30-11-10

Pesten binnen een relatie.

 

Het is al laat ’s avonds. Mijn vriendin gaat slapen terwijl ik de TV (eindelijk) eventjes voor mij alleen heb. Ik zap en kom op dr Phil terecht. Alhoewel ik de man zelf een ‘zaag’ vind qua persoonlijkheid, vind ik dat hij veel onderwerpen toch goed kan analyseren. En aangezien ik altijd al een vorm van interesse gehad heb in de psychologie van de mens durf ik daar toch eens blijven hangen.

 

Mijn vriendin die de weg naar boven neemt, had dit opgemerkt. Het gevolg was dat, toen ik in bed stapte nà het programma, ze me de opmerking gaf dat ik een echt ‘wijf’ was, vermits het programma zich op vijf-tv afspeelde.

 

Ik was op mijn tenen getrapt. De volgende morgen zei ik niets tegen haar. In de badkamer smeet ik zelfs mijn kam tegen de muur, omdat ik nog steeds ‘pissed-off’ was van haar belachelijke opmerking. Ik had zelfs heel veel zin om naar mijn eigen huis te vertrekken. Had het programma op een andere zender geweest, was dat toch hetzelfde? Wat voor een belachelijke en kortzichtige opmerking van haar kant vond ik het.

 

Het gaat er mij niet om dat ze het woord ‘wijf’ gebruikte. Dat kan ik best plaatsen. Nee, het ging mij er eerder om dat ze onrechtstreeks eigenlijk kritiek heeft op wie ik ben en op wat mij interesseert. Ik ben ook niet akkoord met al de programma’s waar zij naar ziet, vanuit mijn leefwereld gezien dan. Maar ik geef er geen kritiek op en laat haar in haar gevoelswereld zijn. Kwestie van respect voor een ander zijn leefwereld te hebben.

 

Het is bovendien niet de eerste keer dat ze kritiek heeft op wat ik graag heb of zie. De eerste keer kan je dat best relativeren en er zelfs eens mee lachen, maar als kritiek verschillende malen terugkeert komt het niet meer aangenaam over. Het is net alsof dezelfde grap nog eens herhaald wordt. En als een zogenaamde ‘herhalende’ grap niet meer leuk is, dan komt het over als pesten. Een pleziertje die enkel leuk is voor de uitvoerder en niet voor de ontvanger.

 

Ik ben niet de enige die dit wel zal opvatten als pestgedrag van de partner indien dit zich te regelmatig herhaalt, en ik ben ervan overtuigd dat veel relaties uiteindelijk ontsporen door het teveel onschuldig grappen van één van de partners. Ik stel me vragen over de menselijke integriteit van dergelijke mensen, die een zo laag emotioneel EQ hebben, dat ze zich zelfs nooit eens afvragen hoe dit bij de ander moet voelen om zo behandeld te worden….tot ze uiteraard zelf zo eens behandeld worden. Dan is de wereld plots niet meer leuk…. .

 

Iedereen zal wel het verhaal van Mignon (zie ook: Pesten op het werk ) kennen, die overdreven en schandalig gepest werd op het werk. Waarbij bovendien veel stilzwijgers waren die evenveel schuld treffen volgens mij. Het toont alleen maar aan dat de meeste mensen nog kuddedieren zijn, die zich schikken naar ‘de leider’. In plaats van zich op school enkel te fixeren op het IQ, zou men beter ook lessen beginnen starten die zich richt op het EQ. Want de pestmentaliteit is meestal iets dat zich reeds van in de kleuterschool ontwikkeld.

 

Wat mijn vriendin betreft: ik zou natuurlijk in de aanval kunnen gaan, en haar eens kleineren over al wat bij haar eerder niet pluis zit. Maar ten eerste zou ik haar dan misschien wel breken, want het is niet de sterkste persoonlijkheid (eigenlijk iets typisch voor ‘pesters’) ; en ten tweede zou ik dan hetzelfde doen zoals zij doet en zo laag handelend wil ik niet doen. Maar mezelf kennende zal er wel een discussie van komen de eerstvolgende keer dat ze het nog eens lapt. Want het zit me ietsje te hoog dat ik op mijn tellen zou moeten passen wat ik lees of naar welk programma ik kijk… . Een ganse leven verder doen op die manier wil ik niet!

