21-09-10

Hypnose.

Ze ziet me doodgraag zegt mijn vriendin regelmatig. Ze zegt het zelfs zo regelmatig dat het me een verstikkend gevoel geeft. Als een mens dat teveel te horen krijgt begint hij/zij te twijfelen aan de waarheid ervan. Net alsof het de bedoeling is van je te 'breinwassen' of te manipuleren.

Iedere keer als je hoort "Ik zie je doodgraag!" herhaal je eigenlijk de woorden via je eigen gedachten waardoor die zin op den duur door je gedachten maalt en je begint te denken "Ik zie je doodgraag!" van zodra je die persoon, die dit veel tegen je zegt, terugziet. Die persoon fungeert dan eigenlijk als 'trigger' waardoor je je die woorden automatisch herinnert. Een vorm van hypnose dus.

Geen faire werkwijze van haar kant vind ik, want ik wil mijn gevoelens zuiver houden en voor mezelf geen schijnrelatie of schijnemoties ophouden. 'Graag zien' toont men nog altijd het meeste via daden dan via woorden. Woorden zijn immers snel en gemakkelijk te gebruiken.

Soms denk ik dat ze dat eerder zegt omdat ze eigenlijk doodsbang is om alleen te zijn of achter te blijven. Ze kan immers totaal niet tegen het alleen zijn.

 

Gevoelens zoals angst en liefde liggen heel dicht bij elkaar waardoor het soms moeilijk is om van jezelf te weten wat je juist voelt en de persoon in kwestie eigenlijk een verkeerd beeld voor zichzelf creëert over de realiteit.

 

Ik kan natuurlijk ook verkeerd zijn, maar mijn denkwijze acht ik wel aanwezig in ‘my case’.

08-09-10

Twee jaar.

Twee jaar, dat is de periode dat mijn vriendin en ik vandaag reeds samen zijn. Het is ongelooflijk hoe snel de tijd vliegt. Zelfs de tijd zelf kan die periode niet terugdraaien, zo snel gaat het.

 

Als ik een beschrijving moet maken van ons twee-jarig samenzijn dan ben ik best wel tevreden. OK, ik klaag wel eens over bepaalde zaken, maar dat zie ik dan ook wel als een ontdekken van mezelf (mijn gevoelsleven) en mijn partner en ook als een streven naar een eventuele verbetering van de relatie.

Het is eigenlijk de eerste relatie waarin ik veel aangename momenten kan terugvinden. Niet dat de andere relaties daarom slecht waren, bij sommige had ik zelfs intensere gevoelens dan bij mijn huidige partner. Maar het wordt me duidelijk dat een relatie méér is dan gevoelens alleen. Je moet immers ook kunnen omgaan met elkaar, weten wanneer en hoe je moet reageren tov je partner in bepaalde omstandigheden. Weten wanneer je je partner moet steunen en wanneer je haar/hem het beste alleen laat. En dit moet ook van beide zijden komen. Er zijn mensen die van mening zijn dat je altijd klaar moet staan voor je partner. Als dit werkt voor hen relatie mag dat best van mij, maar soms is het beter van je partner toch eens te laten ‘klungelen’, hoe kan die mens zich anders nog ontwikkelen indien men steeds het handje vasthoudt? Natuurlijk moet je wel een oogje in het zeil houden en wel bijspringen als het écht niet meer gaat.

Voor een goede relatie komt het er volgens mij op aan van iemand te vinden waar je (voldoende) gevoelens voor hebt, maar waar je bovendien een wederzijds begrip hebt voor elkaar. De situaties van de koppels met zowel grote liefde als groot begrip vormen dan de perfecte relatie, maar zijn eerder zeldzaam zou ik zo zeggen. Daarom ook dat er veel koppels zijn die in een vorm van ‘transitzone’ verblijven: in afwachting tot er iets beters voorbijkomt. Inderdaad, er zijn mensen die zichzelf en hun partner aan het lijntje houden, omdat ze anders niet kunnen meedraaien in de maatschappij.

“Het gras is altijd groener elders”, zegt men wel eens, en als men iemand ontmoet die iets kan bieden wat de huidige partner niet kan bieden fixeert men dit veelal alsof het dat was wat men zocht. . . . totdat men beslist om verder te doen met die nieuwe partner om dan te ontdekken dat die bepaalde tekortkomingen heeft die de ander dan wel weer had en dat er eigenlijk niet onmiddellijk zoveel verandert is in zijn geheel bekeken.

