11-10-11

Bedenkingen.

De week van 14/06.

 

Het is weer ‘thuisweek’: we zien elkaar een week niet, en elk verblijft in eigen huis. We hebben enkel telefonisch contact, maar het is wel erg leuk aan de telefoon. Ze geeft me echt een goed gevoel en de zin om met haar samen te wonen stijgt terug enorm. Het doet me beseffen dat ik heen en weer geslingerd wordt tussen mijn eigen emoties en wensen. Het doet me de vraag stellen of ik eigenlijk zelf wel weet wat ik wil. Misschien moet ik beseffen dat een relatie nu éénmaal ook negatieve punten met zich meebrengt…alhoewel….dat besef ik eigenlijk wel, ik heb dit genoeg gezien in mijn jeugdjaren via mijn ouders.  Het grootste probleem is eigenlijk haar drank en mijn vrees voor de gevolgen van die drank. Mocht dit er niet zijn, dan was de zaak allang geregeld voor mij (toch vanbinnen in mijn hart). Natuurlijk als we samenwonen en ze heeft een dronken bui, is het voor mij ook gemakkelijker om weg te vluchten via sporten of vrienden terwijl zij haar roes uitslaapt. En ook dit mag voor mij geen drogreden zijn om samen te wonen. Zodat ik mijn ding kan doen, en toch het gevoel heb van een relatie te hebben. Grote vraag is dan nog of zij alle dagen dronken zou zijn of slechts nu en dan. Dat zou uiteindelijk het verschil maken om ermee te kunnen leven of niet. Indien ze alle dagen beschonken is, en je zodoende eigenlijk dagelijks leeft met iemand die je niet wil (de dronken persoon), dan lijkt het me evident dat er beter met de relatie gestopt wordt, want dan zou ik mijn eigen leven belemmeren. Alleen…ik weet niet of ze alle dagen zou beschonken zijn.  Ik weet echter wel dat zij zich inhoudt voor haar kinderen en haar moeder qua drinken, voor mij doet ze het toch wel minder….misschien is dit een (slecht) teken aan de wand?

08-10-11

twijfelmoment.

Zaterdag 4/06/11.

 

Ik zit al zowat gans de week na te denken over de relatie met mijn vriendin. Ze heeft me door haar (dronken) gedrag en bijhorende manipulatietechnieken serieus doen twijfelen over haar. Alhoewel alles aan de telefoon goed klinkt en de gesprekken best goed verlopen, twijfel ik momenteel aan de relatie. Langs de ene zijde zou ik graag met haar samenwonen, maar ik wil nu ook geen speelbal zijn. Een ‘ezel’ die zich heeft laten inpalmen, waarna diezelfde ‘ezel’ dan de prijs mag betalen voor zijn eigen dommigheid.

 

Het ding dat mij nu het meeste onzeker heeft gemaakt, is het feit dat ze de laatste week toen we samen waren niet echt huilde. We hadden immers een vorm van discussie, waarna ze plots begon te huilen. Dit kon ik nog voor waar aannemen, maar achteraf stond ze plots van haar stoel op en ging op mijn schoot zitten al huilend, zeggende dat ze een knuffel nodig had. Het voelde echter allemaal zo onecht aan. En ik weet dat sommige vrouwen een gave hebben om valse emoties bij zichzelf op te wekken: op dàt eigenste ogenblik had ik het gevoel dat zij daar één van is. Hopelijk ben ik mis!

02-10-11

Zaadjes planten.

Vrijdag 27 mei

 

Nog steeds geen mooi weer. Het zal een saaie dag worden: vanbinnen zit ik nog steeds mezelf op te vreten, noem het maar een innerlijke tweestrijd. Voornamelijk dan omdat we normaal gezien deze week eens gingen praten over het samenwonen en hoe we dit zouden aanpakken….gewoon brainstormen en elkaars visie eens geven. Door haar alcoholisch gedrag vond ik het echter geen aanrader om dit te doen, dergelijke zaken bespreek je immers beter nuchter. Gevoelsmatig voel ik het op dat moment ook niet onmiddellijk meer goed zitten tussen ons. Ik heb gewoon zin om tv te kijken en niets te doen. Zij ligt naast mij in de zetel en doet haar ogen dicht. Vooraf geeft ze me de afstandbediening met de woorden “Hier, kijk maar wat naar vrouwen-tv, je doet dat graag, ik zal wel meeluisteren”. Uiteraard een stomme opmerking. Zonder dat ze het weet legt ze ‘zaadjes’ die de relatie mogelijks kunnen afbreken als ze zo verder ‘plant’.

