30-08-11

Een knappe italiaan.

Donderdag 21/04/2011

 

Mijn vriendin en ik doen een uitstap naar de stad. Het is mooi weer, en in ons weer-veranderlijk belgie is het aangeraden van zoveel mogelijk mooie dagen mee te pikken als men kan. Dit doen we dus ook. Wandelend door de stad passeren we langs een italiaans restaurantje. De eigenaar zit op een stoel aan de deur, te genieten van het mooie weer en wachtend op cliënteel. Ik zwaai naar hem, waarna hij terugzwaait, vermits ik hem oppervlakkig ken. Mijn vriendin zegt niets, ze kent hem trouwens ook niet. Er is tevens ook kermis en we doen de hele tour…je kent dat wel, beetje wandelen, beetje praten, beetje kijken… .

De maag van mijn vriendin lag wat overhoop dus we zijn nergens gaan eten.

Als afsluiter zitten we op een terras iets te drinken, vooraleer huiswaarts te gaan. Plots stelt mijn vriendin voor of we toch niet iets zouden gaan eten. Misschien iets éénvoudig italiaans. Ik begrijp het niet helemaal, daar ze zich een half uur voordien niet zo goed voelde. Ik zeg haar dat ik me liever zou houden aan de planning, en dat we dus rustig thuis iets zullen eten. Ze vindt het ok, en dus doen we dat ook.

 

Op weg naar huis vraagt ze me of ik die italiaan goed ken. Ik antwoord dat ik hem slechts oppervlakkig ken. “Amaai, het is nog een beetje een knappen!”, zegt ze me. Zoals bijna elke man die zoiets hoort voel ik me lichtjes geïrriteerd. “Een mooi terrasje ook.”, zegt ze verder. Ik antwoord er niet op, maar onderweg naar huis begint wel alles te bezinken. We zijn immers al meermaals gepasseerd aan dat terras. En toen ik ooit voorstelde om daar iets te gaan eten, vond ze het terrasje juist niet aantrekkelijk. Het feit dat haar maag overhoop lag, maar dat ze plots wel zin had in iets italiaans wekte bij mij plots de indruk dat ze me eigenlijk aan het manipuleren was om iets te gaan eten bij díe italiaan. Iets wat me uiteraard niet zint, want het is maar een achterbakse manier van handelen en betuigt van weinig respect tegenover mij vind ik om je partner mee te ‘manipuleren’ naar een plaats om dan te geilen op iemand anders. Bovendien vroeg ik me innerlijk af waarom ze nà een paar uur nog steeds aan die italiaan dacht. Hij moet duidelijk wel een impact gehad hebben op haar.

 

Italianen zijn sowieso altijd al aantrekkelijk voor vrouwen, of ze nu knap zijn of niet. Een vriendin vertelde me eens dat dit is omwille van hun zuiders temperament. Ikzelf denk dan weer dat het wel eerder zal zijn omdat ze zo open staan om te wippen, onafhankelijk of ze getrouwd zijn of niet. Ze vertellen het bewuste ‘slachtoffer’ dan wat ze wil horen, geven haar ook dat gevoel (ook al is het geveinst), en het voert de vrouw uiteindelijk naar een zevende hemel, een plaats waar ze graag eeuwig zou verblijven. Ik kan dus best begrijpen dat mijn vriendin interesse had.

 

Wat me minder zint is het gevoel dat ik erbij had. Ik had het sterke gevoel alsof ze hem onmiddellijk had willen bespringen, terwijl ik (zoals één van die drie ‘beren’) er naast zou mogen zitten en enkel zou mogen toekijken. Zelf zou ik dergelijke gedachten, van iemand te bespringen, van haar niet mogen hebben, heeft ze me al meermaals duidelijk gemaakt, ook al was het op een speelse manier.

 

Het is typisch voor veel mannen en vrouwen met een zwakker karakter: hun partner moet braaf zijn, maar zij zouden wel mogen doen wat ze willen. Soms zou ik ook zo zwak willen zijn. Zodat ook ik zou kunnen doen wat in me opkomt, zonder rekening te houden met een ander… .

26-08-11

Afhaling aan het station.

Woensdag 24/08

 

Mijn vriendin wacht mij in haar auto op aan het station. Eénmaal in de auto, vertelt ze mij dat ze een knappe gast uit het station zag komen. En als die man dicht genoeg in de richting van haar auto kwam, zag ze doorheen de glazen van haar sexy brilletje, dat het ik was Tong uitsteken.

