18-11-11

Een relatie of geen relatie?

 

Vrouwen kunnen wel eens wispelturig zijn, dat is algemeen geweten. Maar ook mannen kunnen wispelturig zijn, zeker als het erop aan komt om een relatie te starten. Het kan dus best voorkomen dat een vrouw een man leert kennen, er een leuke kennismakingsperiode volgt, vervolgens verdergegaan wordt in het plezier via de liefde te bedrijven en dan plots…is hij weg. Plots zie je die man niet meer, of hoor je hem niet meer, of toch wel, maar dan slechts af en toe waarbij hij doet alsof hij nu eens wel een relatie wil en dan weer niet. Enkel de man weet waar hij mee bezig is, maar de vrouw staat intussen in haar ‘blootje’ te wachten.

 

En dit is ook wat een man wil die zo reageert. Hij wil haar enkel in haar blootje zien en van dat bloot genieten. En als hij naar haar toe komt, hoopt hij eigenlijk van ook op een andere manier te ‘komen’, om daarna via mooie woorden het schip terug te verlaten.

 

Al het voorgaande, al het plezier vóór de ‘eerste nacht’, was eigenlijk maar een lokmiddel om de vrouw in bed te krijgen. Je hebt dan mannen die niets meer van zich laten horen, gewoon omdat ze die vrouw enkel in bed wilden krijgen. Je hebt dan ook mannen die zich af en toe eens terug laten zien, omdat ze weten dat de sex met eenzelfde partner beter wordt naargelang je elkaar lichamelijk beter leert kennen. Maar een relatie is wel het verste van zijn gedachten. Uitzonderlijk kan het wel zijn dat de man uiteindelijk wel in de relatie stapt, als de vrouw op een subtiele manier lang genoeg aandringt bij hem. En de meeste vrouwen weten dit ook, ze lokken de man via het sexuele, om dan traag maar gestaag over te gaan naar het relationele en terzelfdertijd het sexuele te temperen. En dan zijn er weer mannen die weten dat vrouwen zo te werk gaan, en dus is het belangrijk om tijdig de boot af te houden door niets meer van zich te laten horen….tenzij zijn hormonen teveel opspelen, dan kan het best zijn dat hij daar plots terug is en dan is het weer aan de vrouw om de juiste zet te doen. Het lijkt dus alsof de relatievorming een vorm van schaakspel onder de mannen en vrouwen is, spijtig genoeg, want een relatie is geen spel, het is pure realiteit en kan slechts slagen als beiden achter de relatie staan en er dus ook samen voor willen gaan, stap voor stap, maar toch vooruit.

14-11-11

Visueel geflirt.

Donderdag 25/08/11  

 

Het is donderdag, en we dienen enkele boodschappen te doen. Onder andere ook in een doe-het-zelf-zaak. Door de gangen wandelend naar wat we op zoek zijn, komt er plots een brunette uit één van de gangen, kijkend en glimlachend naar mij. Het is een heel knappe dame vind ik. Bovendien blijft ze maar door die gangen wandelen alsof ze zich in een kledingszaak bevindt. Daardoor kruisen onze wegen meermaals en eveneens onze blikken. Hoe ‘opgewonden’ haar blikken me ook maken, hoe beschamend ook dat ik mij voel doordat ik eigenlijk visueel flirt terwijl mijn vriendin erbij is. Vanbinnen voel ik echter wel dat ik hou van mijn vriendin en zij voor mijn hart op dat eigenste ogenblik duidelijk de enige is voor mij. Laten we zeggen dat het geflirt met die brunette een sexueel verlangen is dat ik nooit zal kunnen waarmaken omdat ik in een relatie zit en van het trouwe type ben. Mijn visueel flirten duidt er echter wel op dat ik het vrijgezelleleven soms wel mis.

 

Was ik immers vrijgezel dan had ik misschien wel voorgesteld of ze geen (tijdelijke) klusjesman nodig had. Indien ze dan zou antwoorden dat haar vriend of man dat al doet, dan zou ik het signaal begrepen hebben dat ze ‘bezet’ is. Anderzijds zou er mogelijks een eerste kennismaking kunnen uitgegroeid zijn. Dat van die klusjesman zou natuurlijk een drogreden zijn om met haar naar bed te kunnen. De klusjes doen we er dan graag bij, zolang het er maar niet teveel zijn. En eveneens als vrijgezel zou ik vrezen, indien er nog contact nà komt, dat ze dan een relatie zou willen en dat het dus niet enkel een momenten van lust en plezier zouden zijn… .

10-11-11

Niet meer houden van je partner.