 

Het zal wel in vele relaties zo zijn, dat één van de twee of beide partners onkruid plant in de zieletuin van de ander en daarbij nooit de moeite doet om het ook eens te wieden. Het is nochtans leuk om te kijken naar een mooie tuin, zonder onkruid, die je zelf hebt helpen planten. Het is niet anders met je levenspartner: je partner is immers met de jaren een groot deel van wat je er zelf aan ‘gegeven’ hebt, alhoewel de meeste mensen uiteraard van zichzelf zullen denken dat ze zoveel gegeven hebben, en dat zal wel zo zijn waarschijnlijk. Alleen hebben ze niet gegeven wat hun partner wou, maar wat ze zelf dachten dat de partner wou (om eigenlijk het eigen leven staande te houden) om dan met verbijstering te staan als diezelfde partner het beu is omdat die nooit kreeg wat hij/zij verlangde van jou als partner!

29-09-11

25 mei

woensdag 25/05/2011 

’s ochtends: ik sta op met een licht slecht humeur tengevolge van de avond (en de dag) ervoor. Maar ik wil de dag positief starten en ga vlug douchen om vervolgens met de hond te gaan wandelen. We hadden gisteren immers afgesproken om een uitstapje te doen vermits we zeker waren dat het die dag nog goed weer zou zijn. Als ik terugkeer van mijn wandeling zegt mijn vriendin plots dat we beter thuis zouden blijven, dat het toch al te laat is (het was 11:30) om nog te vertrekken. Ik reageer er niet op, en weet eigenlijk ook niet waarom. Ik denk dat ik nog teveel ontmoedigd was door het feit dat ze gisteren weer goed had gedronken en dat dit me teveel (gevoelsmatig) doet terugdenken aan mijn moeder die ook veel dronk waardoor de rest me dan minder interesseert. Het verschil is dat mijn moeder meestal wel handelbaar was, ze hield van de drank, maar kon die ook ‘verdragen’ … meestal toch, terwijl je met mijn vriendin al snel geen deftig gesprek meer moet voeren éénmaal ze een beetje gedronken heeft. Dit laatste steekt mij nog het meeste tegen: niet zozeer dat ze graag eentje drinkt, maar dat je er geen contact meer hebt waardoor ik me dan de vraag stel wat ik daar eigenlijk doe. De zin om de relatie te beëindigen groeit dan sterk vanbinnen, en als ze zo doordoet zal het er misschien ook van komen.

 

’s Namiddags: mijn humeur is allesbehalve goed. Mijn vriendin vraagt wat er scheelt, waarna ik haar duidelijk maak dat ze op eigen initiatief de gemaakte afspraak betreffende de uitstap veranderd heeft. Het is al niet de eerste keer dat ze dit doet. Ze doet dit echter op zo een plotse en overweldigende manier dat het niet altijd onmiddellijk doordringt bij mij. Ik ben immers iemand die me liever hou aan de gemaakte afspraken. Of ze dit bewust doet weet ik niet: ik vermoed dat dit systeem van werken zodanig in haar genen zit dat ze er zich zelf niet van bewust is dat ze eigenlijk manipulatief te werk gaat… . Ik heb er haar ook op gewezen dat ze teveel drinkt en dat ik er niets op tegen heb dat ze daar behoefte aan heeft, maar dat ze het wel een beetje zou mogen matigen zodat het voor mij ook aangenaam blijft.

27-09-11

Elkaar aanvaarden.

Tijdens het gesprek met de electricien spraken we ook over relaties. Mijn vriendin vertelt daarbij dat de mensen veel te snel opgeven relationeel, en dat de partners elkaar moeten leren aanvaarden met de fouten die ze hebben.

 

Ik ben echter niet akkoord met die denkwijze. “Elkaar aanvaarden” lijkt me eerder een gemakkelijksoplossing of een drogreden om niet te moeten werken aan jezelf. Zoals zij het zegt mag de dominante of ‘negatieve’ persoon in de relatie altijd zijn/haar ding doen zonder zich te moeten verantwoorden tgo de persoon waar hij/zij mee samenleeft. Dan kan je beter alleen blijven vind ik… . Je hoeft daarom elkaars bezit niet te zijn, maar rekening houden met wat de partner wel en niet graag heeft of hoort en zich daaraan aanpassen vind ik toch wel een belangrijk item om een relatie te doen slagen.