06-11-10

Tussendoor.

Mijn vriendin heeft deze week drie dagen bij mij overnacht. Ik moet zeggen dat het een aangename week was, net als vorige week trouwens. Samen winkelen, samen koken, samen iets gaan drinken, spelletje spelen… gewoonweg leuk.

 

Ze heeft voor zichzelf de beslissing genomen van geen alcohol meer te drinken (sinds drie weken terug), met uitzondering dan van NA alcohol. En ik moet toegeven dat de manier van omgaan met elkaar er daardoor alleen maar op gebeterd is. Ze ‘luistert’ ook meer naar wat ik zeg, want voorheen durfde ze al eens te vergeten dat ik een bepaald iets verteld had. Uiteraard niet leuk als ze zich dat toen niet herinnerde, omdat je dan het gevoel hebt dat je woorden geen waarde hebben. En als je woorden geen waarde hebben voor de tegenpartij, komt het eerder over alsof je enkel een nutsobject bent.

 

Minpuntje is wel dat haar moeder bij haar logeert indien ik er niet ben. Minpunt in die zin dat het erop wijst dat ze het nog steeds moeilijk heeft met alleen zijn. Het doet me voor mezelf enkel de vraag stellen, indien we zouden samenwonen, en ik moet voorbeeld een week weg voor het werk, of ze dan het alleen zijn wel zou aankunnen.

 

Maar dat zijn misschien zorgen voor later, er is in ieder geval een positieve opbouw te bemerken. Nu nog zien of dit zo blijft duren en verder kan opgebouwd worden in de goede richting.

05-10-10

“Laat je rijden”.

Vorige week kwam er wel nog wat druk bij, naast de vluggertjes dan:

 

“Schat!” roept ze zachtjes vanuit de keuken. “Ja?!” , antwoord ik vragend? “Schat!”, roept ze nogmaals zachtjes, maar nu eerder op een dringende mij-nodig-hebbende toon. Ik sta recht uit de zetel en ga zien wat er scheelt. Ze staat voorover gebogen. Stil. Kijkend naar de grond met haar handen op haar buik. Ik vraag wat er scheelt. Ze kan het niet uitleggen. Ik draag haar naar de zetel zodat ze wat kan liggen. Terwijl ik haar neerleg voel ik verdriet in me opkomen. Het verdriet is dubbel: enerzijds weet ik daardoor dat ik haar graag zie, anderzijds doet het me pijn dat ze door haar drinken ook mijn geluk met haar verpest. Haar dronken, dankbare en glimlachende blik, terwijl ik haar neerleg zal ik nooit vergeten: triestig en dankbaar mooi op hetzelfde moment.

Toen ik haar leerde kennen wist ik het niet; dat ze graag wijn dronk. Naarmate de tijd vooruitging merkte ik wel dat ze graag een apéritief dronk en dat ze liever en liever een apéritief begon te drinken. Elke reden was uiteindelijk goed genoeg om een apéritief te drinken. Om dan nog niet te spreken van de wijn die ze tijdens het eten uitschonk, tot ze zelfs ’s avonds ook graag een flesje wijn ledigde. In het begin dacht ik dat het haar om de gezelligheid te doen was: dat apéritiefgedoe. Maar ik had al snel het gevoel dat ze ook mij meer en meer de gewoonte van alcohol probeerde op te dringen: “Moet je geen portootje hebben? Of een duveltje? Of een pintje?” Ze begon altijd uitnodigend met de sterkste drank om dan, nà mijn negatief antwoord, te eindigen met het minder straffe spul. Ze begon zelden met water, fruitsap of iets anders.