27-02-11

Eens iets positiefs.

Ik vertel hier wel voornamelijk wat me hindert aan mijn vriendin, maar het kan niet anders of ze heeft ook goede kenmerken.

 

Eén van de beste kenmerken die ze heeft voor mij persoonlijk, is het feit dat ze weet hoe ze met mij moet omgaan. Ik heb immers een groot nadeel, dat ik wel eens in een negatieve spiraal durf terecht te komen. Die spiraal houdt dan in dat alle nog aanwezige en onverwerkte negatieve gevoelens (van het verleden) binnen in mij op hetzelfde ogenblik samenkomen. Dit heeft een zodanige invloed op mij dat ik dan verval in een ijskoude stilte. Ik keer me helemaal in mezelf en kan dan best uren gewoon op een stoel zitten en enkel kijken naar de grond of een ander simpel object om me heen. Die stilte is maar schijn, want vanbinnen raast er een orkaan aan gevoelens en gedachten door mij. En al wat ik kan doen is wachten tot die orkaan geluwd is.

 

De meeste vrouwen/vriendinnen gaan dan onmiddellijk op zoek naar een reden. Waarom is hij zo stil? Heb ik iets verkeerd gedaan? Etc… Daarnaast doen de meeste vrouwelijke partners ook nog eens bemoederend (niets dat meer onterend is voor een degelijke man trouwens). En het meest hinderende is de zoektocht die ze dan ondernemen om het fijne te weten te komen. In plaats van de nodige rust, krijg je nog meer onrust.

 

Maar mijn vriendin doet dat niet. Het enige wat ze vraagt is of ze iets verkeerd gedaan heeft, waarop ik negen op de tien keer “nee” antwoord. Dan weet ze blijkbaar voldoende en laat me gewoon op mijn stoel zitten en doet verder met haar ding. Ik merk dan wel op dat het haar wel bezighoudt, maar ze laat me tenminste zijn in wie ik ben. Toch op dit gebied, wat voor mij toch wel heel belangrijk is.

 

Het is mij zelfs opgevallen dat door haar manier van doen, want achteraf behandelt ze mij altijd met liefde, ik bijna die stiltes niet meer nodig heb. Misschien ook mede dankzij de (verborgen) huilbuien die ik af en toe heb, waardoor ik blijkbaar ook veel verdriet loslaat. En als ik haar manier van doen vergelijk met vorige relaties, waarbij je continu ‘verstoord’ werd in je stilte, dan is haar manier van werken wel subliem te noemen.

26-02-11

Houden van.

Het raadsel van gisteren is opgelost. Ze bleek bij haar moeder te verblijven tot omstreeks half tien. Haar moeder woont alleen en heeft daardoor af en toe eens een moeilijk moment. Mijn vriendin zelf heeft niet meer teruggebeld ’s avonds omdat ze de mogelijkheid aanwezig achtte dat ik in slaap was gevallen in de zetel (wat ik inderdaad wel eens durf doen), en ze mij niet wou wakker maken.

 

Ik aanvaard haar reden…intussen voel ik vanbinnen wel een vorm van schuldgevoel. Een schuldgevoel omdat ik haar misschien niet voldoende naar waarde schat. Maar langs de andere kant ook een gevoel dat ik wel degelijk van haar hou. Mijn ‘negatieve’ gedachten hebben dus ook wel een pluspunt, namelijk dat ik zo achteraf, als ik haar hoor of zie, ook weet dat ik nog van haar hou. Want ‘houden van’ voel je niet altijd.

 

 

Zo gebeurt het wel eens dat mensen vreemd gaan omdat ze ‘denken’ van hun partner niet meer graag te zien. Omdat het levensritme met elkaar een gewoonte is geworden voelen ze niet meer dat vuur, die de liefde brandend houdt. Om dezelfde reden gaan mensen ook vreemd, niet omdat zij niet van hun partner meer houden, maar omdat ze het gevoel hebben dat hun partner niet meer van hen houdt. Als het vreemdgaan dan uiteindelijk leidt tot een breuk, beseft/voelt men pas echt of men de partner nog graag zag en/of dat graag zien wederzijds was en ook (soms) wat een domme zet men gedaan heeft.