Of je het nu wil of niet, het kan je overkomen, dat je plots het gevoel hebt dat je geen gevoelens meer hebt voor je partner. Dat zal wel eventjes slikken zijn indien dit gebeurt, toch als je van het empathische type bent en misschien al een gezin hebt met de daarbijhorende financiële beslommeringen zoals huis en kinderen.

 

Het kan uiteraard iedereen overkomen, ook al besef je dat misschien niet op het moment dat je de vaste relatie of het huwelijk aangaat. Dit is ook één van de redenen dat ik vind dat alles al zou moeten geregeld worden ivm kinderen en financiën, voordat men elkaar het ‘ja-woord’ geeft.

 

Hoe je moet handelen en wat te doen als de liefde weg is, is natuurlijk afhankelijk van de situatie op zich. Ik denk dat de belangrijkste vraag op dat moment is, of jouw partner ook nog wel van jou houdt? Want misschien zijn ook de gevoelens van je partner voor jou verdwenen en dan is het enkel kwestie van alles in der minne te regelen met zoveel mogelijk steun en begrip voor elkaar.

 

Je moet er bovendien ook rekening mee houden of je gevoelens wel terecht zijn. Want het kan best zijn dat je door de gewoonte van samen te zijn, de indruk hebt dat je niet meer van je partner houdt, maar als je (je dan inbeeldt dat je) partner plots door een ongeluk om het leven komt, kunnen er misschien heel andere gevoelens terug naar boven komen.

 

De meer egoïstische types zullen het zich niet aantrekken en zullen gewoon vreemd gaan tot men de ideale surrogaatpartner vindt. Zo kan men het ondersteunende financiële aspect behouden en worden de kinderen het minste geschaadt. En alhoewel het egoïstisch lijkt, misschien is dit wel een goede oplossing als je weet dat je partner niet meer van je houdt, maar dan moet je wel rekening houden met de reaktie van je partner als het uitkomt: er zijn al voor minder doden gevallen…

 

Gewoon weggaan van je partner kan ook natuurlijk, maar men moet toch altijd rekening houden met het financiële aspect maw zorg ervoor dat je daardoor ook niet in de armoede terechtkomt, zeker als vrouw is het volgens de statistieken gevaarlijker om alleen te komen staan dan de man.

 

Wat ikzelf zou doen moest ik niet meer van mijn partner houden? Ik zou bovenal mens blijven, en ja, ik zou het ter sprake brengen om dan te zien hoe we samen tot een menselijke oplossing kunnen komen. Het is natuurlijk altijd de vraag hoe de partner zal reageren als je het naar voor brengt, want een partner met een zekere onvolwassenheid of dominante trekken zal het moeilijk hebben om dit te aanvaarden, ook al gaat diezelfde partner misschien zelf vreemd intussen. Maar je moet je bewust zijn dat je ook recht hebt op gelukkig zijn, en als je gans je leven moet blijven bij iemand waarbij je je niet gelukkig of goed voelt, dan is uit elkaar gaan zeker het overwegen waard. Alleen doe je dit best op een eerlijke, maar toch berekende manier zodat er het minste schade aangebracht wordt aan degene die je ooit graag zag en zeker ook aan de kinderen.

 

08-11-11

Dominantie.

 

 

dominantie.gif

 

Ook dominantie heeft met controle te maken.

 


In elke relatie is er volgens mij altijd één van de twee personen dominant aanwezig. En alhoewel dominantie voor veel vrouwen een teken is van een vorm van zelfzekerheid bij de man, of sommige vrouwen zich dominant gedragen om zelfzekerder te zijn, is dit dominant gedrag veelal eerder een angstgedrag om de controle te verliezen over wat ze hebben.

Wees dus eerder voorzichtig met dominante mensen, want hun ‘onderliggende reden’ berust aldoende op angst om controle te verliezen en heeft dus niets met zelfzekerheid te maken of met de ‘liefde’ om voor het gezin te zorgen. Een zekere dominantie mag of moet zelfs aanwezig zijn, maar dan juist genoeg om sterk over te komen of te zijn, en niet om de partner of het gezin te onderdrukken.
Dominantie zou zich binnen het gezin niet mogen beperken tot continu één en dezelfde persoon. Indien er slechts één persoon dominant is en dus alles voor het zeggen heeft, houdt dit ook in dat de volledige relatie van die persoon afhangt. De zelfzekerheid van de ene persoon gaat dus ten koste van de zelfzekerheid van de andere persoon.

 


De dominantie zou veeleer afhankelijk moeten zijn van de situatie waarin men zich bevindt. Zit men in een situatie waarin de ene partner zich sterker voelt, dan moet die beslissen, en omgekeerd. Een partner die echter alles naar zich toetrekt is geen ‘eerlijke’ partner. Een correcte partner zal immers zorgen dat zijn/haar ‘onderdanige’ partner ook op eigen benen kan staan indien de dominante partner zelf wegvalt.