Het is typisch voor mensen die van drank houden dat ze daarbij andere mensen proberen mee te sleuren. Met twee is het altijd leuker drinken en dan hoef je ook voor jezelf niet in te zien dat je verkeerd bezig bent of krijg je geen afkeurende blik of ontmoedigende reaktie van de tegenpartij. Natuurlijk heb ik de ervaring gehad van een zwaar drinkende moeder en weet zo ongeveer wel al de mogelijke mechanismen die zich kunnen voordoen bij drankverslaafde mensen.

 

Het stomme is dat het waarschijnlijk juist het feit is dat mijn moeder ook dronk, dat ik me aangetrokken voelde tot mijn huidige vriendin. Nà onze eerste date ging ze immers op een bepaalde manier van de trap die me tot haar deed aantrekken. Pas achteraf (onlangs nog) drong het tot me door dat het dezelfde zoekende blik was naar de traptreden zoals mijn moeder die kon hebben. Het doet mij daarom ook de vraag stellen of ik eigenlijk onbewust geen relatie begonnen ben met mijn vriendin om het ondergane leed met mijn moeder te compenseren. Dat ik misschien mijn vriendin op het rechte pad zou kunnen krijgen, zoals ik het graag van mijn moeder gehad had. Zou best kunnen toch? Logisch en neutraal bekeken?

 

De dag erna was niet echt beter. Opnieuw tijdens het koken, kwam ze plots vanachter de keukenmuur naar de salonzetel toe op een manier zoals men van het kastje naar de muur gezonden wordt, maar dan letterlijk. Het was net alsof ze de metalen bal was in een flipperkast: dit mag je ook eerder letterlijk opvatten dan figuurlijk, want zo leek het er sterk op. Ze kan echt geen drank verdragen. Haar lichaam en haar hersenen proberen het haar duidelijk te maken, door het haar zo moeilijk en pijnlijk mogelijk te maken als ze drinkt, maar het drinkt…sorry, dringt niet tot haar door.

Ik vraag haar de dag erna waarom ze drinkt als ze weet dat ze er niet tegen kan. “Omdat het me een gevoel van rust geeft!” antwoord ze. Ze beseft echter niet, dat ze tijdens dat gevoel van rust, heel veel onrust ontketent in haar nabije omgeving en bijgevolg ook bij haarzelf. Opnieuw een reden om verder te drinken dus… .

Ik zal haar (nog) niet laten vallen, maar ik weet ook dat ik niet gans mijn leven zo verder wil. Dat gedeelte heb ik al immers gehad via mijn moeder haar drankliefde. Het zal uiteindelijk meer van haar afhangen dan van mij.

 

Ja, alcohol. Men dient er voorzichtig mee te zijn. Het begint meestal als een gezelligheid: een pintje/wijntje drinken om te relaxen. Zonder dat men het weet drinkt men echter meer en meer, want men kan er ook beter tegen ten gevolge van de regelmaat. Het drinken smaakt bovendien ook beter en beter, waardoor het smaakt naar meer. Zodoende wordt het drinken voor de gezelligheid getransformeerd in het drinken uit gewoonte. Ook dan is er nog niets aan de hand, want het tij kan men nog altijd keren. Erger wordt het als het drinken uit gewoonte ontaardt in afhankelijkheid van het drinken om zich goed te voelen, men gaat dan immers richting alcoholverslaving. En éénmaal gevangen in het net van het alcoholisme is het moeilijk om eraan te ontsnappen. Je kan alcoholisme zien als een vloeibare zwarte weduwe, die traag al het leven uit je haalt tot je er uiteindelijk bij neervalt. Intussen worden ook mensen uit de omgeving ‘gevangen’ in dat net en wordt ook hun leven eerder negatief beïnvloed.

Als ik een kleine hint mag geven:

volgens de wereldgezondheidsorganisatie houdt men best volgende regels aan om te vermijden dat alcohol verslavend werkt of een negatief effect op je gezondheid heeft:

 - voor vrouwen: niet meer dan 14 standaarddranken per week, waarvan niet meer dan 2 per dag.

 - voor mannen: niet meer dan 21 standaarddranken per week, waarvan niet meer dan 3 per dag.