 

 

Maar ik hou ook van mezelf, dus heb ik die ‘zwarte’ denkwijze wel nodig om mezelf te beschermen. Voor hetzelfde geld zat ze niet bij haar moeder, maar ‘elders’. Zo heb ik nog een vriendin gehad die intensief dansles moest geven en plots weinig tijd voor mij over had. Haar heupen bewogen wel degelijk, samen met het naakte lichaam van een ander. En ik haar vader intussen maar helpen met boompjes uit zijn tuin in te korten…..hoe dom kan een ezel zijn hé? Want achteraf voel je je wel zo. Maar ik ga nu niet aan haar moeder vragen of mijn vriendin daadwerkelijk bij haar verbleef. Een moeder zou haar dochter toch beschermen, ook al zou ze niet akkoord zijn met de leugens van haar dochter.

 

Ik blijf dus wel op mijn hoede, ook al hou ik van haar!

08-02-11

Veranderen?

Vorige week dinsdag stelde ik aan mijn vriendin voor om naar een interieurbeurs te gaan zien, vermits ik een gratis toegangsticket had en het eigenlijk naast haar deur was bij wijze van spreken. Ik had slechts één gratis ticket wat wou zeggen dat er dus nog vijf euro diende betaald te worden. Mijn vriendin gebruikte dit als reden om niet te gaan. Ze zei dat ze liever naar de film gaat voor dat geld. Ik kon haar denken best wel volgen, alhoewel ik eigenlijk wel teleurgesteld was door haar afwijzing. Ik stel dan eens iets voor en dan weigert ze het!? Bovendien ben ik ook al meermaals meegegaan naar hààr films ttz de (vlaamse) films die zij persé wil zien, terwijl dit meestal ook niet mijn ding is. Maar ik ga tenminste mee voor de romantiek zeg maar….en het kost mij ook mijn geld, en meer dan vijf euro… . Wat ik nog erger vond is dat ze eens ging gaan zien op de website van die beurs, en dat het toevallig bleek dat die dinsdag gratis was voor alle vrouwen. Eigenlijk viel haar reden om niet te gaan dus weg. Toch deed ze alsof haar neus bloedde en ben ik dan maar alleen geweest naar die beurs. Toen ik terug bij haar thuiskwam ben ik nog een uurtje gaan stretchen/mediteren in de slaapkamer omdat ik wel een teleurgesteld gevoel had over haar en die stretching en meditatie me terug een goed gevoel geven.

 

Eénmaal terug beneden gaf ze me de opmerking dat ik haar die dag al veel alleen gelaten had. Ik dacht bij mezelf: “Dat is uw eigen keuze geweest!”. Vreemd dat ze die opmerking niet geeft als ik enkele uren bezig ben om één of ander klusje voor haar te doen zoals een kleerkast in elkaar steken of silicone spuiten omheen haar bad. Nee, dan straalt ze en mag ik quasi zeker zijn van een wip ’s avonds. Het geeft me het gevoel dat ik zo ‘achterlijk’ ben, zoals andere mannen wel eens durven zijn, dat ik de klusjes doe voor de wip. Nee, ik doe die klusjes omdat het deel uitmaakt van de relatie. Als zij vindt dat ze dan in natura moet betalen, vind ik dat ze zichzelf eigenlijk wel ‘verlaagt’ in de geest en bovendien een verkeerd visie heeft over hoe een relatie werkt.

 

Ik had haar natuurlijk kunnen confronteren met die dingen zoals hoger beschreven, misschien zou dat relationeel wel opbouwend werken. Misschien zou ze daardoor dan veranderen. Alleen, ik ben niet van het principe, zoals veel vrouwen bij hun partner proberen, dat je iemand moet veranderen naar jouw zinnen. Ik vind dat het meer van binnenuit moet komen zodat iedereen het naar zijn zin heeft. Had ik mijn mond opengedaan, dan had ze meegeweest naar die beurs, en had ze er niet van genoten en aldoende zou mij dat opgevallen zijn en zou ik ook niet van de beurs genoten hebben. Het enige voordeel dat er zou geweest zijn, is dat ze mij dan misschien wel een échte man ging gevonden hebben, omdat ik haar gezegd heb wat ze moest doen. Als je je aan een bepaalde ouderdom nog moet bezighouden met iemand ‘opvoeden’ dan denk ik dat je in de verkeerde relatie zit…en als dit regelmatig gebeurt zal ik misschien ook wel tot die vaststelling moeten komen.