Het kan natuurlijk wel leuk en gemakkelijk lijken om alles te laten beslissen door de meestal mannelijke partner, waar volgens mij vooral vrouwen zich aan laten vangen. Ze hebben dan het gevoel dat er voor hen gezorgd wordt, terwijl ze in werkelijkheid alleen maar aan macht en zeggenschap verliezen. En wat heel leuk in het begin is, zal zich met tijd uitspreiden tot een gevoel dat men enkel mag wassen en koken en voor de kinderen zorgen terwijl hij de bloemetjes buitenzet. Ik pleit er nu ook niet voor dat vrouwen de gezinswereld moeten domineren, maar wel voor een eerlijk evenwicht qua beslissingsrecht binnen de relatie (en daarbuiten), zowel voor de man als voor de vrouw.

07-11-11

Controle.

Onlangs nog eens een gesprek gehad met mijn jongere broer. Tijdens het gesprek brengt mijn broer naar voor dat je een vrouw nooit helemaal zal kennen, ook al is het je eigen partner. Er zal altijd wel iets zijn dat ze niet vertelt, of ze zal een bepaalde mening zeggen dat eigenlijk niet strookt met wat ze echt denkt of voelt. 

Natuurlijk moeilijk na te gaan of mijn broer gelijk heeft wat betreft ‘het nooit kennen van een vrouw’, maar mocht dit zo zijn is het uiteraard wel vreemd dat een vrouw veelal wil weten hoe de man in elkaar zit van kop tot teen zonder dat ze zichzelf helemaal blootgeeft. Misschien omdat ze eerst zeker wil zijn dat haar vertrouwen niet beschaamd wordt? Of mag ik zwartdenken, en gaat het haar eerder om de controle over haar partner? Je kan immers iemand het beste onder controle houden als je die vanbinnen en vanbuiten kent in denken en doen, is het niet? En vanuit die controle kan je dan ook het beste alles sturen in de richting zoals je zelf wil. Er zijn zelfs vrouwen die tegen wil en dank bij hun partner blijven, omdat ze vinden dat hun missie anders niet geslaagd is als ze hem niet volledig kennen. Ze houden van hem, maar ze willen dat hij ook is of wordt zoals zij wil of in haar gedachten heeft. En als ze denken van toch in die missie geslaagd te zijn; van de man helemaal te kennen, dan zijn er maar twee opties: of ze is tevreden en settelt zich helemaal, of de fun is ervan af voor haar en zoekt ze een man die terug de nieuwsgierigheid in haar kan opwekken. 

Mannen moeten ook niet onderdoen ivm controlegedrag. Zo zijn er maar al teveel mannen die hun vrouwelijk hebbeding graag achter slot en grendel houden uit angst dat de partner zou ontdekken dat er ook nog mannen in de wereld zijn die nóg beter zijn dan hemzelf. Bij de minste angstimpuls kunnen zijn vuisten dan wel eens in het rond vliegen. Geweld binnen een relatie draait dus meer om controle dan om jaloezie, alhoewel de jaloezie het signaal is voor iemand dat hij/zij de controle aan het verliezen is. Dat controlegevoel zal waarschijnlijk het meest naar boven komen bij mensen die in het verleden teveel tegenslag gehad hebben die ze niet onder controle konden houden. Dit hoeft echter niet noodzakelijk te gaan om mensen met tegenslag, want ook iemand met een goede jeugd en uiteindelijk directeursfunctie, kan bang zijn om de controle te verliezen over zijn bedrijf waardoor hij dit systematisch verwerkt in zijn relatie met zijn/haar partner. 

Het controleverlies komt nog het meest herkenbaar naar boven bij stalking. Iemand die je nà de relatie immers stalkt heeft het gevoel dat hij/zij de controle kwijt is en wil die controle via stalking terug verkrijgen. Je kunt het zelfs zo bekijken dat de relatie eigenlijk nooit om liefde gedraaid heeft, maar om het ‘controle hebben’ over iets. Sommige mensen hebben immers een relatie nodig om het gevoel te hebben dat ze toch nog controle over iets kunnen hebben, en wat is er beter dan de ‘liefde’ daarvoor te misbruiken? Soms hoeft men zelfs geen relatie gehad te hebben om gestalkt te worden, soms wil iemand gewoon controle krijgen over jou omdat je toevallig bepaalde kenmerken bezit die die persoon aantrekkelijk vindt in jou. Je ziet van hier dat het aangeraden is van zeker geen relatie met zo een opdringerig persoon te beginnen, want het controlegevoel zal alleen maar stijgen, en daarmee ook de angst om die controle te verliezen met aldus verdergaande negatieve gedragingen en onderdrukkingen.