 - Algemeen: een periode van 2 dagen per week inlassen waarin je geen alcohol drinkt.

 

En nu ga ik een koffie drinken: gezondheid Stoer!

04-10-10

Vluggertjes/Sexuele intimidatie

Het was een drukke week vorige week met mijn vriendin. Sexueel dan toch. Om één of andere reden was ze nogal hitsig waardoor ik meermaals slachtoffer werd van haar sexuele lusten, soms tot drie maal toe per dag. Het werd me op den duur wat teveel van het goede.

Niet dat ik niet graag sex heb, maar als je het (te) veel doet krijg ik zo een gevoel vanbinnen dat er geen méérwaarde meer aanwezig is in het sexspel. Bovendien wenste ze eigenlijk alleen maar vluggertjes. Reeds bij aanvang van het sexspel zegt ze dat ze wil dat ik klaarkom, en liefst zo snel mogelijk.

Als sexspel zelf kan een vluggertje binnen een relatie wel eens leuk zijn, maar als het zich iedere keer voordoet begin ik toch wel te twijfelen aan het plezier ervan. Ik mis dan de affectie van het liefdesspel en stel me ook vragen over de relatie op zich. Sex hoeft niet altijd met gevoelens te zijn, maar toch ook niet altijd zonder gevoelens, toch niet binnen een relatie.

 

Mijn ‘spider-man’-instinct voor gevaar komt dan trouwens ook naar boven, omdat ik me de vraag stel waarom ze steeds wil dat ik (vlug) klaarkom net alsof het maar dat is dat telt. Zou ze graag ‘per ongeluk’ zwanger willen worden misschien, in de hoop van me zo te proberen te binden voor het leven aan haar? Het is een mogelijkheid, maar zou van haar kant nochtans een domme zet zijn, want ik laat me niet chanteren, ook al is er een kind in het spel. Ik zou mijn verantwoordelijkheid opnemen tov het kind (als het het mijne is), maar daarom zou ik niet noodzakelijk bij haar blijven. Het kan misschien overdreven lijken dat ik denk dat ze dit zou doen (zich ‘onverwacht’ zwanger laten worden), maar het zou in ieder geval niet de eerste vrouw zijn die dit doet, en daarnaast weet ik van haar moeder dat ze, toen ze pas afgestudeerd was en eigenlijk had moeten beginnen werken, ze ‘onverwacht’ zwanger was geworden van haar toenmalige vriend (nu haar ex-man). Sindsdien heeft ze wel nooit meer gewerkt…..om voor de kinderen te kunnen zorgen?! Haar ex wou dit zo vertelt ze me.

 

Een ander feit van die vluggertjes die me bezighoudt is het ‘gevoelloze’ ervan. Gevoelloos omdat enkel het plezier lijkt te tellen en de affectie niet. Voor zover ik weet hebben mensen die quasi enkel maar vluggertjes willen een ‘gevoelsprobleem’ in die zin dat ze bang zijn om hun gevoelens te tonen en te openen, als ze dat al zouden kunnen.

Dit gevoelsprobleem ontstaat meestal in het verleden, veelal in de jeugd, tengevolge een slechte emotionele band met de vader (voor vrouwen) of de moeder (voor mannen). Via veel sexueel contact met één of meerdere personen van het andere geslacht, probeert men dan psychologisch die emotionele band terug recht te zetten, wat uiteraard een verkeerde aanpak is. Emoties en sex kunnen immers wel goed samengaan, maar kunnen toch wel verschillend zijn qua gevoelswaarde. Enerzijds kan sex dienen als vorm van lust en genot, maar het kan ook dienen als een uiting van de gevoelens dat je voor iemand hebt, maar dan moet je die sex wel in de juiste context plaatsen op dat moment.

23-09-10

Een reaktie op een reaktie.