Nee, als je verandert van relatie moet je een reden hebben voor jezelf. Indien je niet meer kan lachen om elkaar, als je niet meer kan genieten van een knuffel of elkaars samen-zijn, als je met moeite nog sex hebt met elkaar, als je jezelf niet kan zijn binnen die relatie. . . dan denk ik dat je toch best eventjes mediteert of dat dit wel de vorm van relatie is dat je zelf wil en of je zo je ganse leven verder wilt leven. Natuurlijk, elke verandering van situatie of relatie vraagt energie en inzet van je op emotioneel en materieel vlak, en daar zien de meeste mensen tegenop waardoor ze alles maar laten zoals het is en liever zichzelf en hun partner dan aan het lijntje blijven houden maar zich intussen wel een minnaar of minnares aanschaffen. Het is niet zonder reden dat de wereld (op natuurgebied) stilletjes aan het vergaan is door toedoen van de mens: hij vermijdt van tijdig en op de juiste manier in te grijpen als er iets verkeerd gaat omwille van eigen profijt en gemak. Een gebrek aan verantwoordelijkheid noem ik het. In een relatie is het nochtans niet anders. . . maar uiteindelijk betaalt men toch altijd de prijs hiervoor op de ene of de andere manier.

07-09-10

Oeps......

Deze morgen opgestaan en rustig verder geschilderd aan mijn deuren. Ik was er gisterenavond al mee begonnen en zat er dus deze morgen onmiddellijk opnieuw mee in mijn hoofd. Gevolg: bijna vergeten te sms –en naar mijn vriendin om haar een goedemorgen te wensen (we hebben immers een LAT relatie).

Drie maanden terug was ik het eens totaal vergeten en eigenlijk was ze er niet goed van. Onmiddellijk zwarte gedachten die bij haar naar boven kwamen. Toen ze me erop wees dat ik het vergeten was, was ik eigenlijk geërgerd. Een relatie moet toch geen stress zijn? Net alsof ik op mijn tellen zou moeten passen iedere keer dat ik het vergeet. Bovendien is het best gemakkelijk voor haar, want zij zend nooit iets ’s morgens. Zo is het uiteraard wel heel gemakkelijk om dan met de vinger naar de ander wijzen.

Hoogstwaarschijnlijk is het wel een typisch vrouwelijk iets: doordat ik sms weet ze immers dat ik (nog) aan haar denk. Het doet me natuurlijk wel vragen oproepen bij mijzelf vermits het nu de tweede maal in drie maanden is dat ik er (bijna) niet aan denk. Maar misschien is het gewoon omdat ik eens blij ben dat ik ook tijd voor mezelf heb, maar dan echt voor mezelf, waardoor ik dan wel eens iets onbewust ‘vergeet’. Maar vandaag kan het ook best uit verstrooidheid zijn, want dat heb ik wel eens voor. Deze morgen heb ik immers ontdekt dat ik naar de winkel gegaan ben met mijn T-shirt binnenstebuiten (lol). Enfin, nog altijd beter dan met de rits van mijn broek open op straat rondlopen vind ik. Kwestie van positief denken Lachen.

27-08-10

The trouble with women.

Gisteravond bel ik naar mijn vriendin om te weten hoe haar dag verlopen is. Amper heeft ze de telefoon opgenomen, of ze begint te huilen en te snotteren. Ze zegt dat ze me mist en dat ze me doodgraag ziet (nà vier weken samenzijn was dit de eerste keer dat we weer een week apart waren). Niet éénmaal, maar waarschijnlijk wel tien maal heeft ze dat gezegd. Eigenlijk zei ze enkel dat. Naast het feit dat ze beslist heeft dat ik de man van haar leven ben en dat ze in de (nabije) toekomst in mijn regio zal komen wonen. En dat ze zich alleen voelde… .

Met mijn zwijgzame natuur antwoord ik er niet op. Temeer omdat ik vind dat je belangrijke dingen zoals samenwonen niet via de telefoon bespreekt. Bovendien kijkt ze teveel vanuit één richting: hààr richting. Ze vraagt het niet, ze zegt het. Misschien een klein detail, maar eigenlijk wel een groot verschil. Uiteraard verwachtte ze wel een antwoord, maar op dat ogenblik, haar huilende toestand vond ik het niet opportuun om noch ja, noch neen te antwoorden.

Samenwonen, het is iets dat gemakkelijk gezegd en gepland wordt, maar indien men niet op voorhand duidelijke afspraken maakt is het iets dat elkaar eerder uit elkaar drijft dan naar elkaar toe. Vanuit haar standpunt is het ook een beetje impulsief vind ik, ook al zouden we niet samenwonen en zou ze enkel in mijn regio komen wonen: als de relatie tussen ons niet lukt dan staat ze daar wel hé!

Hoedanook, nà het inhaken van de telefoon zat ik er natuurlijk wel heel de avond mee in mijn (achter)hoofd dat ze zo zat te snotteren, terwijl ik net zo gepland had van eens ontspannen en rustig naar een film te kijken. Weten vrouwen dan niet dat mannen graag rust hebben Lachen?

Ik had natuurlijk snel naar haar toe kunnen gaan om haar te troosten (niettegenstaande de lange afstand), maar als ik het begin te doen zal ze het de volgende keer weer verwachten, en als ik het dan niet doe, zal ze er dan uit besluiten dat ik haar niet graag meer zie wat dan weer tot andere verkeerde handelingen of situaties kan leiden.

