16-09-11

A new beginning.

Dinsdag 24 mei 2011. 

Ik kom aan in het station. Mijn vriendin is iets later, wat ik vreemd vind, want normaal staat ze reeds te wachten op mij in haar sympathiek autootje. Uiteindelijk komt ze toe, niet veel te laat. Terwijl we naar een tea room rijden om een snack te eten, valt het mij op dat haar rijstijl toch niet is wat het moet zijn, waardoor ik een klein vermoeden hebben dat ze toch lichtjes onder invloed is. Ik reageer er niet op, omdat het soms niet altijd duidelijk is wanneer iemand onder invloed is of niet. Ze vertelt haar verhaal over child focus: dat ze ’s avonds om 20:00 uur nog opgeroepen werd om affiches uit te hangen betreffende een verdwenen meisje. De zaak van het meisje komt in het nieuws, waarna mijn vriendin lichtjes klaagt over het feit dat ze niet in beeld is geweest toen ze de affiches ophing. Ook in de kranten worden er geen namen vernoemd betreffende de helpers van child focus. Ik heb er mijn bedenking bij, want het belangrijkste is toch dat de vermiste teruggevonden wordt?! Het doet mijn vermoeden nog meer bevestigen dat ze gedronken heeft, en dat ze (daardoor) blijkbaar een overdreven behoefte aan aandacht heeft. En dat terwijl ik liever alles rustig hou, gewoon genieten van elkaar met af en toe een mop ertussen. Het contrast doet uiteraard een spanning en bijgevolg ‘afstand’ creëren tussen ons, alleen is zij zich daar blijkbaar niet bewust van en ik wel.

 

’s Avonds komt haar electricien langs om na te zien of alles wel correct geïnstalleerd werd. Ze schenkt hem (met plezier) een glaasje wijn in. Eénmaal het glas leeg, wil de electricien vertrekken maar ze biedt hem nog een tweede glas wijn aan… . Ik was op dat moment teleurgesteld, temeer dat ze geen rekening houdt met wat ik wil of denk. Eén glas wijn aanbieden is toch genoeg? Het is tenslotte ‘maar’ de electricien en geen vriend?! Uiteindelijk vraagt de electricien zelf nog een derde glas…mijn avond is verprutst... .

15-09-11

Water in de kelder.

23u15 , 16 mei 2011. Mijn vriendin belt mij met tranende en bevende stem dat ze met water in haar kelder zit. Op dat moment hoeft ze zich echter geen zorgen meer te maken want de pompiers zijn al langsgeweest en de hulpdienst van de gemeente ook. Bleek dat er een prop in de rioolbuis zat waardoor het water niet meer verder kon. Ze ontzag zich wel nog dat ze het overblijvende water (dat de pompiers niet meer konden wegpompen omdat het te laag was) nog met emmers zou moeten wegscheppen. Omwille van de grote afstand betreffende onze relatie kan ik niet onmiddellijk helpen. Achteraf rees bij mij echter de vraag of ze mij niet probeerde te manipuleren zodat ik het ‘vuile’ werk voor haar zou komen doen. Ik kan er natuurlijk geen zekerheid over hebben, maar ze lijkt me wel graag te manipuleren wat me uiteraard doet twijfelen aan de relatie. Want iemand manipuleren die je graag ziet, dat doe je niet. Of ben ik écht zo wantrouwig dat ik het allemaal veel te ver zoek. Dat ik op zoek ben naar hoe men mij wil kwesten, omdat men mij in het verleden al overmatig gekwetst heeft. Zou best kunnen, en dan zou dat erop wijzen dat ik eigenlijk zelf met water in mijn kelder zit, figuurlijk dan, en dan het misschien ook eens tijd is om die vuiligheid in mij te lozen… .

13-09-11

Samenwonen.

