelen. Alleen al het nadenken of zij mogelijkerwijs ook de aanleiding kan geweest zijn is slechts weinig vrouwen en mannen gegeven! Natuurlijk weten we wel niet of haar man er haar vooraf wel genoeg op gewezen heeft dat hij zich ‘uitgestoten’ voelde. Indien hij dit quasi niet duidelijk heeft gemaakt, zag hij er waarschijnlijk eerder een drogreden in om vreemd te kunnen gaan. Maar de waarheid zullen we wel nooit echt weten….hoeft ook niet, want eigenlijk zijn het onze zaken niet.

 

Het is wel niet de eerste en enige man die zichzelf tot bedrog laat verleiden doordat de vrouw tijdens en nà de zwangerschap geen (sexuele) aandacht meer heeft voor haar partner. En alhoewel er veel vrouwen zijn die toch geen begrip hebben voor het bedrog van de man in dergelijke situatie, wil ik er wel op wijzen dat ook veel vrouwen vreemd gaan (meestal later in de relatie) omdat ze juist zelf vinden dat ze te weinig of geen (sexuele) aandacht meer krijgen van hun partner. De man hoeft er zelfs niet zwanger voor te zijn… .

 

Hoe het ook zij: het vergeven van ontrouw is een persoonlijke zaak. Voor sommige mensen is de ontrouw van de tegenpartij juist een stap om zelf eindelijk vreemd te kunnen gaan of de ideale reden om de relatie te kunnen beëindigen zonder schuldgevoelens. De beslissing om verder te gaan met de ontrouwe partner hangt voornamelijk af van de gevoelens die je nog koestert voor die partner denk ik. Maar de zekerheid dat die partner terug trouw zal blijven is wel verkleind, zeker als hij/zij de smaak te pakken heeft en er goed van genoten heeft. Volgens mij is het belangrijk dat de bedrogene voor zichzelf moet afvragen of die wel een tweede maal bedrog zal/zou aankunnen in de toekomst en hoe die dan zal handelen.