Kan natuurlijk ook zijn dat het haar periode van de maand is… .

20-08-10

De kleine dingen.

“Ik heb een zalige vakantie gehad!” zegt ze nog voordat ik haar kus en terugkeer naar mijn huis. Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen… . Niet dat het niet leuk was. Integendeel, er zijn zelfs heel mooie  momenten geweest. Maar af en toe wrong het toch vanbinnen in mij. Het was de eerste keer dat we drie weken na één samen waren, en dan wordt je wel eens op de proef gesteld. Vermits we bij haar vertoefden, of steeds vertrokken en terugkwamen bij haar na een uitstap van enkele dagen, had ik zo het gevoel dat ik niets voor mezelf had. Zij kon ter plaatse haar dingen doen zoals strijken, kuisen, de kinderen zien, vrienden zien… , waardoor ze nog altijd kon terugvallen op wie ze is naast onze relatie. In een relatie ben je immers met drie: jij, je partner en beide samen. En elk van die drie heeft zijn/haar eigen wensen van wat leuk is in het leven. Voor mij ontbrak meestal dat deel voor mezelf, dat deel dat ook zijn eigen persoonlijke wensen heeft van het leven en dit ook wil uitvoeren. Maar vermits ik bij haar vertoefde en dus een te lange afstand verwijderd van mijn ‘wereld’ had ik het af en toe wel moeilijk. Heimwee? Misschien wel. Ik had in ieder geval het gevoel dat ik teveel moest opofferen van mezelf om de relatie staande te houden.

 

Vooral de kleinigheden voelden heel zwaar aan. Ze leest een boek in de zetel, ik vraag haar of ze nog iets speciaals wil zien op tv waarna ze met een “nee” antwoord. Ik zeg haar dat ik dan zal zien naar een film, tot ze plots ontdekt dat “villa vanthilt” nog uitgezonden moet worden. “Kan je de film niet opnemen?” vroeg ze me. Ik heb de boel maar zo gelaten en haar laten genieten van haar programma. Op zich kan mij die film immers niets schelen, maar het kwetste mij dat ik ook eens wou genieten op ‘mijn’ manier en dit nu plots doorbroken werd nl. het kijken naar een film die ik mooi vind, terwijl zij relaxed zit te lezen, je weet wel “samen zijn, en toch elk zijn ding doen”. Gewoon al door dat ze dit zei vond ik het de moeite niet meer om erop te reageren, de sfeer voelde voor mij immers niet meer hetzelfde aan op dat moment.

 

Een andere kleinigheid was het vullen van een simpel colaglas. Ze vroeg of ik cola wilde. Er zat nog een derde water in mijn glas, en ik zei haar dat ze bij het water mocht bijschenken waarna ze mijn glas nam, het water uitkieperde en een vol glas cola gaf.

 

Een gelijkaardig moment was er tijdens een middageten. Ze vraagt of ik nog wat saus wil, waarna ik ontkennend antwoord, gewoon omdat ik ook graag op mijn gezondheid let en het ‘lekkere’ dus in evenwicht probeer te houden. Toch schept ze een paar lepels uit in mijn bord, nog voor ik zelf kan reageren. Ik heb het gedeelte met de saus links laten liggen… .

 

 

Op zich natuurlijk niets verkeerd mee met de kleine handelingen, maar kleinigheden kunnen wel veel blootleggen van hoe een mens echt in elkaar zit. Haar handelen gaf me immers een gevoel dat wat ik wil, zeg of doe niet van belang is. Dat ze er geen oren naar heeft, waardoor ik me dan de vraag stel wat mijn rol binnen de relatie eigenlijk is. Dat ik er mag zijn opdat ze niet alleen zou zijn? Dat ze iemand heeft om de klusjes op te knappen en voor een lekkere wip? Om te kunnen pochen tegen haar vriendinnen? Om de kosten van uitstapjes te kunnen delen?

 

Soms had ik echt de behoefte om gewoon naar huis te gaan, ja zelfs om eventjes te stoppen met de relatie. De kleinigheden, haar graag geld uitgeven, haar teveel wijn drinken….het weegt allemaal samen wel door moet ik zeggen. De reden dat ik de relatie nog niet stopgezet heb is omdat ik van haar hou. Ik zie haar nog te graag om te kunnen zeggen “Goodbye, my love!” . Het is duidelijk dat het gevoel voor mij wel goed zit, maar het praktische niet…ik voel me niet correct behandeld. Weldra zal het dus tijd worden voor een woordenwisseling om de sporen een beetje recht te kunnen houden, natuurlijk niet zo evident, want als ze het te moeilijk heeft durft ze wel eens teveel wijn drinken waarna ze dan in een depressie beland (zoals anderhalve maand terug).