Ik kreeg onlangs deze reaktie en vond het wel een mooi gegeven om er publiek op te reageren in kleur:

"Waarom ervaar je elke uiting van gevoelens als verstikkend,....en ga je ervan lopen??? Ik stel me de vraag of het een nood is,.....die me-time of je gewoon je lief niet graag genoeg ziet om haar constant rondom je heen te verdragen,..... En het feit dat je opteert voor een lat-relatie (om ruimte te creëren voor jezelf), zorgt ervoor dat je bij haar geen eigen ruimte hebt en je veel minder op je gemak voelt,.....dat ik denk ik logisch,....en dan ga je wandelen met de hond :-) en voel jij je op de vlucht,..... Dit is een beetje een vicieuze cirkel,......vrees ik,.....maar die angsten van jou,.....damn,......jij moet echt bang zijn,.....om je te geven,.....om alles te delen,.......ik benijd je niet,......echt niet,...... "

 

"Waarom ervaar je elke uiting van gevoelens als verstikkend,....en ga je ervan lopen???

Ik ben waarschijnlijk niet verkeerd dat iedereen het graag heeft als er iemand zegt “ik hou van jou!”. Maar als je dit teveel te horen krijgt wekt het gewoon de indruk dat het uitgesproken wordt zoals men een scheet laat. Een relatie is meer dan graag zien alleen. Je moet ook nog met elkaar kunnen omgaan en je in die relatie op je gemak voelen. Moest ik echt ervan lopen dan was ik al lang weg van haar.

die me-time of je gewoon je lief niet graag genoeg ziet om haar constant rondom je heen te verdragen

Ikzelf werk in een ploegensysteem en mijn vriendin is momenteel werkzoekende. Via onze LAT-relatie houdt dit in dat we elkaar om de week zien, maar dan wel full-time. We staan samen op, en meestal gaan we samen slapen en brengen dan ook nog gans de dag samen door. Veel momenten van alleen-zijn zijn er dus in die week niet, en als ik dan eventjes zo een moment nodig heb echt voor mezelf, dan vind ik dat ik daar wel recht op heb. In een gezonde relatie moet je ook voldoende ruimte voor jezelf vinden en hebben, of op zijn minst toch dat gevoel hebben.

En het feit dat je opteert voor een lat-relatie (om ruimte te creëren voor jezelf), zorgt ervoor dat je bij haar geen eigen ruimte hebt en je veel minder op je gemak voelt,

Je hebt natuurlijk ook van die mensen die quasi onmiddellijk trouwen en een jaar later weer gescheiden zijn. Meestal met emotionele en financiële gevolgen…ook voor de kinderen. Ik dacht dat er in belgie veel scheidingen zijn, reeds nà drie jaar samenleven, zelfs al dachten die mensen van elkaar écht te kennen….tot ze moeten samenleven. Via een LAT-relatie heb je af en toe de tijd om tot jezelf te komen waardoor je kan nagaan of je wel echt verder wilt met die persoon in de toekomst en of er een samenleven mogelijk is. Men moet nu ook niet gaan samenleven enkel voor de romantiek.

 dan ga je wandelen met de hond :-)

en voel jij je op de vlucht Het wandelen met de hond moet sowieso gedaan worden Lachen. Kwestie van het nuttige aan het onaangename te koppelen Stoer.

Dit is een beetje een vicieuze cirkel,......vrees ik,.....

Ik voel me wel ‘groeien’ vanbinnen, en ik zie dat bij haar ook, dus ik heb niet de indruk dat het een vicieuze cirkel is. Ook al zou de relatie niet blijven duren, het zal zeker zijn waarde gehad hebben.

maar die angsten van jou,.....damn,......jij moet echt bang zijn,.....om je te geven,.....om alles te delen,.......ik benijd je niet,......echt niet,......

Ik ben niet angstig, ik ben voorzichtig. Een subtiel, maar toch belangrijk verschil. En met mijn (negatieve) levenservaring heb ik het recht om voorzichtig te zijn. Ik zie immers ook graag de zon schijnen, weet je… . Men moet immers ook realistisch blijven in die zin: als de relatie spaak loopt, dat men dan toch het leven kan hernemen (alleen of met iemand anders) zonder in een emotionele of financiele put terecht te komen waardoor een nieuwe relatie soms zelfs niet mogelijk meer is.