 

Zaterdag 14/05/2011. Aan de telefoon vertelt mijn vriendin dat ze er eens over nagedacht heeft en dat ze vindt dat het tijd is om samen te wonen. Op zich geen probleem. Ik had er zelfs al aan gedacht om het haar zelf te vragen, enkele maanden terug. De reden dat ik het niet gevraagd heb, kwam door het feit dat ze vanaf januari weer (teveel) alcohol begon te drinken. Zo zie je maar hoe sommige mensen zichzelf in de zak zetten, door hun eigen gedrag. In plaats van iets moois op te bouwen verhinderen ze hun eigen geluk. Bovendien rijst bij mij de vraag naar boven wat de onderliggende reden is van het willen samenwonen. Is het omdat ze bij mij wil zijn, of omdat ze bang is om alleen door het leven te moeten gaan en daarmee denkt alle problemen op slag opgelost zullen zijn door samen te wonen. Het ene is immers een keuze uit liefde, het andere een keuze uit angst. En keuzes maken omwille van angst zijn meestal de verkeerde keuzes, omdat het een vorm van leugens uit het hart zijn. Enfin, dit item (het samenwonen) moeten we nog bespreken bij één van de volgende ‘samenkomsten’.

01-09-11

Ouderlijke verantwoording.

Woensdag 4 mei 2011. Ik ben bij mijn vriendin en zie uit naar morgen, een etentje dat we samen gepland hebben omwille van mijn verjaardag. Het is prachtig weer, dus het zal buiten op een terrasje te doen zijn, langs het water. Ik zie er echt naar uit om gezellig samen te zijn en te genieten van het mooie weer en elkaar.

 

Het mag echter niet zijn. Terwijl mijn vriendin het eten klaarmaakt kan ze het (weerom) niet laten van af en toe een glaasje wijn in te schenken voor haarzelf. Ze is van het type dat niet door heeft dat ze dronken aan het worden is, waardoor ze lustig verder drinkt tot ze meer schuin dan recht begint te wandelen. Toen haar zoon thuiskwam drongen zich echter herinneringen bij mij op met de daarbij gepaarde gevoelens. Het resultaat was dat ik vanbinnen een vorm van woede begon te voelen. Woede en onmacht om opnieuw te zien hoe een moeder haar eigen kind beliegt omdat ze haar eigen “plezier” belangrijker vindt. Misschien vindt ze dat ze zich niet moet verantwoorden als ouder, kan ook natuurlijk. Maar als je als ouder (zowel vader als moeder) beslist om een kind op de wereld te plaatsen kan men niet enkel eisen dat het kind zich moet verantwoorden naar de ouders toe als het iets verkeerd doet. Nee, ook de ouders moeten zich verantwoorden naar de kinderen toe als zij iets verkeerd doen!

31-08-11

Alcoholvrij?!

We zijn begin maart 2011, de eerste zon begint zich te tonen en de temperaturen stijgen ook al in positieve richting. Dit heeft gevolgen, want hoe beter het weer, hoe beter een mens zich voelt, zeker nà koude winterdagen. Eén van die gevolgen is blijkbaar dat de alcoholsmaak bij mijn vriendin weer naar boven is gekomen. Ze drinkt weer regelmatig een glaasje wijn en/of een pintje. Ze blijkt het momenteel in de hand te hebben, dus voorlopig maak ik me er nog geen zorgen om. Minpunt is natuurlijk dat ze mij in september 2010 beloofd had van niet meer te drinken. Vanaf januari bracht ze echter wel alcoholvrij bier mee naar huis. Kan geen kwaad dacht ik toen, want er zit bijna geen alcohol in, alhoewel ik me er wel van bewust was dat dit een voorbode kon zijn naar de volgende stap om later alcoholrijkere dranken aan te schaffen. Bij deze is mijn gelijk dus bevestigd. Ik zou haar er natuurlijk ook kunnen op wijzen dat ze niet moet overdrijven met het alcoholverbruik, maar dat doe ik niet omdat ik wil dat ze vanuit haarzelf ermee leert omgaan. Bovendien is het voor mij ook een vorm van proef voor haar, want indien ik zal moeten ontdekken dat ze opnieuw ontspoort vrees ik dat ik mijn besluiten zal moeten nemen op relationeel gebied. Alcohol drinken is immers niet erg, ook al drink je het graag, maar je dient te weten wanneer je moet stoppen. Indien je dit niet kan zal het uiteindelijk toch ten nadele zijn van je omgeving, en vermits ik in dit geval deel uitmaak van die omgeving zal ook ik de nadelen mogen voelen. En dat wil ik niet! Ik heb al gezien via mijn moeder wat alcohol kan doen met een mens, en nog meer met de omgeving ervan; zowel emotioneel als financieel. Nee, geen herhaling a.u.b.!